Τα φιλικά ολοκληρώθηκαν μετά και την ήττα από τη Γαλλία, η Εθνική έχει πλέον μπροστά της το Eurobasket και ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για τα δύο προβλήματα που προκαλούν «πονοκέφαλο» αλλά και για την απόφαση του Βασίλη Σπανούλη όσον αφορά την τελική 12άδα.
Είναι γεγονός ότι συνηθίζεται να χρησιμοποιείται η ατάκα «διδακτική ήττα» ύστερα από κάποια παιχνίδια. Ήττες οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως παραδείγματα για τα επόμενα ματς ώστε να γίνουν οι απαραίτητες «διορθώσεις» και να αποφευχθούν τα ίδια κακώς κείμενα και στο μέλλον.
Στο τελευταίο φιλικό απέναντι στην Γαλλία η Εθνική μας ομάδα έδειξε κάποιες αδυναμίες τις οποίες αναμένεται να «χτυπήσουν» οι αντίπαλοί μας στο Eurobasket. Και είναι και λογικό να συμβεί. Άλλωστε, και επειδή πρόκειται για διοργάνωση λίγων ημερών όπου δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης, όλες οι ομάδες θα κοιτάζουν και την παραμικρή λεπτομέρεια η οποία θα μπορέσει να τους επωφελήσει.
Το ίδιο θα κάνει και η Ελλάδα. Το ελληνικό scouting έχει ήδη συγκεντρώσει τις αδυναμίες των αντιπάλων μας (αρχικά) στα ματς του ομίλου και είναι δεδομένο ότι η Εθνική θα προσπαθήσει να τις εκμεταλλευτεί. Από εκεί και πέρα θα παίξει ρόλο κατά πόσο θα μπορέσει να «καμουφλάρει» τις δικές της ώστε να μην δώσει ιδιαίτερο «πάτημα» στους αντιπάλους μας. Εύκολο; Όχι. Σίγουρα, όμως, εφικτό.
Η (μη) ανταπόκριση στην πίεση
Στην πρόβα τζενεράλε απέναντι στους «τρικολόρ» στο «Telekom Center Athens» η ομάδα «φανέρωσε» 1+1 προβλήματα. Το πρώτο και το βασικότερο έχει να κάνει με την ανταπόκριση της πίεσης στην περιφέρεια, ακόμα και στην απλή μεταφορά της μπάλας. Απέναντι σε αθλητικές ομάδες όπως είναι η Γαλλία, ενδεχομένως η πιο αθλητική του τουρνουά, θα πρέπει η Εθνική να βρίσκει εναλλακτικές λύσεις.
Οι παίκτες του Φρεντερίκ Φοτού άσκησαν τρομερή πίεση, μερικές φορές και στα 3/4 του γηπέδου, με αποτέλεσμα να αναγκάζουν τους διεθνείς μας στο εύκολο λάθος. Τόσο όσον αφορά το «κατέβασμα» της μπάλας, αλλά και στην πρώτη ή δεύτερη πάσα της ελληνικής επίθεσης. Οπότε ήταν εκ των πραγμάτων δεδομένο ότι θα χρειαζόμασταν τρία γκαρντ τα οποία θα μπορούν να «κουβαλήσουν» την μπάλα, συν την παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, ο οποίος το κάνει πολύ καλά και στο NBA με τη φανέλα των Μπακς.
Από τη στιγμή που ο Νικ Καλάθης δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί λόγω του τραυματισμού του, εκείνος που θα αναλάβει το μεγαλύτερο έργο της οργάνωσης και της «σιγουριάς» με την μπάλα στα χέρια είναι ο Κώστας Σλούκας. Παρόλα αυτά δεν είναι 25 χρονών και σίγουρα δεν θα έχει τα ίδια αποθέματα ενέργειας, όπερ και σημαίνει ότι θα χρειάζεται την άμεση βοήθεια των συμπαικτών του.
Οι Βασίλης Τολιόπουλος και Δημήτρης Κατσίβελης είναι αναγκαίο να ανταποκριθούν στον ρόλο τους όσον αφορά το συγκεκριμένο κομμάτι του αγώνα ώστε να μπορεί και ο Σλούκας να έχει τις «ανάσες» που πρέπει να έχει για το δημιουργικό και «εκτελεστικό» ακόμα, κομμάτι. Βέβαια ο παίκτης-κλειδί στο «κατέβασμα» και ο οποίος μπορεί να αντεπεξέλθει στην αντίπαλη αθλητικότητα δεν είναι άλλος από τον Greek Freak.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο λειτουργεί σε όλη την καριέρα του στο NBA ως point forward, οπότε μπορεί να «απορροφήσει» το συγκεκριμένο κομμάτι του παιχνιδιού. Άλλοτε μόνο στην μεταφορά της μπάλας και άλλοτε «τελειώνοντας» τις φάσεις, είτε με προσωπικά coast to coast, είτε με τα αγαπημένα του mid range σουτ. Ειδικά όταν ο αντίπαλος αμυντικός του δίνει έστω και μισό βήμα για να «εκτελέσει» όσο το δυνατόν πιο ελεύθερος μετά από ντρίπλα.
Το πρόβλημα στα ριμπάουντ
Από εκεί και πέρα το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα που έδειξε η Εθνική μας ομάδα έχει να κάνει με τα ριμπάουντ. Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα έδωσε επτά φιλικά ματς και μέτρησε τέσσερις νίκες και τρεις ήττες. Από αυτά τα ματς μόλις σε δύο πήρε περισσότερα ριμπάουντ και μάλιστα… οριακά. Στο πρώτο ματς απέναντι στο Βέλγιο είχε 26 έναντι 23 των αντιπάλων της και κόντρα στο Μαυροβούνιο μάζεψε ένα περισσοτερο (38 έναντι 37).
Σε όλα τα υπόλοιπα, όχι μόνο υστέρησε αλλά η διαφορά ήταν και μεγάλη. Στο τελευταίο φιλικό με την Γαλλία είχε 13 λιγότερα (27 έναντι 14), απέναντι στην Ιταλία οκτώ λιγότερα (35 έναντι 27), απέναντι στο Ισραήλ 12 λιγότερα (35 έναντι 23) και απένανατι στην Σερβία 24 (!) λιγότερα (47 έναντι 23). Ακόμα και στο καλύτερο παιχνίδι μας στα φιλικά με αντίπαλο την Λετονία όπου η Ελλάδα επικράτησε με 104-88, οι αντίπαλοι πήραν περισσότερα ριμπάουντ (28 έναντι 25, εκ των οποίων τα 10 ριμπάουντ ο Γιάννης).
Η έλλειψη ψηλών και «καθαρών» σέντερ από τη στιγμή που και ο Γιώργος Παπαγιάννης επέλεξε να μην αγωνιστεί στο Eurobasket έχουν μειώσει τις επιλογές στις θέσεις της front line. Ουσιαστικά βασικό «πεντάρι» παίζει κατά συνθήκη ο Ντίνος Μήτογλου (σ.σ. όπως έπαιξε και στον Παναθηναϊκό μετά τους τραυματισμούς των Λεσόρ και Γιούρτσεβεν), ακολουθεί ο Κώστας Αντετοκούνμπο, ενώ η παρουσία του Γιάννη εγγυάται μια «ασφάλεια». Και πάλι. Στο μέτρο του δυνατού και αυτό διότι ο Greek Freak καλείται να κάνει αισθητή την all around παρουσία του, τόσο στην backcourt όσο και στην frontline.
Οι 12 που θα του κάνουν τη δουλειά
Από εκεί και πέρα: Ο Βασίλης Σπανούλης θεωρώ ότι επέλεξε τους 12 καλύτερους και πιο έτοιμους από τους παίκτες που είχε στην προετοιμασία. Μάλλον για να το θέσω καλύτερα. Επέλεξε εκείνους που θεώρησε ότι μπορούν να του κάνουν την δουλειά και να ανταποκριθούν στους κραδασμούς μιας μεγάλης διοργάνωσης με συνεχόμενα παιχνίδια, όπως είναι το Eurobasket.
Μπορεί να μπει στο τραπέζι των συζητήσεων για το αν έπρεπε να είναι ο Χουγκάζ ή ο Ζούγρης για παράδειγμα στην τελική 12άδα ωστόσο πρόκειται για μια ατέρμονη συζήτηση χωρίς ξεκάθαρη απάντηση. Ο Σπανούλης είναι εκείνος που βλέπει τις προπονήσεις και τον βαθμό ετοιμότητας κάποιων παικτών και εκείνος γνωρίζει ποιος μπορεί να βοηθήσει και να ανταποκριθεί σύμφωνα με τα «θέλω» του ή όχι. Όσο θέλει ο απλός φίλαθλος την διάκριση, άλλο τόσο και περισσότερο την θέλουν ο προπονητής και οι παίκτες.
Λίγο-πολύ ήταν σωστή η επιλογή της τελικής 12άδας για το Eurobasket. Η Εθνική έπρεπε να πάει με επτά περιφερειακούς και πέντε παίκτες στην frontline αντί να γίνει η επιλογή των 6+6. Όπως ανέφερα νωρίτερα προβλήματα και αδυναμίες υπάρχουν και θεώρω πολύ δύσκολο να εξαλειφθούν έως και το τζάμπολ της διοργάνωσης. Το θέμα είναι να «καμουφλαριστούν» όσο το δυνατόν καλύτερα και να διορθώνονται με την πάροδο των αγώνων.