Και μετά έρχεται η συνεργασία με τον Αντσελότι στη Ρεάλ. Πώς ήταν τα πρώτα σου βήματα;
«Στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν έχεις ένα μέλος της οικογένειας σου μαζί, νομίζουν ότι είσαι εκεί λόγω αυτού. Το ίδιο είχε γίνει και με τον γιο του Κάρλο Αντσελότι, ο Ντάβιντε. Είναι ο καλύτερος μου φίλος και έχουμε δυνατή σχέση και ήταν κάτι παρόμοιο και για εκείνον. Όταν ήμασταν όλοι μαζί στο σταφ ήταν τρομερό να δουλεύουμε μαζί γιατί τους θεωρούσα όλους οικογένεια μου. Ο Κάρλο ήταν το αφεντικό μου αλλά στην πραγματικότητα τον ένιωθα σαν θείο μου. Είχαμε καλύτερη συνεργασία, μιλούσαμε πιο ανοιχτά και αυτό ήταν πολύ καλό. Προσαρμόστηκα γρήγορα λόγω του κλίματος και δεν είναι εύκολο να μοιράζεσαι τις ιδέες σου με το αφεντικό σου αλλά όταν έχεις τέτοια σχέση, είναι διαφορετικό και αυτό με βοήθησε να εξελιχθώ πολύ γιατί μάθαινα. Μεγάλωσα μέσα στα αποδυτήρια και στο ποδόσφαιρο οπότε γρήγορα ένιωσα έτοιμος».
Πώς ένιωσες στα αποδυτήρια της Ρεάλ όταν είδες τόσους αστέρες γύρω σου;
«Ήμουν ντροπαλός στην αρχή αλλά γρήγορα κατάλαβα πόσο εύκολο να προπονείς τέτοιους παίκτες. Είναι τεράστια η ποιότητα και είναι τόσο πεινασμένοι σαν παίκτες, που το επίπεδο στις προπονήσεις ήταν απίστευτο. Τέτοιοι παίκτες θέλουν να γνωρίζουν οτιδήποτε σκέφτεσαι να δουλέψεις μαζί τους, θέλουν να ακούσουν την άποψη σου για εκείνους. Κοιτούν τις λεπτομέρειες, τα πάντα. Είναι εύκολο να προπονήσεις τέτοιους ποδοσφαιριστές γιατί θέλουν να νικούν πάντα. Είναι νικητές. Φτιάξαμε μία δυνατή σχέση με όλους τους παίκτες της ομάδας τότε και γενικότερα ο Αντσελότι είναι ο καλύτερος στο κομμάτι της επικοινωνίας με τους παίκτες».
Συνεργάστηκες και με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Πώς ήταν ως άνθρωπος εκτός γηπέδου;
«Είναι πραγματικά απίθανος άνθρωπος. Το κλειδί για τον Κριστιάνο είναι ένα. Το γεγονός ότι θέλει να νικάει συνέχεια και να πιέζει τον εαυτό του για να φτάνει σε αυτό, τον καθιστά στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν επαναπαύεται ποτέ. Ως χαρακτήρας είναι τρομερός. Προσπαθεί να κάνει χιούμορ με όλους, σε κάνει να νιώθεις άνετα. Πάντα χαμογελαστός, πάντα να “πειράξει” και έχω μόνο καλά λόγια να πω για εκείνον. Είναι ανταγωνιστικός και θέλει να νικάει συνέχεια ακόμα και στο διπλό στην προπόνηση. Ωστόσο ξέρει πότε πρέπει να σταματήσει και χαλαρώσει λίγο».
Τι ήταν αυτό που σε εντυπωσίασε σε εκείνον;
«Αυτό έλεγε συνήθως “πολύ νερό σκοτώνει το φυτό”. Τέτοιου επιπέδου παίκτες όταν κάνουν αρκετή προπόνηση κάποια στιγμή αρχίζουν να χάνουν την ποιότητα τους και τότε πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να χαλαρώσουν λίγο. Υπάρχει η φιλοσοφία από όλους ότι ο παίκτης πρέπει να προπονείται όλο και περισσότερο αλλά το πιο σημαντικό πράγμα είναι η ποιότητα που πρέπει να βγαίνει στην προπόνηση και όχι απλώς να προπονείται πολύ. Αυτό ήταν ένα καλό μάθημα για εμένα. Να υπάρχει ισορροπία. Πρέπει να προπονείσαι σκληρά εννοείται αλλά πρέπει να γνωρίζεις πότε να βάλεις ένα… στοπ».
Πάμε στη νύχτα που κατέκτησες με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 10ο Champions League στην ιστορία της. Μίλησε μου για εκείνη τη βραδιά.
«Θυμάμαι ότι όλοι στη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν πραγματικά αγχωμένοι γιατί η ομάδα δεν είχε κερδίσει το Champions League για αρκετά χρόνια αλλά ο Αντσελότι έκανε τους πάντες να νιώσουν σίγουροι για τον εαυτό τους. Είναι τρομερός σε αυτό. Το πιο δύσκολο ήταν στα ημιτελικά με την Μπάγερν επειδή η ομάδα έφτανε μέχρι εκείνη τη φάση όλα αυτά τα χρόνια και δεν περνούσε ποτέ στον τελικό. Οπότε η μεγαλύτερη προσοχή δόθηκε εκεί. Εκείνη η νύχτα ήταν πραγματικά τρελή. Παίξαμε καλά, καλύτερα από την Ατλέτικο θεωρώ. Πιέσαμε αλλά ήταν δύσκολο να σκοράρουμε. Στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν τρομεροί και με τις αλλαγές κάναμε τη διαφορά. Γράψαμε ιστορία. Ήταν κάτι το απίστευτο. Και θεωρώ ότι αλλάξαμε και το μεντάλιτι της ομάδας γιατί μετά από αυτό, η ομάδα κέρδισε τόσα Champions League μέσα σε μικρό διάστημα. Σε δέκα χρόνια κέρδισαν έξι τίτλους. Είναι τρελό αλλά το πιο σημαντικό για τη Ρεάλ ήταν το Λα Ντέσιμα για να επιστρέψουν στην κορυφή του κόσμου».
[embedded content]
Η πιο δυνατή ανάμνηση από εκείνο το βράδυ;
«Τη στιγμή που ο Ράμος έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 1-1. Έμεναν δύο λεπτά, είχαμε χάσει τη πίστη μας για να σκοράρουμε και νομίζαμε ότι θα χάσουμε. Μετά από αυτό το γκολ, ένιωσα σιγουριά ότι θα νικήσαμε πριν βρούμε και δεύτερο γκολ. Το συναίσθημα στο φινάλε ήταν ότι θα νικήσουμε τον τελικό. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να ισοφαρίσουμε».
Ο Ίκερ Κασίγιας ήταν αρχηγός του κλαμπ τότε. Πες μου για εκείνον.
«Ένας θρύλος. Τον πρόλαβα στο τελευταίο κομμάτι της καριέρας του αλλά ήταν μία δυνατή προσωπικότητα και ένας άνθρωπος που έδινε ηρεμία».
Πάμε με μερικά ακόμα ονόματα που πρόλαβες στη Ρεάλ. Αρχίζουμε με τον Ράμο;
«Ηγέτης. Ανταγωνιστικός. Απίστευτη προσωπικότητα εντός και εκτός γηπέδων. Στο τακτικό κομμάτι ήταν απίθανος γιατί εκτός από καλός αμυντικός, ήταν πολύ σημαντικός στο build up γιατί είχε εξαιρετικά πόδια. Σκόραρε, μοίραζε από πίσω και από τους καλύτερους παίκτες στα στημένα»
Για τον Μαρσέλο;
«Έχουμε δυνατή σχέση μαζί γιατί τον πέτυχα και όταν επιστρέψαμε. Έκανε πράγματα με την μπάλα που κανένας δεν μπορούσε. Ήταν απίστευτο. Δυνατή προσωπικότητα, πολύ καλή επιρροή στα αποδυτήρια και τον έβλεπες ότι απολάμβανε να παίζει ποδόσφαιρο»
Ο Τσάμπι Αλόνσο;
«Το μυαλό της ομάδας. Ήταν ένα φανταστικός ποδοσφαιριστής, άριστος τεχνίτης και πρέπει να θυμάστε ότι δεν ήταν μόνο καλός με την μπάλα στα πόδια αλλά βοηθούσε απίστευτα και στο αμυντικό κομμάτι. Πολύ έξυπνος ποδοσφαιριστής και δεν ήταν έκπληξη που είναι ένας επιτυχημένος προπονητής αυτή τη στιγμή»
[embedded content]
Πέτυχες και τον Καρίμ Μπενζεμά στα καλύτερα του.
«Χαμογελάω όταν μιλάω για τον Μπενζεμά. Το ποδόσφαιρο γίνεται καλύτερος με ανθρώπους σαν εκείνον. Μπορούσε να είναι 9άρι αλλά ταυτόχρονα να παίζει και σαν 10άρι. Είναι σπάνιο να βρίσκεις τέτοιο παίκτη. Μπορούσε να κάνει και τις δύο δουλειές στο γήπεδο. Απίστευτο ταλέντο γιατί μπορούσε να τα κάνει όλα».
Μία ιστορία με τη Ρεάλ Μαδρίτης που δεν θα ξεχάσεις
«Θυμάμαι που παίζαμε τη ρεβάνς στον ημιτελικό του Champions League στην έδρα της Μπάγερν. Είχαμε νικήσει το πρώτο παιχνίδι με 1-0 αλλά ο επαναληπτικός στη Γερμανία θα ήταν σκληρός αγώνας και δεδομένου όσων σου είπα παραπάνω για τα προηγούμενα χρόνια. Στον δρόμο για το γήπεδο αργήσαμε να φτάσουμε επειδή είχε τρομερή κίνηση αλλά κανείς δεν ήταν νευρικός. Όλοι απολάμβαναν τη στιγμή, μιλούσαν μεταξύ τους, γελούσαν. Ήταν πραγματικά ενθαρρυντικό για όλους το γεγονός ότι τους έβλεπα έτσι. Και τελικά προκριθήκαμε. Ένιωσα πιο σίγουρος για τη νίκη. Αυτό είναι δουλειά του Αντσελότι που παρότι μπορεί να είναι νευρικός δεν το δείχνει και δεν το μεταδίδει στους παίκτες. Αντιθέτως τους περνάει την ιδέα ότι πρέπει να νιώθουν σίγουροι και να είναι χαρούμενοι με τέτοια παιχνίδια».