Μιας και αναφερθήκατε σε εκείνο το ματς με το Λεβαδειακό, ως παίκτης του ΟΦΗ πως βιώσατε τη διαχρονική στήριξη προς την ομάδα και για τη συμβολή του στις προσπάθειες της ομάδα;
«O OΦΗ έχει πολύ καλό κόσμο. Έχει πολύ καλούς φιλάθλους. Δηλαδή, όταν θέλουν να στηρίξουν, το κάνουν έμπρακτα. Φαντάσου τώρα ότι στην Αθήνα για τον τελικό μαζεύτηκαν 17.000 άνθρωποι. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να φύγεις από έναν τόπο, να πας σε μια άλλη πόλη, να κάνεις τόσο μεγάλο ταξίδι και να μαζέψεις τόσο κόσμο. Είναι τεράστια η συμβολή του κόσμου.
Ο κόσμος του ΟΦΗ έχει μάθει στο καλό ποδόσφαιρο. Όλα αυτά τα χρόνια έχει μάθει να του αρέσει η ποιότητα. Δεν τον νοιάζει μόνο το αποτέλεσμα. Μπορεί να χάσεις, μπορεί να μην κερδίσεις, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η προσπάθεια. Τους αρέσει η ομάδα να έχει ποιότητα, ακόμα κι αν δεν κερδίσει.
Είναι εκπληκτικός ο κόσμος και είναι πάντα εκεί στις δύσκολες στιγμές. Είναι πάντα εκεί για να σε βοηθήσει, να τρέξει για την ομάδα. Για μένα είναι οι καλύτεροι φίλαθλοι. Είναι πολύ θερμοί. Τους αγαπάω, ρε παιδί μου. Τους έχω συμπάθεια. Είναι ένας κόσμος που μου αρέσει, γιατί έχει αυτή τη νοοτροπία: θέλει η ομάδα να παίζει καλό ποδόσφαιρο».
Το 2008 αποσυρθήκατε ως παίκτης του ΑΠΟΕΛ. Σας έμεινε κάποιο παράπονο που δεν κλείσατε την καριέρα σας στον ΟΦΗ;
«Όχι, δεν μου έμεινε αυτό το παράπονο. Πέρασα πολύ ωραία στον ΑΠΟΕΛ. Πέρασα δύο φανταστικά χρόνια. Τους αγάπησα και με αγάπησαν. Αγάπησα την Κύπρο καταρχάς, δεν την ήξερα. Αγάπησα και αυτό το σωματείο που λέγεται ΑΠΟΕΛ.
Δεν μου στοίχισε, γιατί στον ΟΦΗ είχα περάσει πολύ μεγάλο άγχος. Ήθελα πάση θυσία να σωθεί η ομάδα, όπως και σώθηκε. Ήταν ένα στρες πολύ υψηλού επιπέδου, είχα αγχωθεί πάρα πολύ. Ήταν ψυχοφθόρο.
Μετά πήγα σε μια άλλη ομάδα, τον ΑΠΟΕΛ, όπου τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έκανα πρωταθλητισμό. Φαντάσου ότι αμέσως πήραμε πρωτάθλημα και κύπελλο. Ήταν πολύ ωραία χρόνια. Το τέλειο θα ήταν να κλείσω την καριέρα μου στον ΟΦΗ, αλλά δεν με πείραξε. Δεν νιώθω κανένα παράπονο, κανένα απωθημένο».