Ο χρόνος περνά, αλλά ορισμένες απουσίες δεν χωνεύονται και χρόνο με τον χρόνο μας βαραίνουν περισσότερο. Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα (23/1) από τον χαμό του Θανάση Αργύρη. Ενός ανθρώπου που δεν υπήρξε απλώς κομμάτι του ΠΑΣ Λαμία, αλλά κομμάτι της ιστορίας και ψυχή του συλλόγου.
Ο δικός μας Θανάσης υπήρξε μαχητής εντός γηπέδων. Και το ίδιο μαχητής ήταν και εκτός αυτών. Με αξιοπρέπεια και δύναμη, όπως ακριβώς έζησε και πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή.
Ο Θανάσης Αργύρης υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς ποδοσφαιριστές που φόρεσαν τη φανέλα της Λαμίας, σε χρόνια δύσκολα, απαιτητικά, με τον σύλλογο να παλεύει για την επιβίωσή του. Αρχηγός μέσα στο γήπεδο, σημείο αναφοράς στα αποδυτήρια, άνθρωπος που δεν εγκατέλειψε ποτέ την ομάδα, ούτε όταν κρέμασε τα παπούτσια του. Συνέχισε να υπηρετεί τη Λαμία από κάθε πόστο: ως παράγοντας, ως προπονητής, ως στήριγμα των τμημάτων υποδομής, μεταφέροντας ήθος, εμπειρία και αγάπη στις νεότερες γενιές. Μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του, παρέμενε ενεργό και δραστήριο μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων, αποδεικνύοντας έμπρακτα πως η Λαμία δεν ήταν για εκείνον απλώς μια ομάδα, αλλά τρόπος ζωής.
Το φθιωτικό ποδόσφαιρο συνολικά τον γνώρισε και ως προπονητή, με τη διαδρομή του να αφήνει αποτύπωμα σε αρκετές ομάδες του νομού. Παράλληλα, η προσφορά του δεν περιορίστηκε στον αθλητισμό. Υπηρέτησε την τοπική κοινωνία και από θέσεις ευθύνης στην Αυτοδιοίκηση, με τελευταίο του ρόλο αυτόν του Αντιδημάρχου Λαμιέων, έχοντας υπό την ευθύνη του κρίσιμους τομείς για την περιοχή.
Η είδηση του θανάτου του, μετά από μακρά και σκληρή νοσηλεία στη ΜΕΘ του Νοσοκομείου Λαμίας λόγω κορωνοϊού, σκόρπισε βαθιά θλίψη όχι μόνο στον σύλλογο, αλλά σε ολόκληρη την πόλη. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Θανάσης Αργύρης δεν ξεχάστηκε. Ζει στις μνήμες όσων τον γνώρισαν, στα γήπεδα που περπάτησε, στη φανέλα που τίμησε, στις αξίες που δίδαξε.
