Ο σοκαριστικά κακός ΠΑΟΚ έχυσε την καρδάρα με το γάλα και επέλεξε ξανά το δύσβατο και ανηφορικό μονοπάτι. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος…
Ήταν για χρόνια ένα πικρό εσωτερικό αστείο, που δεν τολμούσαμε να το πούμε παραέξω.
Μαθητευόμενα μειράκια της δημοσιογραφίας, δουλεύαμε αμισθί 7 μέρες την εβδομάδα, χωρίς ωράριο, αγόγγυστα, αδιαμαρτύρητα.
Άλλωστε, ένας δημοσιογράφος -μαθαίναμε από νωρίς- ότι δεν έχει ωράριο.
Όταν κάποιοι από εμάς ψελλίσαμε δειλά την λέξη “ρεπό”, η απάντηση έμοιαζε βγαλμένη από ένα άγραφο δημοσιογραφικό εγχειρίδιο που θαρρεί κανείς ότι κληροδοτείται από γενιά σε γενιά: “Ρεπό; Τι να το κάνεις; Θα σε βγάλει από το ρυθμό σου!”.
Κι όντως, οι… πάλιουρες είχαν δίκιο! Το ρεπό είναι ότι χειρότερο έχει εφευρεθεί (sic)!
Γιατί είναι μόλις ένα. Διαρκεί μόλις 24 ώρες. Σε κάνει να βιάζεσαι να ρουφήξεις όση ζωή προλαβαίνεις.
Τελικά, δεν σε ξεκουράζει.
Σε γλυκαίνει τόσο πολύ, σε μαγεύει, που τελικά σε αποσυντονίζει. Σε ξεμυαλίζει. Σε κάνει μαλθακό, ευάλωτο, αφηρημένο. Σε κάνει να σκέφτεσαι μόνο… το επόμενο ρεπό και να αδημονείς για αυτό.
Σχεδόν πάντα, την επόμενη ημέρα (από το ρεπό) ήμασταν… λάσπη στη δουλειά.
Οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές σίγουρα δεν είναι μαθητευόμενοι δημοσιογράφοι και οπωσδήποτε έχουν μεγαλύτερη εμπειρία στην διαχείριση τέτοιων καταστάσεων.
Μα, αυτή η σύγκριση ήταν ότι κοντινότερο μπορούσα να σκεφτώ για αυτή την ανεξήγητη, αδιανόητη, δυσερμήνευτη εικόνα του ΠΑΟΚ στον Βόλο.
Όχι, δεν ήταν μία από τις χειρότερες εμφανίσεις της χρονιάς, όπως είπε μετά το τέλος του παιχνιδιού ο Ραζβάν Λουτσέσκου.
Ήταν, με διαφορά κιόλας, η χειρότερη!
Διαβάστε ολόκληρο το blog του Σωτήρη Μήλιου πατώντας εδώ