O Γιάννης Σερέτης γράφει για την αξιοποίηση των «παλιών» παικτών της ΑΕΚ από τον Μάρκο Νίκολιτς, για το «σίριαλ» Μπενίτεθ και για την ΑΕΚ που κρατά πλέον το πρωτάθλημα στα χέρια της και καλείται απλώς να το συγκρατήσει…
Ετσι όπως εξελίσσονται τα play offs, η ΑΕΚ έχει την τύχη στα χέρια της. Με δύο ματς εναντίον του θλιβερού αυτού Παναθηναϊκού και το ματς με τον Ολυμπιακό στην έδρα της, μόνο αν «αυτοκτονήσει» μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα. Τίποτα δεν αποκλείεται, όλα ανοιχτά είναι ακόμα. Ειδικά αν ο Ολυμπιακός πάρει έξι βαθμούς στα δυο «κολλητά» ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Ξέρω, ναι, δεν πείθουν οι Ερυθρόλευκοι. Αλλά σάμπως… πείεθει αυτός ο ΠΑΟΚ;
Το δεύτερο πιο ενδιαφέρον θέμα είναι αν ο Παναθηναϊκός θα κρατήσει τον Ράφα Μπενίτεθ. Τον διάσημο Ισπανό κόουτς, ο οποίος προσλήφθηκε με μακρόπνοοη προοπτική, έχει κατακτήσει Champions League (πριν από 21 χρόνια με τη Λίβερπουλ), Europa League (πριν από 13 χρόνια με την Τσέλσι), Kύπελλο UEFA (πριν από 22 χρόνια με τη Βαλένθια), δύο πρωταθλήματα (το τελευταίο πριν από 22 χρόνια, πάλι στη Βαλένθια), αλλά στις δηλώσεις του χαρακτηρίζει «κατόρθωμα» το ότι ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε τον Λεβαδειακό (ισόβαθμοι όταν ανέλαβε ο ίδιος και στο -8 τότε από την κορυφή οι Πράσινοι, τώρα η διαφορά από την ΑΕΚ έχει φτάσει στους 16) και θεωρεί επιτυχία την πρόκριση επί του Αρη και ότι έφτασε ο Παναθηναϊκός στους ημιτελικούς του Κυπέλλου (14/4 – Gazzetta Dello Sport).
Στην πραγματικότητα η μόνη επιτυχία του Ράφα είναι ότι με ελλιπέστατο ρόστερ κατάφερε να φτάσει με τον Παναθηναϊκό στους «16» του Europa League και μάλιστα να διεκδικήσει και την πρόκριση στους «8» εναντίον της Μπέτις. Καμία άλλη. Το ίδιο, στοιχείο, άλλωστε, χαρακτηρίζει ολόκληρη την καριέρα του, η οποία σημαδεύτηκε από την κατάκτηση του ιστορικού Champions League από τη Λίβερπουλ, στον απίθανο τελικό με την καλύτερη Μίλαν της τελευταίας 30ετίας, στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μπενίτεθ στα πρωταθλήματα έχει πλείστες όσες αποτυχίες. Γι’ αυτό και έμεινε για 25 ματς στην Ιντερ, για 48 στην Τσέλσι, για 25 στη Ρεάλ Μαδρίτης. Από το 2010 που έφυγε από το «Ανφιλντ» στέριωσε μόνο στη Νάπολι το 2014-2015 και στη Νιουκάστλ για δυόμισι χρόνια (2016-2019), όταν η αγγλική ομάδα υποβιβάστηκε αρχικά και προβιβάστηκε εν συνεχεία ξανά στην Premier League. Eκτοτε, από το 2019 και έπειτα δηλαδή, ο Ράφα δεύτερη σεζόν δεν έβγαλε σε κάποια ομάδα. Και πιθανότατα δεν θα βγάλει και στον Παναθηναϊκό, από τον οποίο προσλήφθηκε μετά από 15 μήνες που βρισκόταν στα «πιτς», αφού είχε απολυθεί από τη Θέλτα.
Οσοι αντιτίθενται στην πιθανή απόλυση Μπενίτεθ μετά τη λήξη της σεζόν (αποκλείεται αυτό να συμβεί κατά τη διάρκεια των play offs) έχουν λογικά επιχειρήματα: «Πάλι θα αλλάξει προπονητή ο Αλαφούζος; Ούτε ο Μπενίτεθ δεν τους κάνει; Πού να πάει μ’ αυτούς τους παίκτες; Και ποιον καλύτερο του Μπενίτεθ μπορεί να πάρει;». Οσοι θεωρούν πως η αλλαγή προπονητή είναι επιβεβλημένη έχουν επίσης λογικά επιχειρήματα. Για το επίπεδο ποδοσφαίρου που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός, για την εμμονή του Ισπανού σε συγκεκριμένους παίκτες και το 3-4-3 που ξεκίνησε από το 0-1 στο Φάληρο και συνεχίζεται αδιάλειπτα για 15 σερί ματς είτε ο Παναθηναϊκός παίζει με τον Παναιτωλικό και την ΑΕΛ, είτε με τον ΠΑΟΚ, την Μπέτις και τον Ολυμπιακό, για τη (μη) πίστη του στις δυνατότητες της ομάδας του, για τις δηλώσεις του, για το ότι θέλει την παραμονή του Σισοκό, του Ερνάντεθ, του Λαφόν και… δέκα επιπλέον μεταγραφές, για πάρα πολλά.
Η απόφαση, προφανώς, ανήκει στον Γιάννη Αλαφούζο. Αν επιλέξει να αντικαταστήσει τον Μπενίτεθ, οι εισηγητές προτάσεων θα είναι ο Φράνκο Μπαλντίνι (που είχε ανάψει το πράσινο φως για την πρόσληψη του προτεινόμενου, τότε, Ισπανού) και του Στέφανου Κοτσόλη που προσλήφθηκε σχεδόν έναν μήνα αργότερα. Απρόβλεπτος ο Αλαφούζος. Εναντίον του Ράφα τα «προγνωστικά», αλλά… τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, όπως και στη μάχη για την κατάκτηση του τίτλου. «Αουτσάιντερ» είναι αυτή την περίοδο, όπως και ο Ολυμπιακός. Το μόνο δεδομένο είναι ότι με την τέταρτη θέση, ο Παναθηναϊκός πάλι θα «τρέχει» για προκριματικά από τις 20 Ιουλίου. Είτε στο Europa League, είτε στο Conference League, αν ο ΟΦΗ νικήσει τον ΠΑΟΚ στο σαββατιάτικο τελικό Κυπέλλου. Στο γκρουπ των ισχυρών θα είναι στα προκριματικά και των δύο διοργανώσεων. Αλλά με το Europa League θα έχει κι ένα περιθώριο λάθους. Στο Conference League δεν θα έχει κανένα. Θα πρέπει να κάνει το 3/3, όπως εφέτος η ΑΕΚ του Νίκολιτς.
Ενός προπονητή ο οποίος προσλήφθηκε σε ατμόσφαιρα φουλ αμφισβήτησης στην πρώτη μετά – Αλμέιδα εποχή. Και όχι… αποθέωσης, όπως συνέβη με τον Ράφα όταν ήρθε στην Ελλάδα. Αμφισβήτησης και για τον ίδιο και για τον Μάριο Ηλιόπουλο και για όλο τον οργανισμό της Ενωσης μετά από την περυσινή παταγώδη αποτυχία σε όλα τα επίπεδα. Ο Νίκολιτς δεν ζήτησε δέκα μεταγραφές. Και η ΑΕΚ δεν έβαλε πολλούς νέους στην ενδεκάδα της. Τον Ρέλβας, τον Μαρίν, τον Γιόβιτς, τελεία και παύλα. Από τον Ιανουάριο και τον Βάργκα: θα έπρεπε να έχει κάνει άλλες δύο κινήσεις. Πόσοι και ποιοι παίκτες της ΑΕΚ έχουν παρουσιαστεί λιγότερο ή περισσότερο βελτιωμένοι εφέτος συγκριτικά με πέρυσι με τον Σέρβο στον πάγκο; Ας θυμηθούμε τον Στρακόσα, τον Πήλιο, τον Ρότα, τον Μουκουντί, τον Πινέδα, τον Κοϊτά, τον Περέιρα, τον Μάνταλο, θα καταλάβουμε. Και θα κάνουμε και τις συγκρίσεις με τους «περυσινούς» παίκτες του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού βεβαίως…
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Gazzetta RSS .