Ο Ηρακλής έκανε οικονομική υπέρβαση για να φέρει τους τέσσερις καλούς ξένους που έχει πάρει και αναμένεται να το συνεχίσει για να φέρει κι έναν πολύ καλό ψηλό. Το πόσο δύσκολο να βρεθεί κάτι τέτοιο είναι γνωστό σε όλους, όλη η Γη ψάχνει καλούς ψηλούς, αλλά κι ο Ηρακλής ψάχνει και μάλιστα λέγεται ότι θα δώσει και “καλά” λεφτά, για τα δεδομένα του (που θα είναι μεγαλύτερα από πέρσι, φυσικά, όπως μεγαλύτερα είναι και τα έσοδα άλλωστε) για να βρει έναν καλό ψηλό. Έχει ήδη τον Χάτσον, έχει τον Αρνόκουρο, έχει τον Σλαφτσάκη, έχει τον Μέλβιν ως “4”, οπότε θέλει έναν βασικό καλό.
Το δόγμα Λούκιτς – Πανταζόπουλου είναι δοκιμασμένο: πέντε καλοί ξένοι και δυο καλοί Έλληνες, με τους άλλους σε συμπληρωματικό, αλλά τόσο σημαντικό για την ισορροπία κάθε ομάδας, ρόλο.
Λεκιού (κι όχι Λεκ), Ντιαρά, Στάιλς, Μέλβιν, συν Αμερικανός σέντερ, συν Μωραϊτης (αν φύγει απ’ τον ΠΑΟ), συν Μαστρογιαννόπουλος (αν φύγει απ’τον Βίκο), συν Κουκ, συν Αρνόκουρος, συν Σύλλας, συν τους νεαρούς Γιαννίκο, Κομνιανίδη, Βλάχο (θα παίξουν με διπλό δελτίο στον Ιωνικό Διαβατών, πιθανότατα, που στοχεύει να ανεβεί Α2).
Το μόνο ερωτηματικό είναι, μπασκετικά, είναι ποιος θα είναι ο “ηγέτης” του Ηρακλή στα κρίσιμα σημεία, όπως ήταν ο Φόρμαν, αφού το προφίλ και του Ντιαρά, που λογίζεται ως ο άσος της ομάδας και του Λεκιού δεν είναι του “go-to-guy”, του παίκτη δλδ που θα πάρει τη μπάλα και θα τη βάλει στα δύσκολα. Αυτός θα είναι ο Μωραίτης, αλλά αν έρθει. Εκείνο που θα είναι διαφορετικό με φέτος είναι ότι ο νέος Ηρακλής του Λούκιτς θα είναι πολύ αθλητικός, πολύ θεαματικός, πολύ πίεση και τρέξιμο, πολλή ενέργεια. Αν αυτό κυριαρχήσει σε μια Λίγκα που στο τέλος τα ματς κρίνονται στο “σετ παιχνίδι”, στο “5-5”, τότε η εξάδα είναι ένας πολύ εφικτός στόχος, πάντα θεωρητικά και αρχές Ιουλίου μιλώντας και γράφοντας!