Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την νέα άθλια εμφάνιση της Εθνικής ομάδας στα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, την άσχημη θέση που έχει περιέλθει και αφού στέκεται στο μεγάλο ζήτημα των πολλών απουσιών, σχολιάζει τα όσα είπε ο Βασίλης Σπανούλης.
Η αλήθεια είναι ότι άλλα πράγματα ήθελα να γράψω από αυτά που θα διαβάσετε. Η άθλια εικόνα της Εθνικής μας ομάδας και στα δύο ματς των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου με αποκορύφωμα την τραγική της εμφάνιση απέναντι στην Πορτογαλία (σ.σ. απέναντι στην… ποια;;;) δεν άφηνε περιθώρια για ΚΑΜΙΑ απολύτως δικαιολογία. ΚΑΜΙΑ. Καλά, όχι ότι υπάρχει τώρα. Όμως δεν θα είμαι τόσο επικριτικός και τόσο καυστικός όσο ήθελα αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα.
Ο λόγος; Οι δηλώσεις του Βασίλη Σπανούλη στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε. Ήμουν εκεί. Και μπορώ να πω δυο λόγια παραπάνω. Ξέρετε. Όλοι κάνουν λάθη. Όλοι. Ανεξαιρέτως. Σε όλες τις δουλειές. Το άσχημο είναι να μην τα βλέπουν. Να μην τα αναγνωρίζουν. Να μην τα παραδέχονται. Και αυτό διότι δεν πρόκειται να τα διορθώσουν ποτέ και η… ιστορία ολοένα και θα επαναλαμβάνεται.
Ο ομοσπονδιακός προπονητής δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του. Παραδέχτηκε τα πάντα. Τα δικά του λάθη. Της διοίκησης της ΕΟΚ. Των παικτών που κλήθηκαν. Και το θέμα δεν είναι μόνο ότι τα ήξερε, τα είπε και τα παραδέχτηκε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το έκανε. Γυάλιζαν τα μάτια του. Πετούσαν φωτιές. Και εγώ θέλω να κερδίζει η Εθνική μας και να μην παρουσιάζει αυτήν την τραγική εικόνα. Και εγώ και εσείς και όλοι. Περισσότερο απ’ όλους όμως θέλουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Και ειδικά ο Βασίλης Σπανούλης.
Ξέρετε πολλά πράγματα μπορούμε να βάλουμε στο τραπέζι και να συζητήσουμε. Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι για να είμαστε και δίκαιοι; Πίστευε κανείς ότι η ΑΥΤΗ η Εθνική με ΑΥΤΟΥΣ τους παίκτες που βρέθηκαν στο τελευταίο «παράθυρο» της Α’ Φάσης δεν θα μπορούσαν να νικήσουν την Ρουμανία ή την Πορτογαλία; Σοβαροί να είμαστε. (Σχεδόν) οι ίδιοι έριξαν 30 πόντους στους Ρουμάνους στην Θεσσαλονίκη και (σχεδόν) οι ίδιοι σε μέσες άκρες είχαν περάσει νικηφόρα τον Νοέμβριο του 2025 από το Ματοσίνιος της Πορτογαλίας.
Όμως στις ήττες και στις κακές εμφανίσεις βγαίνουν στην επιφάνεια οι γκρίνιες, τα λάθη και οι ευθύνες. Ειδικά όταν βλέπουμε την Γαλλία να παίζει σχεδόν υπερπλήρης, την Γερμανία να έχει κανονικά στο ρόστερ της τον Σρούντερ, την Φινλανδία τον Μάρκανεν, την Τουρκία τον Σενγκούν, την Σερβία τον Γιόκιτς κ.ο.κ. Ναι, εκεί κάθεσαι και αναρωτιέσαι: «Αυτοί είναι οι βλάκες και εμείς οι έξυπνοι πουν δεν έχουμε τον Γιάννη στο παράθυρο;» Ξαναλέω. ΔΕΝ είχαμε ανάγκη τον Γιάννη για να κερδίσουμε τους Ρουμάνους και τους απίθανους Πορτογάλους οι οποίοι -σημειωτέον- έπαιζαν χωρίς τον καλύτερο παίκτη τους, τον Νέμιας Κετά.
Όμως θα έπρεπε να ήταν «εκεί». Και αυτός και όλοι. Και εδώ έρχομαι να σταθώ στην αναγνώριση και την αποδοχή των ευθυνών του Σπανούλη, ο οποίος είπε και ξεκαθάρισε ότι δεν τους κάλεσε. Έπρεπε να το κάνει και δεν το έκανε. Ευθύνη που φέρει φυσικά και η διοίκηση της ΕΟΚ. Όλοι πρέπει να καλούνται όταν παίζει η Εθνική και δεν υπάρχουν ενδιάμεσα αγωνιστικές υποχρεώσεις των ομάδων. Ούτε στο NBA, ούτε και στην Euroleague.
Οπότε έπρεπε να ήταν διαθέσιμοι για αυτό το «παράθυρο» ΟΛΟΙ οι παίκτες που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα τραυματισμών, όπως ο Σλούκας για παράδειγμα ο οποίος προέρχονταν από αρθροσκόπηση. Θα μου πείτε για Μήτογλου και Καλαϊτζάκη αλλά αμφότεροι ήταν στο αρχικό κάλεσμα ωστόσο αντιμετώπιζαν και εκείνοι προβλήματα τραυματισμών με αποτέλεσμα να μείνουν εκτός. Αυτά για να σας προλάβω.
Και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο θα έπρεπε να ήταν στις κλήσεις. Και ο Κώστας και ο Θανάσης (σ.σ. αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο γάμος του Θανάση) και ο Ντόρσεϊ και φυσικά και ο Γουόκαπ ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω έχει να κάνει χρήση του ελληνικού του διαβατηρίου στην Εθνική ομάδα (σ.σ. το οποίο πήρε για να βρίσκεται σε κάθε κλήση του ομοσπονδιακού) από το 2024. Τότε ποιος ο λόγος να έχει ελληνικό διαβατήριο όταν είχε δεσμευτεί «να αφαιρεθούν τα δικαιώματα που απορρέουν από την χορήγησή του». Λέω εγώ τώρα… Δηλαδή χαζός είναι ο Παπανικολάου που δηλώνει πάντα «παρών»; Αυτός δεν έχει οικογένεια; Δεν έχει παιδιά; Δεν θέλει να ξεκουραστεί στα 36 του;
Τώρα θα μου πείτε ότι ένας «νατουραλιζέ» θα μπορεί να παίζει. ΝΑ είναι στο προσκλητήριο της Εθνικής, να παίρνει κανονικά μέρος στις προπονήσεις κανονικά, να ακολουθεί την ομάδα και πριν από το κάθε παιχνίδι ο ομοσπονδιακός θα αποφασίζει ποιος θα είναι στην 12άδα και ποιος όχι. Θα μπορούσαν να ήταν και τα παιδιά που θα βρίσκονται στο κολέγιο όπως για παράδειγμα ο Αβδάλας και ο Σαμοντούροβ, αλλά είχαν εξετάσεις στο North Carolina. Δικαιολογημένα απόντες. Βέβαια έτσι όπως πάει το πράγμα, αυτό με τα κολέγια θα μειώσει την παρουσία των Ελλήνων παικτών στην χώρα τους και στη συνέχεια θα τους ψάχνουμε με το σταγονόμετρο.
Αφήστε, δε, που πλέον η λέξη «δουλειά» στους νέους μπασκετμπολίστες αποτελεί άγνωστη λέξη. Είπε ο ομοσπονδιακός τεχνικός ότι πρέπει όλοι να δουλεύουν για να έχουν την απαίτηση να παίζουν στην Εθνική. Ποιοι να δουλεύουν; Αυτοί που όταν ξυπνούν το πρώτο τους μέλημα είναι τα like στα social media και τα stories; Δυστυχώς δεν θα υπάρξουν ξανά παίκτες με το mindset που είχαν ως παίκτες ο Διαμαντίδης, ο Σπανούλης, ο Παπαλουκάς, ο Ζήσης οι οποίοι πήγαιναν 2 ώρες πριν από την προπόνηση στο γήπεδο, έμεναν μία ώρα μετά το τέλος της, ενώ έδιναν ανελλιπώς το παρών στις προεραιρετικές και στα ρεπό. Αυτά δεν υπάρχουν πια. Γι’ αυτό και… τρομάζει το αύριο του ελληνικού μπάσκετ και της Εθνικής.
Ξαναλέω. Κρατάω τις δηλώσεις του Σπανούλη, ο οποίος ΠΑΡΑΔΕΧΘΗΚΕ όλα τα λάθη και ξεκαθάρισε ότι στο επόμενο «παράθυρο» στα τέλη Αυγούστου θα βρίσκονται ΟΛΟΙ στις κλήσεις. Ανεξαιρέτως! Περιμένω να το δω. Είναι μια υπόσχεση που ΠΡΕΠΕΙ να τηρηθεί. Και δεν θα έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, να μην πρέπει να παίξει η Ελλάδα με την πλάτη στον τοίχο για να έρθουν οι «πρωτοκλασάτοι» παίκτες, Μετά θα συζητήσουμε για το ποιοι θα «δηλώσουν» κόλλημα και ποιοι όχι. Και η ευθύνη στη συνέχεια θα βαρύνει τους άμεσα εμπλεκομένους.
Είπε και κάτι άλλο ο Σπανούλης. Ότι οι παίκτες που βρέθηκαν τώρα στο «παράθυρο» θα έπρεπε να βρίσκονταν σε καλή κατάσταση. Από τη μία συμφωνώ αλλά από την άλλη αναρωτιέμαι εγώ τώρα: Πώς να βρίσκονταν σε καλή κατάσταση όταν από το πουθενά, από τις παραλίες και τις 15 μέρες αγωνιστικής απραξίας (τουλάχιστον οι παίκτες των αιωνίων γιατί οι υπόλοιποι ήταν πολύ περισσότερο) έπρεπε με 3-4 προπονήσεις να ανακτήσουν τη φόρμα τους, να βρουν τις ανάσες τους, να αποκτήσουν ρυθμό και να παίξουν επίσημα ματς τα οποία θα καθόριζαν την πορεία της ομάδας στην επόμενη φάση των Προκριματικών με φόντο την πρόκριση στο Παγκόσμιο;
Σίγουρα καθένας έχει την δική του ατομική ευθύνη. Αυτοί που είχαν κληθεί, γνώριζαν εκ των προτέρων ότι θα ενίσχυαν την Εθνική ομάδα σε Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου και θα έπρεπε να είχαν φροντίσει τους εαυτούς τους όσον αφορά την αγωνιστική τους ετοιμότητα. Μήπως νόμιζαν ότι τα ονόματα των εθνικών ομάδων της Ρουμανίας και της Πορτογαλίας είναι τόσο χαμηλού επιπέδου (που είναι) που θα έμπαιναν στο παρκέ και θα έπαιζαν… τόσο-όσο χρειαζόταν για τις νίκες; Αμ, δε! Παίζουν και οι άλλοι μπάσκετ. Και μάλιστα είχαν κίνητρο. Στόχο. Και ιδού τα αποτελέσματα. Η Εθνική άρχισε να παίζει με την πλάτη στον τοίχο κινδυνεύοντας άμεσα με αποκλεισμό από το Παγκόσμιο εάν δεν πάρει τις νίκες που πρέπει στην Β’ φάση. Όπως έστρωσε θα πρέπει και να κοιμηθεί πλέον.
Δεν συζητάμε καν ότι αν δεν πάρει η Εθνική το εισιτήριο για το Παγκόσμιο του Κατάρ θα πρόκειται για τεράστια αποτυχία. Χειρότερη και από μια κακή πορεία σε μια μεγάλη διοργάνωση γιατί τουλάχιστον εκεί θα είχε πάει. Μπροστά σε μια τέτοια μεγάλη αποτυχία έκρουσε ο κώδωνας του κινδύνου. Μπορεί μακροπρόθεσμα να κάνουν περισσότερο καλό στην Εθνική αυτά τα δύο ματς του Ιουλίου, παρά κακό.
Κρατάω αυτά που είπε ο Βασίλης Σπανούλης. Και περιμένω να δω τι θα γίνει στα τέλη Αυγούστου όπως και σε κάθε κλήση της Εθνικής ομάδας από εδώ και στο εξής η οποία θα αναλύεται… εξωνυχιστικά. Και αναλόγως αυτοί που πρέπει θα επωμίζονται όλες τις ευθύνες… Με όλες τις συνέπειες.
Γιατί η Εθνική ομάδα είναι η ομάδα ΟΛΩΝ των Ελλήνων. Κανενός άλλου ή άλλων…