Ο Αντώνης Καλκαβούρας χαρακτηρίζει το «βαρομετρικό» του Ιουλίου ως το χαμηλότερο στην σύγχρονη ιστορία της «γαλανόλευκης» στα προκριματικά μεγάλης διοργάνωσης, θεωρεί «ασφαλιστήριο» την παρουσία του Σπανούλη και χρήσιμες τις δύο απανωτές «σφαλιάρες».
Να είμαστε σωστοί και να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους! Με τόσο άθλια εικόνα σε δύο διαδοχικά παιχνίδια και με έναν τόσο απρόσμενο συνδυασμό ατυχιών, συγκυριών και παραλείψεων, η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσαμε κάλλιστα να είχαμε μείνει ακόμη και εκτός νυμφώνος, από την άποψη ότι το επόμενο καλοκαίρι θα είχε μείνει ουσιαστικά ανενεργό για την Εθνική ομάδα.
Λίγο οι τραυματισμοί (Μήτογλου, Καλαϊτζάκης και Ρογκαβόπουλος), λίγο οι συγκυρίες, το καλεντάρι (είναι δυνατόν να παίζονται τόσο σημαντικοί αγώνες μέσα στο κατακαλόκαιρο;) και τα σημεία τα καιρών (το να έχουμε στην διάθεσή μας μόλις δύο παίκτες που ήταν ενεργοι στους τελικούς και όλοι να μαζευτούν ουσιαστικά από διακοπές και να παρουσιαστούν σε κάκιστη κατάσταση) και πολύ ο ανεπαρκής σχεδιασμός της ομοσπονδίας και του staff για τις κλήσεις στο συγκεκριμένο «παράθυρο», ο οποίος παρέπεμψε σε μη ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης, μας οδήγησαν στο αποτέλεσμα που ήρθε.
Η «επίσημη αγαπημένη» που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Eurobasket του 2025, βάσει βαθμολογίας, πήρε το τρίτο και τελευταίο εισιτήριο πρόκρισης από τον Β’ όμιλο της 1ης φάσης των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027! Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι θα μπει στον Ι’ όμιλο της 2ης φάσης (από τον οποίο θα προκύψουν οι τρεις ομάδες που θα πάνε απευθείας στο Κατάρ), ως 5η στην νέα βαθμολογία! Ισοβαθμώντας με την Πορτογαλία και την Γεωργία (με ρεκόρ 3-3) και υπολειπόμενη από την Ισπανία (ρεκόρ 5-1), την Ουκρανία και το Μαυροβούνιο (ρεκόρ 4-2)!
Αν υπάρχουν δύο θετικά μέσα στην «μαύρη μαυρίλα που πλάκωσε», αυτά είναι το πλεονέκτημα που έχουμε με το Μαυροβούνιο στην ισοβαθμία και η αλλαγή στην σειρά των επόμενων αγώνων μας, η οποία προέκυψε από την κατρακύλα της ελληνικής ομάδας στην 3η θέση Β’ ομίλου.
Και αυτό γιατί έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα και με την «πανστρατιά» που προανήγγειλε ο Βασίλης Σπανούλης για το επόμενο «παράθυρο» (ειδικότερα αν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δώσει το παρών, η Ελλάδα θα έχει όλα τα φόντα να ξεκινήσει την 2η φάση με ένα 2/2!
Αν καταφέρουμε να νικήσουμε εκτός έδρας την Ουκρανία (28/08), που έδωσε και τα μέχρι στιγμής τρία εντός έδρας παιχνίδια της στην ουδέτερη αλλά γούρικη για μας, Ρίγα και τρεις μέρες αργότερα λυγίσουμε την Ισπανία μέσα στην έδρα μας, τότε θα έχουμε «καθαρίσει» με δύο δύο από τις τρεις πιο δύσκολες αναμετρήσεις της συνέχειας και θα πάμε τον Νοέμβριο για το 3/3 εντός με την Γεωργία, ώστε να έχουμε θέσει τις βάσεις για την ολική επαναφορά.
Αλλά ας αφήσουμε την ελπιδοφόρα θεωρία για την επόμενη μέρα (από την άποψη ότι ακόμη κρατάμε την τύχη στα χέρια μας) και ας μείνουμε στο παρόν και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν για τα οποία δεν μπορούμε να νιώθουμε καθόλου περήφανοι.
Για την ακρίβεια, το ότι δεν μείναμε εκτός 2ης φάσης των προκριματικών και δεν γράψαμε την πιο μελανή σελίδα στην σύγχρονη ιστορία της «επίσημης αγαπημένης», οφείλεται στο ότι μπήκαμε στο «παράθυρο» του Ιουλίου με ρεκόρ 3-1 και με έναν συντελεστή πόντων, με βάση των οποίο και να… θέλαμε δεν γινόταν να μείνουμε εκτός!
Ακόμη και αν η Ρουμανία περνούσε νικηφόρα μέσα από το Μαυροβούνιο και οδηγούμασταν σε τετραπλή ισοβαθμία στην τελική κατάταξη! Ίσα-ίσα που σε αυτή την περίπτωση θα βγαίναμε 2οι, χωρίς βέβαια να έχει κάποια σημασία η θέση.
Προσωπικά στα 40 χρόνια (από Mundobasket του 1986 που ήμουν 11 χρονών) σαν φίλαθλος και που παρακολουθώ το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα σε όλες τους τις διεθνείς υποχρεώσεις και στα 31 ταυτόχρονα και ως δημοσιογράφος, δεν θυμάμαι να έχει βρεθεί σε τέτοιο μπασκετικό «ναδίρ» σε δύο διαδοχικά παιχνίδια.
Και το λέω και το τονίζω, όχι τόσο από λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ήττες, αλλά «πατώντας» κατά βάση πάνω στην άθλια αγωνιστική εικόνα τηρουμένων και των αντιπάλων!
Από που να το πρωτοπιάσει κανείς; Από το ότι σε δύο σερί παιχνίδια δεν ξεπεράσαμε τους 70 πόντους και απέναντι σε Ρουμάνους και Πορτογάλους σκοράραμε κατά μ.ο. 61 πόντους με 35,4% εντός πεδιάς (46/130 σουτ); Ή από το χάσαμε και τα δύο ματς από την ολιγωρία στα ριμπάουντ και από την έλλειψη δημιουργίας στην επίθεση;
Οι λέξεις «μαρτύριο» και «κατακόρυφη πτώση» που χρησιμοποίησε ο ομοσπονδιακός τεχνικός στην συνέντευξη Τύπου, τα λένε όλα. Αν μετά απ’ αυτό το πονεμένο δίωρο στην “Sunel Arena”, χάρηκα με κάτι, αυτό ήταν η προσέγγιση του Βασίλη Σπανούλη στην επικοινωνία του με τους δημοσιογράφους.
Αν και γνώρίζε ότι για την αποκαρδιωτική εικόνα της ομάδας μας έσφαλλε όσο και η διοίκηση (Βαγγέλης Λιόλιος) αλλά και ο υπεύθυνος των Εθνικών ομάδων (Δήμος Ντικούδης) επέλεξε να πάρει πάνω του το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης, ακόμη και για το κομμάτι των επιλογών. Και καλά έκανε, γιατί μόνο εκείνος έχει το ειδικό βάρος και το ανάστημα να το κάνει, λέγοντας κουβέντες βαριές, πράγματα σκληρά και αλήθειες που πρέπει να ακουστούν…
Θα μπορούσε να πει «αυτοί ήμασταν, δεν φτάναμε»! Είπε όμως, ότι «εκτιμήσαμε λάθος την κατάσταση και αποδείχτηκε ότι δεν καλέσαμε αυτούς που τελικά θα έπρεπε». Και φυσικά εννόησε ότι «κρίμα για αυτούς που κρίναμε ότι θα μπορούσαν να κάνουν την δουλειά»!
Γιατί – για να μην μπερδευόμαστε – ο προπονητής είναι υπεύθυνος για την διαχείριση των παικτών που είχε στην διάθεσή του, οι οποίοι παρουσιάστηκαν ανέτοιμοι από πλευράς αγωνιστικής και φυσικής κατάστασης, σε σημείο που δεν ήταν καν προπονήσιμοι.
Αν εξαιρέσουμε τον κοντά στην συμπλήρωση του 36ου έτους του, Κώστα Παπανικολάου και τον Βασίλη Τολιόπουλο, κανένας από τους υπόλοιπους «αιώνιους» διεθνείς (Λαρεντζάκης, Νετζήπογλου και Κουζέλογλου) δεν ήταν ενεργός στους τελικούς της Stoiximan GBL που τελείωσαν στις 13 Ιούνη, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είχαν τελειώσει την σεζόν στην χειρότερη περίπτωση κάπου ανάμεσα σε 25 και 30 Μαϊου.
Οπότε τα περισσότερα παιδιά, διέκοψαν ουσιαστικά τις διακοπές τους για να ξαναμπούν σε ένα πρόγραμμα προετοιμασίας, αλλά στην ουσία δεν κατάφεραν τίποτε από τα δύο να κάνουν καλά. Ούτε νε ξεκουράσουν το μυαλό και το σώμα τους (πράγμα άκρως απαραίτητο), αλλά ούτε και να παρουσιαστούν στην επιθυμητή αγωνιστική κατάσταση για τις απαιτήσεις των αγώνων της Εθνικής ομάδας.
Η παραπάνω παράμετρος, όμως, δεν ήταν δυνατόν να ελεγθεί από το staff του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Αλλά σε έναν βαθμό βαραίνει τους ίδιους τους παίκτες που έρχονται από πίσω και πέταξαν στα σκουπίδια δύο τεράστιες ευκαιρίες που τους δόθηκαν…
Εκεί που υπάρχει μεγάλη ευθύνη από πλευράς ομοσπονδίας και η ανάληψη της οποίας έγινε με έναν ηγετικό τρόπο που σπανίζει (και μάλιστα με παραπάνω πλάτη απ’ αυτή που θα έπρεπε να βάλει ο head coach για κάποιους), είναι στον κακό σχεδιασμό της ομάδας για το συγκεκριμένο «παράθυρο».
Για τα δύο παιδιά του Νορθ Καρολάινα (Αβδάλας και Σαμοντούροβ), που είναι οι διεθνείς με το μεγαλύτερο “upside”, η απάντηση δόθηκε και είχε να κάνει με τις ακαδημαϊκές τους υποχρεώσεις.
Το μεγάλο λάθος, όμως, ήταν η μη αξιοποίηση του ελεύθερου καλοκαιριού στην καριέρα του “Greek Freak” (αν και εφόσον έγινε η σχετική συζήτηση) και φυσικά το ότι δεν «διαβάσαμε» την κατάσταση και δεν προνοήσαμε να καλέσουμε έναν εκ των δύο πιο ποιοτικών «νατουραλιζέ» που διαθέτουμε (Γουόκαπ και Ντόρσεϊ), καθώς επίσης και τον Θανάση και Κώστα Αντετοκούνμπο, που θα μας έδιναν λύσεις στο κομμάτι της ενέργειας και στο πρόβλημα του ριμπάουντ.
Ενδεχομένως και τον Καλάθη (ξεπερνώντας για λογαριασμό της ομάδας, κάποιες παρεξηγήσεις), γιατί και στα δύο παιχνίδια είχαμε τρομερό πρόβλημα στο playmaking και την δημιουργία.
Για να μην το κουράζουμε, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μας βγει σε καλό από τις δύο απανωτές «σφαλιάρες», είναι η «πανστρατιά» που προανήγγειλε ο “Kill Bill” για τα ματς του Αυγούστου και η δέσμευσή του να την κάνει πράξη.
Γιάννη παρόντος και με όλα τα υπόλοιπα παιδιά στο παρκέ, το 2/2 θα είναι στο χέρι μας. Ώστε να μπούμε δυνατά στην 2η φάση, να βάλουμε τις βάσεις για την πρόκριση και να την αγγίξουμε από τον Νοέμβριο κιόλας…
Υγ.1: Το ότι ο Θανάσης παντρευόταν την μεθεπόμενη του αγώνα με την Ρουμανία και την παραμονή του ματς με την Πορτογαλία, δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία. Στις τελικές φάσεις των μεγάλων διοργανώσεων, όπου υπάρχει λάμψη και τα φώτα είναι στραμμένα πάνω τους, δηλαδή, γιατί κανένας δεν κανονίζει τις προσωπικές τους υποχρεώσεις;
Υγ.2: Είναι πραγματικά μελαγχολικό να βλέπεις τους υπόλοιπους Ευρωπαίους αστέρες του ΝΒΑ να «παρελαύνουν» στα προκριματικά και περνούν μηνύματα όπως αυτό του Γιόκιτς… Δεν ξέρω τι έγινε με την περίπτωση του Γιάννη, αν συζητήθηκε το θέμα της συμμετοχής του και αν ο ίδιος αρνήθηκε γιατί προτίμησε να ξεκουραστεί ή αν κρίθηκε ότι δεν χρειάζεται, απλά η όλη κουβέντα που ανοίγει, αδικεί σε μεγάλο βαθμό το πως αισθάνεται ο ίδιος για το εθνόσημο και το πόσο γουστάρει να παίζει και να κερδίζει για την Εθνική!
Υγ.3: Η ήττα (56-71) από τον Πορτογαλία του νο46 στο ranking της FIBA ήταν η πρώτη στην ιστορία των αναμετρήσεων των δύο χωρών από το 1951 και μετά από 6 σερί νίκες με μέση διαφορά 30,6 πόντων!