Ο Άγγελος – Τζανής Ανδρέογλου «σχοινοβατεί» μεταξύ του δεκάθλου και της μουσικής, ο κορυφαίος Έλληνας στις ημέρες μας στα σύνθετα αγωνίσματα, μιλά στο Gazzetta για το χαμένο όνειρο του Μπέρμιγχαμ και τη διέξοδο που προσφέρει ο μαγικός κόσμος του πενταγράμμου.
Ο Άγγελος – Τζανής Ανδρέογλου είναι ο κορυφαίος δεκαθλητής που διαθέτει ο ελληνικός στίβος τα τελευταία χρόνια. Ο 27χρονος Δραμινός, γιος του παλαιού σπουδαίου δεκαθλητή Μάκη Κορκίζογλου, θα μπορούσε να είναι το 61ο μέλος της εθνικής ομάδας που θα πάρει μέρος στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ.
Ο αθλητής του ΣΚΑ Δράμας τον Μάιο του 2025 και στο βαλκανικό πρωτάθλημα της Σμύρνης έφθασε το ατομικό του ρεκόρ στο δέκαθλο στους 7.926β., ξεπέρασε, μεταξύ άλλων, τον μπαμπά του (7.769β. από το 1997), έφθασε στο Νο.2 όλων των εποχών στην Ελλάδα, πίσω μόνο από τον Μάκη Κορκίζογλου και το πανελλήνιο ρεκόρ των 8.069β, από το 2000.
Αυτό ήταν το νέο ορόσημο για τον Άγγελο-Τζανή Ανδρέογλου, φέτος στις 21 Ιουνίου με 7.864 πόντους διατήρησε το τίτλο του βαλκανιονίκη στον Βόλο και βρισκόταν σε τροχιά πρόκρισης για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (10-16 Αυγούστου).
Όμως το αθλητικό όνειρο «γκρεμίστηκε» στις 11 Ιουλίου στο μίτινγκ συνθέτων στην πόλη Νάκλο Ναντ Νοτέτσις της Πολωνίας, υποτροπή στο πρόβλημα τραυματισμού στον δικέφαλο στο πρώτο μόλις αγώνισμα, τα 100μ.
Πριν από λίγες μέρες ο δραμινός πρωταθλητής σε ανάρτησή του, έβγαζε την απογοήτευση, γράφοντας:
«Και μου έρχονται κάποιες σκέψεις όπως:
“Πόσα να πετύχεις μόνος;”
“Και πολύ άντεξες”
“Πολύ πας χωρίς βοήθεια;”
“Για πόσο θα στηρίζω την προετοιμασία μου με μεροκάματα από μουσικές live βραδιές”».
Αυτό ήταν, τον αναζητήσαμε για μας μιλήσει, τον βρήκαμε στη βάση του στους ξενώνες στο «Καυτανζόγλειο» Στάδιο της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου μαζί με τον δίδυμο αδελφό του, Αντώνη δημιουργούν, ονειρεύονται μέσα από τις νότες και την ασύγκριτη δύναμη έκφρασης που δίνει μια τέχνη όπως η μουσική.
«Το Τζανής έχει ρίζες από τη Μικρά Ασία, σημαίνει Γιάννης» μας εξηγεί, αρχικά.
Οι νότες βρίσκονται στο αίμα τους, ο παππούς Αντώνης δεξιοτέχνης του κλαρίνου και τα εγγόνια να συνεχίζουν την παράδοση, μέσα από τους «Andreoglou Brothers».
«Με την κιθάρα ασχολούμαι από την 3η Δημοτικού, ο Αντώνης (επίσης αθλητής στα σύνθετα) παίζει βιολί, ναι, κάνουμε live, παίζουμε έντεχνα, λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια, είναι κάτι που το απολαμβάνουμε, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται να συνδυάσεις τον πρωταθλητισμό, με τη μουσική, τις ζωντανές παραστάσεις, είναι όμως και μια διέξοδος να βγάζουμε κάποια χρήματα.
Προς το παρόν είμαστε οι δυο μας, όμως σκεφτόμαστε να προσθέσουμε ένα δύο όργανα, σιγά σιγά μεγαλώνουμε, αυτή τη στιγμή θα μπορούσα να ζήσω μέσα από τη μουσική, στον πρωταθλητισμό υπάρχει ημερομηνία λήξης. Να το πω διαφορετικά, βάζουμε “φρένο” στη μουσική, για να συνεχίσουμε τον στίβο» μας λέει ο Άγγελος Ανδρέογλου.
Ζητήσαμε να μας πει για την ανάρτηση κι αν σε αυτή υπάρχει κάποια κατάκριση προς τον ΣΕΓΑΣ.
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν έγραψα για να κατακρίνω την Ομοσπονδία, ο ΣΕΓΑΣ με έχει βοηθήσει όταν χρειάστηκα ιατρική φροντίδα, κάποιες εξετάσεις. Φανταστείτε τα τελευταία χρόνια δεν έκανα τα απλά κι απαραίτητα, για παράδειγμα εξετάσεις αίματος, γιατί στοίχιζαν, έλεγα με τη “σωστή διατροφή θα είσαι εντάξει”».
Αναφορικά με το αγωνιστικό πλάνο του για το υπόλοιπο της χρονιάς, οι Μεσογειακοί Αγώνες στον Τάραντα είναι χαμένοι.
«Ίσως αν είμαι καλά να προλάβω τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στο Ταλάνς της Γαλλίας στα τέλη Σεπτεμβρίου» καταλήγει ο Άγγγελος-Τζανής Ανδρέογλου.
Όπως και να’ χει τα όνειρα δεν σταματούν κι όπως έγραψαν και μας τραγούδησαν 40 χρόνια πριν οι Χάρης και Πάνος Κατστιμίχας στη «Μοναξιά του σχοινοβάτη»:
«Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες».