Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΥΔΗ
Ο Απόλλωνας Σμύρνης έγινε γνωστός, δοξάστηκε και απέκτησε φίλους χάρη στην ποδοσφαιρική του ομάδα. Από την εποχή που ιδρύθηκε στη Σμύρνη μέχρι και τη μετέπειτα πορεία της στην Αθήνα, αποτέλεσε το βασικό σημείο αναφοράς του συλλόγου. Μπορεί, στη μεγάλη τους πλειονότητα, οι πρώτοι Απολλωνιστές να ήταν πρόσφυγες από τη Σμύρνη, όμως στην πορεία ο σύλλογος κέρδισε και πολύ κόσμο που δεν είχε προσφυγικές ρίζες. Ακόμα κι αν δεν έγιναν οπαδοί του, έγιναν «συμπαθούντες» της «Ελαφράς Ταξιαρχίας», ιδιαίτερα από τη στιγμή που καθιερώθηκε αυτό το ιστορικό προσωνύμιο.
Ο πατέρας μου ήταν ΑΕΚτζής και με πήγαινε με εισιτήρια διαρκείας στη Νέα Φιλαδέλφεια, μαζί με τον αδερφό μου. Η μητέρα του και γιαγιά μου, όμως, ήταν Σμυρνιά. Τα έφερε έτσι η ζωή ώστε, το 1987, ένας ξάδερφος του πατέρα μου (Απολλωνιστής) να με πάρει στη Ριζούπολη για να δούμε το Απόλλων – Αχαρναϊκός, στη Β’ Εθνική. Ο Απόλλωνας κέρδισε. Καθόμασταν κάτω από τα σημερινά δημοσιογραφικά θεωρεία. Του ζήτησα να με ξαναπάει, αλλά αυτή τη φορά «απέναντι, εκεί που έχει κόσμο». Και το έκανε!Εκείνο το παιχνίδι το χάσαμε από τον Ολυμπιακό Βόλου, όμως εγώ είχα περάσει υπέροχα. Στη Θύρα 1 δεν έπεφτε καρφίτσα. Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι, είπα στον πατέρα μου ότι θα γίνω «Απόλλων». Αυτός μου απάντησε το κλασικό: «Από τις μεγάλες ομάδες θα είσαι ΑΕΚ και από τις μικρές Απόλλωνας». Το δέχτηκα.
Άρχισα να διαβάζω στις εφημερίδες τα αποτελέσματα, να ακούω κάθε Κυριακή τα παιχνίδια από το ραδιόφωνο και να ενημερώνομαι για οτιδήποτε αφορούσε τον Απόλλωνα. Κάποια στιγμή παίξαμε Απόλλων – ΑΕΚ στη Ριζούπολη. Η ΑΕΚ πήγαινε για πρωτάθλημα και το γήπεδο ήταν κατάμεστο από ΑΕΚτζήδες. Με τα γκολ των Γιούρισιτς και Βασιλείου προηγούμασταν 2-0 κι εγώ χοροπηδούσα και φώναζα μέσα στους φίλους της ΑΕΚ. Ο πατέρας μου πανικοβλήθηκε. Με τράβηξε και μου είπε: «Θα φάμε ξύλο». Φύγαμε αμέσως. Στο σπίτι έγινε ο κακός χαμός. Ο πατέρας μου έβλεπε ότι κινδύνευε να χάσει και το πρωτάθλημα η ΑΕΚ — το οποίο τελικά κατέκτησε — αλλά και εμένα ως παρέα στο γήπεδο. Του εξήγησα ότι ήθελα να είμαι μόνο Απόλλωνας. Δεν με ενδιέφερε η ΑΕΚ.
Συμφωνήσαμε, λοιπόν, να συνεχίσω να πηγαίνω μαζί του στους αγώνες της ΑΕΚ, αλλά όταν εκείνη έπαιζε εκτός έδρας, να με πηγαίνει στον Απόλλωνα. Δεν το τήρησε πολλές φορές. Έτσι, όσο μεγάλωνα, σταμάτησα κι εγώ να τον ακολουθώ στα παιχνίδια της ΑΕΚ. Παρ’ όλα αυτά, ήταν εκείνος που με πήγε στη Λιβαδειά, όπου κερδίσαμε 1-2 και εξασφαλίσαμε την έξοδο στην Ευρώπη. Ήταν επίσης εκείνος που, παρότι εργαζόταν και βρισκόταν στο εξοχικό μας στην Ακράτα, έκανε ολόκληρη τη διαδρομή πήγαινε-έλα μέχρι την Αθήνα, μόνο και μόνο για να με πάει και να με φέρει από τον αγώνα με την Ολίμπια Λιουμπλιάνας.
Αν ο Απόλλωνας δεν κέρδιζε εκείνο το παιχνίδι απέναντι στην ΑΕΚ και αν δεν ανέβαινε στην Α’ Εθνική, πραγματικά δεν ξέρω αν θα γινόμουν ποτέ Απολλωνιστής. Αν ο Απόλλωνας της Β’ Εθνικής, έτσι όπως τον γνώρισα και τον αγάπησα, υποβιβαζόταν στη Γ’, ίσως να τον είχα ξεχάσει. Ίσως να μην είχα πλέον νέα του και να μην ασχολιόμουν ποτέ μαζί του. Και αν, ανεβαίνοντας στην Α’ Εθνική, δεν είχε επιτυχίες, πιθανότατα να μην είχα ποτέ το θάρρος να υψώσω ανάστημα απέναντι στον πατέρα μου και να επιμείνω στην επιλογή μου.
Ουδείς διαφωνεί ότι ο Ερασιτέχνης είναι ο θεματοφύλακας της ιστορίας μας. Ο Απόλλωνας, όμως, δεν είναι μια «ομάδα γειτονιάς». Διαθέτει δικές του εγκαταστάσεις και είναι πασίγνωστος σε όλη την Ελλάδα, χάρη στη λαμπρή πορεία της ποδοσφαιρικής του ομάδας. Αν αυτή πάψει να υφίσταται στο κορυφαίο επίπεδο, εκεί όπου ιστορικά ανήκει, τότε, αργά ή γρήγορα, όλα θα σβήσουν.
Αν ο Σταμάτης Βελλής δεν είχε, κατ’ ουσίαν, ιδρύσει και χρηματοδοτήσει το τμήμα υδατοσφαίρισης, ο Γυμναστικός Σύλλογος δεν θα είχε να επιδείξει καμία ουσιαστική επιτυχία σε ομαδικό άθλημα. Και η τεράστια επιτυχία του τμήματος πόλο οφείλεται πρωτίστως στον Σταμάτη Βελλή και, σε δεύτερο βαθμό, στην όποια οργάνωση του Ερασιτέχνη.Κάποια στιγμή, συζητούσαμε με τον Αριστείδη Καμάρα, μαζί με άλλους οπαδούς του Απόλλωνα, για το αν θα επέτρεπε ο Ερασιτέχνης στην ποδοσφαιρική ομάδα να προπονηθεί στη Ριζούπολη. Ο κ. Καμάρας εξηγούσε ότι ο Αλαμάνος χρωστούσε «της Μιχαλούς».Του λέω:«Κυρ Αριστείδη, είμαι 100% σίγουρος ότι ο Αλαμάνος σάς έχει φεσώσει. Αυτό δεν το αμφισβητώ καν. Μεθαύριο, όμως, παίζουμε μια ολόκληρη κατηγορία. Το ερώτημα είναι άλλο: αν δεν προπονηθεί η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου, αυξάνονται οι πιθανότητες να υποβιβαστούμε. Αν δεν προπονηθούν τα πιτσιρίκια, τι ακριβώς χάνουμε; Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα;».
Η απάντησή του με εξέπληξε. Μου είπε ότι από αυτά τα χρήματα πληρώνονταν τα τμήματα μπάσκετ, βόλεϊ και τα υπόλοιπα ερασιτεχνικά τμήματα.Και τον ξαναρωτάω:«Τα οποία τμήματα αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα. Οπότε τι; Θα ρισκάρουμε να πέσουμε στα τάρταρα στο ποδόσφαιρο, για να συνεχίσει να υπάρχει γυναικείο τμήμα χάντμπολ ή πινγκ πονγκ, που δεν γνωρίζει κανείς ότι υπάρχει, ούτε καν εμείς οι ίδιοι; Συγγνώμη, αλλά δεν γίνεται να μιλάτε σοβαρά».
Κι όμως… μιλούσε.Πριν από ένα ή δύο χρόνια, ένας πρώην συμπαίκτης μου στο μπάσκετ μού έστειλε μήνυμα και με ρώτησε αν θα πάω να δω την ομάδα μου. Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Με τα πολλά, έμαθα ότι έπαιζαν η ομάδα της γειτονιάς μου, ο ΑΟΦ Πορφύρας, με τον Απόλλωνα Σμύρνης.
Στον ΑΟΦ Πορφύρα έπαιζα κι εγώ μπάσκετ, ενώ ο αδερφός μου αγωνιζόταν στο ποδοσφαιρικό του τμήμα. Μέσα από τη συζήτηση πληροφορήθηκα ότι, γενικά, ο Πορφύρας θεωρείται ανώτερος από τον Απόλλωνα σε βόλεϊ και μπάσκετ, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Μπορεί ο πρώην συμπαίκτης μου να υπερέβαλε, αλλά αυτό μου μετέφερε και δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να το διασταυρώσω. Τον ρώτησα, λοιπόν, αν εμφανίστηκε στον Πορφύρα κάποιος μεγαλομέτοχος, τύπου Σταμάτη Βελλή ή έστω Τάκη Μονεμβασιώτη. Η απάντηση ήταν αρνητική. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ο θείος του εξακολουθεί να είναι και ο νυν πρόεδρος του συλλόγου.Και άντε να δεχτώ ότι ο Κώστας Αλαμάνος δεν πλήρωνε. Άντε να δεχτώ και ότι ο Τάκης Μονεμβασιώτης, ο οποίος δεν συμπαθούσε ιδαιτέρως τον Γ.Σ., ήταν, επιεικώς, «σφικτός» στα οικονομικά. Θα περίμενε, όμως, κανείς ότι στα έξι — ή όσα ακριβώς ήταν — χρόνια του Σταμάτη Βελλή, όταν ο Γυμναστικός Σύλλογος είχε τα οικονομικά του τακτοποιημένα, θα παρουσίαζε αδιανόητες επιτυχίες.
Πήγε ποτέ το μπάσκετ ή το βόλεϊ, έστω, στη δεύτερη τη τάξει εθνική κατηγορία; Ποιες επιτυχίες πραγματικά μεγάλου βεληνεκούς πέτυχε ο Γ.Σ. εκείνη την περίοδο, όταν τα προβλήματά του ήταν λυμένα;
Κοντολογίς, παρότι ο Απόλλωνας διαθέτει δικό του ποδοσφαιρικό γήπεδο και κλειστό γυμναστήριο, αν δεν υπήρχε η ιστορική ποδοσφαιρική του ομάδα, θα συναγωνιζόταν συλλόγους της γειτονιάς μου. Για αυτό ακριβώς το επίπεδο συζητάμε.
Μια και ανέφερα τα γήπεδά μας και, για να το κλείσω αυτό το θέμα του Γ.Σ., προσωπικά δεν είμαι αρνητικός απέναντι στον πλαστικό χλοοτάπητα που τοποθετήθηκε. Αντιθέτως, αξίζουν συγχαρητήρια στον Σταμάτη Βελλή, ο οποίος φρόντισε ώστε ο συγκεκριμένος χλοοτάπητας να είναι υψηλών προδιαγραφών. Ωστόσο, ειλικρινά δεν μπορώ να διακρίνω το πραγματικό όφελος για τον Απόλλωνα. Όσα παιδιά κι αν προπονούνται στο γήπεδο, όσο κι αν μεγαλώσουν οι ακαδημίες ποδοσφαίρου, αδυνατώ να δω με ποιον τρόπο ο Γυμναστικός Σύλλογος θα καταφέρει να φέρει τίτλους και σημαντικές διακρίσεις σε οποιοδήποτε άθλημα. Ούτε καν συμμετοχές σε δεύτερες τη τάξει εθνικές κατηγορίες δεν μπορώ να δω να προκύπτουν. Επομένως, όλο αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι εκ των ουκ άνευ. Όσο, δε, για το ενδεχόμενο να μπορέσει ο Γ.Σ. να συντηρήσει επιτυχώς την ποδοσφαιρική ομάδα, αυτό μπορούμε να το ξεχάσουμε. Εξ ορισμού δεν γίνεται. Ο Απόλλωνας ιστορικά ανήκει στην Α’ Εθνική. Άντε, μέχρι το 2005 παίζαμε και στη Β’. Για να σταθεί, όμως, μια ομάδα σε αυτό το επίπεδο χρειάζεται ΠΑΕ και όχι Γ.Σ.
Με απλά λόγια, χρειάζεται έναν ΣΟΒΑΡΟ, ΔΥΝΑΤΟ ΠΡΟΕΔΡΟ.
Όπου έχω πει ότι είμαι Απόλλωνας, όλοι μού μιλούσαν για την Ελαφρά Ταξιαρχία, για κάποιον ποδοσφαιριστή μας που τους άρεσε, για το 0-3 στο Καραϊσκάκη με τη γκολάρα του Ντέμη και για παρόμοιες στιγμές.ΚΑΝΕΙΣ, όμως, δεν μου είπε ποτέ:
«Έλα, ρε Απολλωνάρα! Θυμάσαι που κερδίσατε τις Κουκουβάουνες στη Δ’ ΕΣΚΑ στο μπάσκετ; Τι ματσάρα ήταν εκείνη!»Κατανοητό; Ελπίζω πως ναι.Και, by the way, οι εννέα στους δέκα, όταν άκουγαν ότι είμαι Απόλλωνας, μου έλεγαν:«Α, είσαι Απόλλωνας σαν τον Γιώργο Γεωργίου».
Ο οποίος, βέβαια, πριν εμφανιστεί η Αναγέννηση όταν πέσαμε στα τοπικά έχοντας πάει στην εκπομπή του και πριν αναλάβει ο Μονεμβασιώτης, δεν τον είχε δει κανείς μας στο γήπεδο. Και του το είχα πει κιόλας, όταν έτυχε να γνωριστούμε και να πιούμε έναν καφέ στα Πετράλωνα, λόγω του δημοσιογραφικού συναφιού.Όταν, για παράδειγμα, το 2007 αγωνιζόμασταν στη Γ’ Εθνική και μου έλεγε ο ταξιτζής: «Έλα, ρε Απολλωνάρα, σαν τον Γεωργίου»,οφείλω να δω τη ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ, που λέει ότι ο Γιώργος Γεωργίου διαφημίζει τον Απόλλωνα, τον κρατά στην επικαιρότητα και κάνει τον κόσμο να μιλάει γι’ αυτόν. Όχι τη ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ, που λέει:«Φιλαράκο, μπορεί να λες ότι είσαι Απόλλωνας, αλλά εμείς στη Ριζούπολη δεν σε έχουμε δει ποτέ. Πιο πολλές φορές έχω πετύχει τον Πανούτσο παρά εσένα». Κατανοητό; Ελπίζω πως ναι.
Το ίδιο ισχύει και για τον Δημήτρη Δημητρίου, στον οποίο εμπιστεύομαι το κείμενό μου. Έχουμε διαφωνήσει, έχουμε τσακωθεί, έχουμε συμφωνήσει. Ακόμα και όταν κάποια στιγμή διαφωνούσα με ΟΛΟ το ολοσέλιδο κείμενό του στο Φως των Σπορ, επέλεγα να βλέπω τη ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ.Και ποια είναι αυτή; Ότι όταν ο Απόλλωνας βρισκόταν στη Β’, στη Γ’ και στη Δ’ Εθνική, σε εποχές που το Φως των Σπορ —ανάλογα και με την επικαιρότητα— πουλούσε 40.000 έως 60.000 φύλλα, αποτελούσε τεράστια διαφήμιση για την ομάδα μου και κρατούσε ψηλά το brand της.Κάποιοι θα πουν: «Ναι, αλλά είχε κι αυτός το συμφέρον του». Και θα τους απαντήσω, όπως θα έλεγε και ο Γιώργος Γεωργίου:«Στα παπάρια μου».
Εμένα με ενδιαφέρει ότι, σε μια εποχή που όλες οι αθλητικές εφημερίδες αφιέρωναν στην ομάδα μου 100 ή, το πολύ, 200 λέξεις, ο Δημήτρης Δημητρίου φρόντιζε να έχει ο Απόλλωνας μία φορά την εβδομάδα χτύπημα στο πρωτοσέλιδο και μία ολόκληρη σελίδα αφιερωμένη αποκλειστικά σε αυτόν.Δέχομαι απολύτως ότι υπάρχει και η μικρή εικόνα — το προσωπικό του όφελος, αν θέλετε. Δεν με αφορά. Δεν με αφορούσε ποτέ. Γι’ αυτό και δεν μπήκα ποτέ στη διαδικασία να τον ρωτήσω αν υπήρχε. Ακριβώς επειδή δεν είχε καμία σημασία για μένα.Μπορεί να μην ήταν τόσο αναγνωρίσιμος όσο ο Γιώργος Γεωργίου, τον οποίο πραγματικά ανέφεραν οι εννέα στους δέκα όταν έλεγα ότι είμαι Απόλλωνας. Ωστόσο, ειδικά εγώ που είμαι Πειραιώτης και συναναστρέφομαι κυρίως με Ολυμπιακούς, άκουγα αρκετές φορές — έστω τρεις στους δέκα — να μου λένε:«Ναι, διαβάζω κάθε Κυριακή για τον Απόλλωνα στο Φως των Σπορ. Έχει τη δική του σελίδα». Και όλα αυτά, χωρίς καν να γνωρίζουν το όνομα του Δημήτρη Δημητρίου.
Όπως δεν με αφορά αν κάποιο μέλος του Ερασιτέχνη είχε προσωπικά κέρδη (οικονομικά, κοινωνικά, whatever) από την παρουσία εκεί. Με ενδιαφέρει αν έβαλε ένα λιθαράκι υπερ του Απόλλωνα.Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουν οι διχασμοί. Είναι και λίγο γελοίο. Είμαστε λίγοι (μα δε μασάμε, Απολλωνάρα μου πολύ σε αγαπάμε).
Εγώ, για παράδειγμα, δεν γράφτηκα ποτέ στους Blue Angels. Ήμουν ανήλικος τότε και απλώς χαιρόμουν που ο Απόλλωνας είχε οργανωμένους οπαδούς. Όταν, όμως, στα 18 μου πήγα για πρώτη φορά μόνος στο γήπεδο, κατευθύνθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη στη Θύρα 1.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι απαξίωνα τους συνοπαδούς μου. Μπορεί να απορούσα με ορισμένες συμπεριφορές τους — όπως απορώ και σήμερα με συμπεριφορές άλλων Απολλωνιστών — αλλά μέχρι εκεί. Δεν τους θεωρούσα ποτέ αντιπάλους.
Βέβαια, οι διχασμοί μάλλον βρίσκονται στο DNA μας, ανεξάρτητα από τη γκρίνια και τη μιζέρια της σημερινής εποχής.Θυμάμαι όταν είχε βγει πρωτοσέλιδο ότι ο Παύλος Γιαννακόπουλος επρόκειτο να αγοράσει την ΠΑΕ Απόλλων, επειδή ο Βαρδινογιάννης δεν του παραχωρούσε το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παναθηναϊκού, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης συμπάθειας που είχε ο ίδιος — εξαιτίας του πατέρα του — προς τον Απόλλωνα.Μαζευτήκαμε περίπου 200 άτομα στην Ομόνοια, μέσα στη νύχτα, μόνο και μόνο για να αγοράσουμε την εφημερίδα. Το θέμα είχε παρουσιαστεί ως αποκλειστικό ρεπορτάζ ακόμη και στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1. Ήταν Παρασκευή προς Σάββατο — ή μήπως Σάββατο προς Κυριακή; Δεν θυμάμαι ακριβώς. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι δεν είχα σχολείο την επόμενη ημέρα. Έφυγα κρυφά με ταξί, ενώ στους γονείς μου είχα πει ότι θα πήγαινα σε ένα κλαμπ στο Μικρολίμανο. Άλλες εποχές… τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα.
Επειδή ο Γιαννακόπουλος είχε ήδη φέρει τον Ντομινίκ Ουίλκινς στον Παναθηναϊκό, κάναμε τρελά όνειρα.
ΜΑΝΤΕΨΤΕ!
Φτάσαμε στις τέσσερις τα ξημερώματα να λογομαχούμε σαν άλλα πρεζάκια — που τότε, στο ίδιο σημείο, έπαιρναν τη δόση τους — για το αν θα ήταν προτιμότερο να μας φέρει ο Παύλος τον Φίγκο ή τον Ζιντάν. Και να γίνονται ολόκληρες ποδοσφαιρικές αναλύσεις για το ποιος από τους δύο ταίριαζε περισσότερο στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ότι εδώ χρειάζεσαι περισσότερο σέντρα παρά παιχνίδι κάτω, άρα ίσως ο Φίγκο ήταν πιο χρήσιμος. Ή μήπως ο Ζιντάν, με την ποιότητά του, θα έκανε τελικά τη διαφορά.Τελικά μείναμε με τον Σταύρο Λαμπριάκο… και ησυχάσαμε.
Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, ακόμη κι αν ο Μπιλ Γκέιτς είχε αναλάβει τον Απόλλωνα, πάλι θα βρίσκαμε τρόπο να διχαστούμε.
Αρχικά, η Αναγέννηση του Απόλλωνα — της οποίας υπήρξα μέλος — έχει, κατά την άποψή μου, νέο έργο να επιτελέσει από την αρχή.Όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία μας, πέσαμε στη Γ’ Εθνική και στη συνέχεια στο Περιφερειακό, η ίδια η λέξη «Αναγέννηση» εξέφραζε ακριβώς αυτό που έπρεπε να γίνει: να ξεκινήσουν όλες οι απαραίτητες διεργασίες ώστε ο Απόλλωνας να επιστρέψει εκεί όπου ιστορικά ανήκει.
Το πετύχαμε χάρη στον Σταμάτη Βελλή και καταφέραμε να διατηρηθούμε εκεί και επί διοίκησης Τάκη Μονεμβασιώτη.Μπορεί να μη συμπαθώ τον Μονεμβασιώτη. Μπορεί να τον θεωρώ κακό πρόεδρο και πολλές φορές παράλογο. Όμως, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι έβαλε χρήματα από την τσέπη του και πρόσφερε πράγματα στον σύλλογο. Επί των ημερών του φτάσαμε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας και πήραμε σημαντικά αποτελέσματα απέναντι σε όλες τις μεγάλες ομάδες. Το μεγάλο του πρόβλημα, όμως, ήταν ο χαρακτήρας του. Δεν διέθετε κανένα ουσιαστικό ηγετικό χαρακτηριστικό. Όχι μόνο δεν κατάφερε να συσπειρώσει τον κόσμο, αλλά ουσιαστικά «μας έκοψε το γήπεδο». Κι από τη στιγμή που αποξενώθηκε ο κόσμος του Απόλλωνα, ήταν αδύνατον να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Προσωπικά, δεν καταδέχτηκα να πατήσω ως οπαδός του Απόλλωνα στη Νέα Σμύρνη, για μια κωμική αφορμή και για κάτι ψωροχιλιάδες ευρώ, όταν αυτά τα χρήματα δεν του έλειπαν (ασχέτως της άποψης μου για τον Γ.Σ.). Είχα εκφράσει τότε και δημόσια, γραπτώς, τη διαμαρτυρία και τη δυσαρέσκειά μου για όλη αυτή την κατάσταση.
Σήμερα, δυστυχώς, βρισκόμαστε και πάλι στο σημείο μηδέν, άντε στο ένα… Χρειαζόμαστε ξανά μια ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ και περιμένω να δω ποιες θα είναι οι κινήσεις της.Το ίδιο περιμένω και από τους Basso Rango. Δεν γνωρίζω ποια ακριβώς πρέπει να είναι η επόμενη κίνηση, αλλά είμαι βέβαιος ότι κάτι πρέπει να γίνει.Πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, μαζευτήκαμε όλοι στο Κολωνάκι, κάναμε πορεία διαμαρτυρίας και φτάσαμε μέχρι το σπίτι ενός ανθρώπου για να τον διαπομπεύσουμε και να τον ξεφτιλίσουμε, επειδή επί των ημερών του ο Απόλλωνας υποβιβάστηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία του, στη Γ’ Εθνική. Κι ας ήταν ο ίδιος άνθρωπος που μας είχε χαρίσει τις μεγαλύτερες καταγεγραμμένες επιτυχίες της σύγχρονης ιστορίας μας, όπως έναν τελικό Κυπέλλου Ελλάδας και τη συμμετοχή στο Κύπελλο UEFA.Ήμουν κι εγώ εκεί. Όχι επειδή δεν αναγνώριζα όσα είχε προσφέρει, αλλά επειδή πίστευα ότι μπορούσε να αποτρέψει το μεγάλο κακό και δεν το έκανε. Σημειωτέον δε, ότι αν ο Δημήτρης Νεοφώτιστος δεν είχε φτιάξει καν το forum του Απολλωνιστή που έτυχε να έχω την τιμή να ήμουν αυτός που δοκίμασε πρώτος το chat γιατί ήμασταν αμφότεροι ξενύχτηδες, να μην είχαμε οργανωθεί για την εν λόγω πορεία.Γι’ αυτό και σήμερα δεν μπορώ να δεχτώ ότι θα πρέπει να δηλώνουμε ευχαριστημένοι μόνο και μόνο επειδή θα συμμετέχουμε στη Γ’ Εθνική.
Πριν από είκοσι και πλέον χρόνια τραμπουκίζαμε — βάζω φυσικά και τον εαυτό μου μέσα — έναν Απολλωνιστή προπονητή. Συγγενικό του πρόσωπο λιποθύμησε στην εξέδρα από την ένταση, καθώς του ζητούσαμε να παραιτηθεί και να φύγει. Το ίδιο συνέβη και με τον τότε πρόεδρο, όταν ξεκινήσαμε το πρωτάθλημα δεχόμενοι τη μία αγωνιστική σφαλιάρα μετά την άλλη. Δεν γίνεται, λοιπόν, σήμερα να ξεκινάμε με τη λογική του «πάμε κι όπου βγει».Ανεχθήκαμε εκ νέου ρεζιλίκια στη Γ’ και στη Δ’ Εθνική ΜΟΝΟ λόγω του κύρους και του μεγέθους του Σταμάτη Βελλή, επειδή γνωρίζαμε ότι μπορούσε να μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο. Και τελικά το έκανε. Να θυμίσω ότι χάσαμε άνοδο μέσα σε φιέστα, μπροστά σε 3.500 φιλάθλους, απέναντι σε μια αδιάφορη ομάδα που ζητούσε ένα μικρό ποσό για να χάσει, την ίδια στιγμή που γνωρίζαμε — και είχαμε ενημερώσει σχετικά — ότι άλλη ενδιαφερόμενη ομάδα είχε προτείνει σε ποδοσφαιριστή μας να έχει μειωμένη απόδοση.Ε, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.Να θυμίσω, επίσης, ότι στη συνέχεια δημιουργήσαμε μια πραγματική dream team στη Γ’ Εθνική, με διαφορά το μεγαλύτερο μπάτζετ της κατηγορίας, και καταφέραμε να τερματίσουμε έβδομοι ή όγδοοι, όταν, λόγω της αναδιάρθρωσης, ανέβαιναν σχεδόν οι μισές ομάδες.
Ούτε αυτά γίνονται.Τι να συζητήσουμε; Και, αν δεν υπήρχε ο άτυχος με την υγεία του Παύλος Μυροφορίδης, δεν θα ανεβαίναμε ποτέ στη Super League. Ο Σταμάτης Βελλής ασφαλώς πιστώνεται ότι επέλεξε τον Μυροφορίδη. Όμως, χωρίς εκείνον — και δεν αναφέρομαι μόνο στις επιλογές ποδοσφαιριστών εκείνης της χρονιάς — θεωρώ ότι δεν υπήρχε καμία απολύτως πιθανότητα να επιστρέψει ο Απόλλωνας στη μεγάλη κατηγορία.
Ο Σταμάτης Βελλής έχει τη δική του κοσμοθεωρία και τη δική του ιδιοσυγκρασία. Είναι τιμή μου που είναι φίλος μου. Ωστόσο, στο ελληνικό ποδόσφαιρο — ειδικά όπως ήταν διαμορφωμένο τότε — θα έπρεπε να δαπανήσει τα διπλάσια χρήματα από οποιονδήποτε άλλον με τους ίδιους στόχους για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει σε όλα τα επίπεδα. Δεν γίναμε Αγγλία ή Γερμανία, αλλά τουλάχιστον δεν βλέπουμε πλέον τα αίσχη εκείνης της εποχής. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα αγωνιστικά.
Ο δημοσιογραφικός μηχανισμός σπίλωσης και διασυρμού που στήθηκε εναντίον του, επειδή δεν παραχώρησε τη Ριζούπολη στην ΑΕΚ και επειδή κατήγγειλε τα κακώς κείμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου, με επίκεντρο τον Ολυμπιακό, ήταν άνευ προηγουμένου. Έχω αρθρογραφία και πρωτοσέλιδα που, προκειμένου να τον παρουσιάσουν ως «βρόμικο», έγραφαν ότι «ανέβηκε τις κατηγορίες μπαμ-μπαμ» (το άλλο άκρο απ’ αυτό που βιώσαμε).
Τακτικές Γκέμπελς.
Όλη αυτή η δυσωδία λειτούργησε αποτρεπτικά και τον απογοήτευσε. Σήμερα, όμως, έχοντας πλέον την εμπειρία να διαχειριστεί ακόμη και τέτοιες καταστάσεις, θεωρώ ότι είναι ο μόνος άνθρωπος σε όλα τα επίπεδα που μπορεί να οδηγήσει ξανά τον Απόλλωνα εκεί όπου ιστορικά ανήκει και, ταυτόχρονα, να συσπειρώσει τον κόσμο του.Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Αλέξανδρος Κουκάς πάλεψε δύο ολόκληρες σεζόν, τα κατάφερε και ανέβασε τον Απόλλωνα στη Γ’ Εθνική. Οφείλουμε να δείξουμε ευγνωμοσύνη σε αυτό το γεγονός. Δεν μας το χρωστούσε. Μάλιστα, πρέπει να του αναγνωριστεί ότι η ομάδα έπαιξε καλό ποδόσφαιρο για τα δεδομένα της κατηγορίας. Καλοπροαίρετα, δεν θα ανοίξω κουβέντα για τον Σάκη Τσιώλη και το 7-3 στο Καλαμάτα – Απόλλων. Βλέπετε, όπως και σε άλλους που προανέφερα, κοιτάω τη ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ (ότι αυτή τη στιγμή βοηθάει την ομάδα της καρδιάς μου, έστω και ως υπάλληλός της), παρά τη ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ για τι συνέβη πριν 21 έτη.Φέτος, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα.Από τις συνεντεύξεις του — δεν έχω γνωρίσει ποτέ προσωπικά — μου δίνει την εντύπωση ενός ευθύ και ντόμπρου ανθρώπου. Έχει δηλώσει πολλές φορές ότι ίσως μπορέσει να παλέψει και στη Γ’ Εθνική, αλλά αναγνωρίζει και ο ίδιος ότι δεν μπορεί να προχωρήσει παραπάνω μόνος του. Θα χρειαστεί συμπαίκτες.
Κάτι πρέπει να γίνει.
Πρέπει ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ να κοιτάξουμε την επόμενη ημέρα, είτε με τον Κουκά είτε χωρίς αυτόν. Και δεδομένα δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι αν ο Γ.Σ. βγάλει κάποιες χιλιάδες ευρώ περισσότερες, ότι θα είναι σε θέση αυτός να μας οδηγήσει στην Super League.
Η λύση δεν είναι απλώς να λέμε «πάμε να στηρίξουμε».
Γιατί, είτε στηρίξουμε είτε όχι, το βασικό πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει.Ούτε υπεραιωνόβιος Απόλλωνας μπορεί να περιμένει ένα θαύμα, ούτε εμάς περισσεύουν έτη δυστυχίας απ’ τις ζωές μας. Και όταν στη Ριζούπολη δεν υποδεχόμαστε Ολυμπιακό Πειραιώς, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ (που επί Αλαμάνου ήταν πελάτης με 8 σερί ήττες στη Ριζούπολη), αλλά Αγία Μητροδώρα, Κάτω Ραχούλα και Κένταυρο Σαλαμίνας, δεν γίνεται να είμαστε ούτε ευτυχισμένοι, ούτε ευχαριστημένοι. Ούτε εμείς, ούτε ο ίδιος ο Απόλλωνας. Όλοι οι οπαδοί (οργανωμένοι και μη), οι του Γ.Σ., αυτοί που τρέχουν το ποδοσφαιρικό τμήμα και όσοι αγαπάνε την ομάδα, θα πρέπει αντί ευχών, να συζητήσουμε ανοιχτά, να χτυπήσουμε πόρτες, να φιλήσουμε κατουρημένες ποδιές, να βάλουμε λυτούς και δεμένους να τρέξουν για να δημιουργήσουμε ασφαλές πλάνο άμεσης μετάβασης εκεί που ιστορικά ανήκουμε.
Για τον Απόλλωνα της Σμύρνης, για τον Απόλλωνα της Αθήνας, για τον Απόλλωνα της καρδιάς μας.
* Ο Κωνσταντίνος Καρύδης είναι ένας από τους κορυφαίους αναλυτές στοιχηματικών αποδόσεων και δεν έκρυψε ποτέ τα «κυανόλευκα» αισθήματα του για τον Απόλλωνα Σμύρνης…