Ο Ρόκο Λένι Ούκιτς έχει τη δική του ξεχωριστή σύνδεση με το ελληνικό μπάσκετ. Για πολλά χρόνια «κονταροχτυπήθηκε» με την “χρυσή” γενιά του 2005 στο ελληνικό μπάσκετ, σε σπουδαίες αναμετρήσεις με την Κροατία, ενώ πραγματοποίησε θητείες σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, θριαμβεύοντας ειδικά με το “τριφύλλι” με δύο double σε ισάριθμα χρόνια, για να γίνει ένα αγαπημένο μέλος της “πράσινης” εξέδρας. Αν θέλετε να το διευρύνουμε ακόμη περισσότερο, πρόσφατα ο γιος του, Λούκα Λένι Ούκιτς, και ο γιος του Βασίλη Σπανούλη, Θανάσης, αναμετρήθηκαν σε φιλικό ανάμεσα στις αγαπημένες τους εθνικές ομάδες, με τον έναν μπαμπά να καμαρώνει από τον πάγκο και τον άλλον από την εξέδρα.
[embedded content]
Ο Ρόκο Λένι Ούκιτς, πράγματι, είναι και ο προπονητής του γιου του, όπως και γενικότερα της Εθνικής Παίδων της Κροατίας, η οποία πήρε την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του Ευρωμπάσκετ U16, με τον Λούκα μάλιστα να ευστοχεί στο νικητήριο σουτ απέναντι στην Ισλανδία, γράφοντας μια ξεχωριστή ιστορία, σε ένα καλοκαίρι με αήττητο 16 αγώνων για την ομάδα. Η γενιά αυτή της “Χρβάτσκα”, δε, μοιάζει ικανή να εγκαθιδρύσει και πάλι την χώρα στο κορυφαίο επίπεδο, παγκόσμια και ευρωπαϊκά, έχοντας χάσει τα τελευταία χρόνια σειρά από διοργανώσεις.
[embedded content]
Ο ίδιος έχει ξεκινήσει τα δικά του προπονητικά βήματα την τελευταία διετία και μιλά για αυτά και για πολλά ακόμη στο Basketa.gr. Ο Ρόκο Λένι Ούκιτς σχολιάζει την εκπληκτική πορεία της ομάδας U16 της Κροατίας και τη σχέση του με τον… αθλητή Λούκα Λένι, όπως και τα όνειρά του για το μέλλον, τονίζοντας ότι θα επιθυμούσε να βρεθεί κάποια στιγμή στην χώρα μας και με το ρόλο του κόουτς. Θυμάται τα χρόνια του σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, τονίζει ότι… δεν του λείπει ιδιαίτερα το να είναι παίκτης και εξηγεί το τι σημαίνει Εθνική για τον ίδιο προσωπικά.
Διαβάστε Επίσης
«Η Κροατία βελτιώνεται, η γενιά των U16 μπορεί να στελεχώσει την Εθνική»
Πραγματοποιήσατε μια εξαιρετική πορεία στο Ευρωμπάσκετ U16 Β’ Κατηγορίας και πήρατε την κούπα. Πόσο ικανοποιημένος είσαι με την εξέλιξη των νεαρών αθλητών, που ανέλαβες να καθοδηγήσεις;
Είμαι ευχαριστημένος όχι μόνο με το αποτέλεσμα, αλλά επειδή όλα τα παιδιά ήταν πραγματικά μια ομάδα. Ακουγαν πολύ προσεκτικά όσα λέγαμε και προσπαθούσαν να εκτελέσουν όσα τους ζητούσαμε στο γήπεδο, σέβονταν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί εμένα, τον αντίπαλο και, φυσικά, η δουλειά σου γίνεται έτσι πιο εύκολη. Αυτό ήταν και το πιο σημαντικό, στο μπάσκετ άλλωστε και θα κερδίσεις και θα χάσεις, θα ήμουν πολύ χαρούμενος για την εξέλιξη των παιδιών με οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Η ομάδα σου κυριάρχησε σε όλη τη διοργάνωση, ακόμη και στο πρώτο ματς με την Ισλανδία. Ο τελικός απέναντι σε αυτή την ομάδα ήταν μια σημαντική εμπειρία για τους παίκτες σου, καταλαβαίνοντας ότι τίποτα δεν κερδίζεται εύκολα;
Ηταν πολύ σημαντικό το πώς εξελίχθηκε αυτός ο τελικός. Είναι πολύ δύσκολο να κερδίσεις ένα τόσο οριακό ματς, όταν στα περισσότερα ματς της διοργάνωσης κερδίζεις εύκολα, άρα μαθαίνεις μάλλον λιγότερα. Ηταν σημαντικό, βέβαια, για εμάς, που νωρίτερα στα φιλικά αγωνιστήκαμε με ομάδες Α’ Κατηγορίας, όπου επίσης είχαμε νικήσει και φτάσαμε σε σημείο να μετράμε 15-0 ρεκόρ συνολικό έως τον τελικό. Μπορεί να επιδράσει επικίνδυνα αυτό στο πώς προσεγγίζεις το παιχνίδι, ειδικά όταν είσαι 16 ετών. Αξίζαμε, όμως, να κερδίσουμε σε αυτό τον τελικό ακόμη κι αν δεν παίξαμε το καλύτερό μας παιχνίδι. Η μάχη που δώσαμε έως το τέλος, για να διατηρηθεί αυτό το αήττητο και να πάρουμε την κούπα, ήταν κάτι ιδιαίτερο για εμένα και τους παίκτες μου.
Η Κροατία, μια σπουδαία δύναμη που ανέδειξε σειρά από μύθους του μπάσκετ, έχει χάσει τα τελευταία δέκα χρόνια πολλές διοργανώσεις. Πιστεύετε, ότι αυτή η γενιά που ανέλαβες να καθοδηγήσεις, μπορεί να βοηθήσει την χώρα να επανέλθει στο υψηλότερο επίπεδο;
Η γενιά αυτή μπορεί να μας βοηθήσει. Είναι σκληρό και πρόωρο να πεις, ότι αυτοί θα μας γυρίσουν στην κορυφή και να το βάλεις σαν βάρος στην πλάτη τους, αλλά έχουμε σίγουρα 3-4 παίκτες στην ομάδα αυτή, που μπορούν να στελεχώσουν στο μέλλον την Εθνική Κροατίας και να έχουν ένα σημαντικό ρόλο. Και αυτή τη στιγμή έχουμε μια πολύ καλή Εθνική με παίκτες, όπως ο Ζούμπατς, ο Χεζόνια, ο Σάριτς, ο Μάτκοβιτς και σειρά παικτών με εμπειρία από ΝΒΑ και EuroLeague. Δεν είναι εύκολο να χειριστούμε τη διαδικασία με τα «παράθυρα», καθώς ίσως δεν έχουμε τόσο μεγάλη δεξαμενή παικτών. Μπορεί να είναι 15-20 οι πολύ καλοί μας παίκτες, αλλά για να ανταποκριθείς ίσως χρειάζεσαι 30-40, για να ανταποκριθείς στη συνθήκη των «παραθύρων». Αυτός είναι, μάλλον, ο βασικός λόγος που έχουμε χάσει διοργανώσεις, αλλά νομίζω ότι βελτιωνόμαστε πολύ και η τωρινή ομάδα της Κροατίας είναι πολύ πιθανό να φτάσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ η U16 έχει παίκτες που θα ακολουθήσουν.
«Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω με πάθος ως προπονητής, δε μου έρχεται πλέον κάποια… έντονη επιθυμία να παίξω»
Πώς ήταν η εμπειρία σου αυτή ως πρώτος προπονητής στη συγκεκριμένη ομάδα, κάνοντας στην πραγματικότητα τα πρώτα σου βήματα σε αυτό το πεδίο;
Ημουν προπονητής και στην περσινή ομάδα U16, όπου κάναμε μια πολύ καλή πορεία μεν στο Ευρωμπάσκετ, αλλά χάσαμε στα προημιτελικά από την ισχυρή τότε Τσεχία, χάνοντας έτσι την άνοδο. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία, έμαθα πολλά και φέτος θεωρώ, ότι ήμουν καλύτερος προπονητής. Δεν είναι τόσο δύσκολο να κάνεις τη μετάβαση, έπαιζα 23 χρόνια ως επαγγελματίας και μου ήταν οικείο το να γίνω προπονητής. Δεν είναι, ασφαλώς, το ίδιο, αλλά όταν είσαι μαθητής του παιχνιδιού και το λατρεύεις τόσο πολύ, όπως κι εγώ, δεν είναι τόσο σκληρό να κάνεις τη μετάβαση.
Ποια είναι, θεωρείς, η διαφορά του να είσαι παίκτης με το να είσαι προπονητής; Εχεις… πιάσει τον εαυτό σου κάποιες φορές να θέλεις να πιάσεις μια μπάλα και να αρχίσεις να σουτάρεις, σε έναν αγώνα ή μια προπόνηση;
Για να είμαι ειλικρινής, από τη στιγμή που αποσύρθηκα δε μου έχει έρθει κάποια… έντονη επιθυμία να ξαναπαίξω. Ημουν τότε 39 ετών και έπαιζα μέχρι τα 36-37 μου σε ένα πολύ καλό επίπεδο, οπότε εκπλήρωσα όλα μου τα όνειρα ως αθλητής και δεν είχα τίποτα άλλο να δώσω. Οταν έχεις αυτή την αδρεναλίνη, μπορείς να τη μεταφέρεις στο ρόλο σου ως προπονητής. Δε μου λείπει τόσο το να είμαι παίκτης, ίσως καμιά φορά σουτάρω για τον χαβαλέ.
Ποια είναι τα όνειρα του προπονητή Ρόκο Λένι Ούκιτς; Είναι σημαντικό που άρχισες από Εθνική, που όλοι γνωρίζουμε πόσο αγαπάς;
Δε θα έλεγα ακριβώς ότι έχω φιλοδοξίες, έχω αληθινή αγάπη και πάθος για αυτό που κάνω. Δε θέλω να βγάλω τα πολλά χρήματα, ή απαραίτητα να φτιάξω μια μεγάλη καριέρα, βασικός μου στόχος ήταν να έχω αρχικά ένα καλό τέλος ως αθλητής, κάτι διόλου εύκολο. Οταν είσαι αθλητής, νιώθεις σαν να είσαι… στο στρατό και, όταν ξαφνικά αποκτάς ελεύθερο χρόνο μετά το τέλος της καριέρας σου, ενδεχομένως δεν ξέρεις πώς να τον χειριστείς. Οταν προπονείς, επανέρχεσαι επί της ουσίας στην ίδια ρουτίνα, προσπάθησα σε ένα βαθμό να τη μεταφέρω και στα παιδιά της U16 της Κροατίας, έχοντας τη δική μου εμπειρία από Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια Κύπελλα, Ευρωμπάσκετ, Final Four και πολλά ακόμη. Η προσέγγισή μου δεν αλλάζει και, κάπως έτσι, η καθημερινότητά μου έμεινε παρόμοια και αυτό είναι κάτι, που με κάνει χαρούμενο.
«Ιδιαίτερα συναισθηματική στιγμή όταν ο γιος μου έβαλε το νικητήριο σουτ, απίστευτο να παίζει με τον γιο του Σπανούλη»
Ησουν ο προπονητής του γιου σου, Λούκα, αυτό το καλοκαίρι. Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ο προπονητής του ίδιου του παιδιού σου και πώς διατηρείς τις ισορροπίες, τόσο στην ομάδα όσο και μεταξύ σας, μέσα κι έξω από το γήπεδο;
Δεν είναι καθόλο εύκολο να κοουτσάρεις το γιο σου, αλλά η δουλειά σου γίνεται πιο εύκολη, όταν είναι ένας καλός παίκτης. Οταν όλοι βλέπουν το πόσο καλός είναι και κάθε φορά είναι πρώτος σκόρερ ή κορυφαίος ενός αγώνα, τότε γίνεται πιο εύκολο το έργο σου. Αν ήταν ένας παίκτης του μέσου όρου, θα ήταν δύσκολο, καθώς όλοι θα θεωρούσαν ότι έχει ειδική μεταχείριση και για τον ίδιο δε θα ήταν υγιές. Κάποιες φορές είμαι πολύ σκληρός απέναντί του, αλλά γνωρίζει ότι θέλω να τον βοηθήσω να γίνει καλύτερος και έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο. Ξέρει, ότι είμαι στο πλευρό του, ακόμη κι αν καμιά φορά… τρελαίνομαι στον πάγκο και άπαντες αναγνωρίζουν, ότι έχω την ίδια αντιμετώπιση σε όλους. Σε αυτά τα τρία χρόνια, που είμαι μαζί του και τον κοουτσάρω, σε καμία ομάδα δεν υπήρξε κάποιο πρόβλημα. Δε με ενδιαφέρει το πώς μπορεί να το βλέπει ο κόσμος που παρακολουθεί από απόσταση, με νοιάζει ότι άπαντες σε όλες τις ομάδες αναγνωρίζουν, ότι είμαι δίκαιος.
Πώς ένιωσες, ότι ευστόχησε στο νικητήριο σουτ στον τελικό;
Ηταν αλήθεια μια ιδιαίτερα συναισθηματική στιγμή. Δεν ήταν μόνο το σουτ, αλλά το να τον βλέπω επίσης να πανηγυρίζει και άπαντες να τρέχουν να τον αγκαλιάσουν και όλη την ομάδα να είναι ενωμένη, ήταν κάτι που με έκανε πραγματικά υπερήφανο για όλα τα παιδιά.
Εχεις αντιμετωπίσει στην καριέρα σου τον Βασίλη Σπανούλη πολλές φορές στο παρκέ και αυτό το καλοκαίρι συναντήθηκαν τα παιδιά σας, σε ένα φιλικό Ελλάδας και Κροατίας. Πώς σου φάνηκε; Εχεις κάτι να ευχηθείς σε αυτά τα παιδιά;
Αυτό το παιχνίδι ήταν απίστευτο, να βρίσκει ο γιος μου αντίπαλο τον γιο του Σπανούλη. Ο Βασίλης ήταν επίσης σε εκείνο το ματς, συναντηθήκαμε πριν από το φιλικό και μιλήσαμε για την καριέρα μας και το πόσο ιδιαίτερο ήταν τα παιδιά μας να γεννηθούν τον ίδιο χρόνο και να είναι αντίπαλοι στο παρκέ. Και τα δύο παιδιά είναι πολύ ταλαντούχα και μπορούν να κάνουν καριέρα, ήταν και οι δύο κορυφαίοι του γηπέδου σε εκείνο το ματς με πολύ ωραίες προσπάθειες. Ηταν πραγματικά πολύ όμορφο να το βλέπεις αυτό.
«Πέρασα δύο σπουδαία χρόνια στον Παναθηναϊκό, ήθελα να μείνω στην ΑΕΚ αλλά…»
Δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω για τον καιρό σου στην Ελλάδα, όπου πήρες τίτλους με τον Παναθηναϊκό και έπαιξες με την ΑΕΚ. Ποιες είναι οι μνήμες σου από τις δύο ομάδες, έχοντας περάσει ειδικά στον Παναθηναϊκό μια πρώτη χρονιά με double και μια δεύτερη, όπου έπαιζες για έναν χρόνο με σοβαρό τραυματισμό;
Οι καλύτερες αναμνήσεις μου ως παίκτης είναι πάντα με τον Παναθηναϊκό και η Αθήνα είναι πάντα η απάντησή μου στην ερώτηση για το καλύτερο μέρος, όπου έπαιξα μπάσκετ. Κερδίσαμε τέσσερις τίτλους, πραγματοποιήσαμε μια εξαιρετική πρώτη χρονιά, ύστερα τραυματίστηκα με την Εθνική και ύστερα, δυστυχώς, δεν μπορούσα να επανέλθω στο επίπεδο, όπου είχα την ικανότητα να αποδώσω. Δεν μπορούσα καν να κινηθώ καλά και όπως ήθελα, παρόλα αυτά πήραμε ξανά το double με πολύ καλά παιχνίδια στους τελικούς με τον Ολυμπιακό, επιστρέφοντας από το 1-2 εναντίον μας.
Και στην ΑΕΚ, ωστόσο, πέρασα μια πολύ καλή χρονιά, όπου απόλαυσα το άθλημα και νομίζω, ότι απέδωσα πολύ καλά. Μετανιώνω που δεν έμεινα λίγο παραπάνω, υπήρχε θέληση να μείνω στην ομάδα, ωστόσο δεν έγινε κάποια πραγματική πρόταση. Υπήρχαν, την ίδια ώρα, προτάσεις από άλλες ομάδες και αποφάσισα, ότι δεν ήθελα άλλο να περιμένω, όμως η αλήθεια είναι, ότι η οικογένειά μου κι εγώ θα θέλαμε να μείνουμε λίγο παραπάνω στην Αθήνα.
Θα ήθελες να επιστρέψεις στην χώρα μας ως προπονητής;
Οπως είπα και νωρίτερα, είμαστε μεγάλοι φαν της Ελλάδας, λατρεύουμε αυτή την χώρα. Θυμάμαι να είμαστε πρόσφατα στην Γκεργκέλια της Βόρειας Μακεδονίας και η σύζυγός μου πήρε ρεπό, για να πάει στη Θεσσαλονίκη να αγοράσει πράγματα (γέλια). Αν μου δινόταν η ευκαιρία να έρθω ως προπονητής, φυσικά και θα το θέλαμε να έρθουμε ξανά να μείνουμε στην Ελλάδα.
Ποια στοιχεία από την πορεία σου ως παίκτης θα κρατήσεις, για να μπορείς να καταλαβαίνεις τους παίκτες σου ως προπονητής;
Δεν προσπαθώ να μιλάω πολύ για την καριέρα μου, τα παιδιά είναι νέα και 16 ετών, όταν έπαιζα ήταν 5-7 ετών περίπου. Μισούσα πάντα, όταν ήμουν παίκτης, το να μιλάω για τον εαυτό μου, και δε μου άρεσε να ακούω και ιστορίες για κορυφαίους παίκτες τις προηγούμενες δεκαετίες. Προσπαθώ να μην κάνω το ίδιο, έχω πετύχει κάποια πράγματα στην καριέρα μου και δεν προσπαθώ να… πουλήσω την ιστορία μου. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να δει τι έκανα, μπαίνει στο YouTube. Το μόνο που προσπαθώ να μεταφέρω, είναι η νοοτροπία της σκληρής δουλειάς και της μαχητικότητας, στην προπόνηση και το παιχνίδι. Ισως να είναι ένα στοίχημα σε αυτές τις γενιές να κερδίσεις τη συγκέντρωσή τους, καθώς ταλέντο έχουν σίγουρα. Προσπαθώ να τα καταφέρω, αν και θεωρώ ότι ένα παιδί 16 ετών πρέπει να έχει ήδη πολλά κίνητρα μέσα του.
Τι σημαίνει η Εθνική για σένα;
Σημαίνει πάρα πολλά για μένα. Είμαι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία, δεύτερος στο σκοράρισμα και τρίτος σε ασίστ, οπότε άφησα το δικό μου αποτύπωμα. Μπορεί να είχα καλύτερη τύχη στην καριέρα μου στους συλλόγους, αν δεν ήμουν τόσο αφοσιωμένος στην Εθνική, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να είμαι άτυχος σε θέματα τραυματισμών, αλλά δεν το μετανιώνω καθόλου. Οταν η χώρα μου ανεξαρτητοποιήθηκε, ήμουν μόλις επτά ετών, ήμασταν μια νέα χώρα και πάντα ήθελα να βρω τρόπο να την εκπροσωπήσω. Μεγάλωσα στα χρόνια του πολέμου και αυτό πάντα θα με σημαδεύει, πάντα θα είμαι περήφανος για την Κροατία και τη σημαία της και θα το εκφράζω μέσα από τον αθλητισμό, έχοντας αυτή τη δυνατότητα.