Ο Γιώργος Στράντζαλης γράφει για τον Άρη που έχασε τον έλεγχο μετά το πέναλτι, τα λάθη που του κόστισαν και τη διαιτησία Κολόμπο που άφησε σοβαρά παράπονα.
Το 2-0 στην Τούμπα άφησε στον Άρη δύο διαφορετικές εικόνες από το ίδιο ντέρμπι. Για περίπου μισή ώρα έδειξε συγκροτημένος, διαβασμένος και ικανός να ελέγξει τις απαιτήσεις του αγώνα. Από τη στιγμή όμως που βρέθηκε πίσω στο σκορ, το παιχνίδι άλλαξε εντελώς. Μαζί άλλαξε και η συμπεριφορά του. Η ψυχραιμία χάθηκε, οι αποφάσεις έγιναν βιαστικές και μέσα σε λίγα λεπτά ο Άρης πλήρωσε ξανά ακριβώς ό,τι θέλει ακόμη να διορθώσει: την αδυναμία του να παραμείνει καθαρός στο μυαλό όταν ένα μεγάλο παιχνίδι στραβώνει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ντέρμπι άφησε (πάλι) πίσω του και σοβαρή συζήτηση για τη διαιτησία, με αποφάσεις που δικαιολογημένα προκάλεσαν έντονα παράπονα από την πλευρά των «κιτρινόμαυρων».
Ο Άρης πήγε στην Τούμπα γνωρίζοντας ότι δεν χρειαζόταν να κάνει το τέλειο παιχνίδι. Χρειαζόταν απλά να κάνει ένα έξυπνο παιχνίδι. Και για περίπου μισή ώρα το έκανε. Είχε σωστές αποστάσεις, περισσότερα σώματα στον άξονα, γνώριζε πότε να χαμηλώσει και πότε να επιχειρήσει πίεση ψηλότερα. Ο Μιχάλης Γρηγορίου διαφοροποίησε για πρώτη φορά αισθητά τη λογική του, χρησιμοποίησε τρίτο χαφ με τον Γένσεν μπροστά από Ράτσιτς-Μπασίρου και προσπάθησε να δώσει στην ομάδα του περισσότερη ισορροπία και καλύτερο έλεγχο του κέντρου. Μέχρι το σημείο του πέναλτι το πλάνο λειτουργούσε.
Ο ΠΑΟΚ μέχρι τότε δεν είχε δημιουργήσει μία εικόνα καθαρής υπεροχής, ενώ ο Άρης είχε τη μεγάλη στιγμή του με τον Καντεβέρε (15’) και μπορούσε να προηγηθεί. Το ντέρμπι πήγε εκεί που συνήθως κρίνονται αυτά τα παιχνίδια: στις λεπτομέρειες, στις αποφάσεις και στο ποιος θα παραμείνει πιο ψύχραιμος όταν έρθει η δύσκολη στιγμή. Εκεί ο Άρης απέτυχε. Το κερδισμένο πέναλτι από το χέρι του Φαμπιάνο άλλαξε τη ροή και μαζί άλλαξε και τη συμπεριφορά της ομάδας. Η ηρεμία χάθηκε, οι αποφάσεις έγιναν βιαστικές και μέσα σε λίγα λεπτά επανεμφανίστηκε κάτι που είδαμε και στη Νέα Φιλαδέλφεια: ο αποπροσανατολισμός όταν το παιχνίδι στραβώνει. Και αυτό είναι πλέον κάτι που χρειάζεται πολύ περισσότερη προσοχή από το ίδιο το αποτέλεσμα. Στην ΑΕΚ ήταν ένα καταστροφικό μισάωρο. Στην Τούμπα ήταν ένα καταστροφικό δεκάλεπτο στο πρώτο ημίχρονο. Διαφορετική έκταση, ίδιο πρόβλημα.
Εκεί, όμως, φαίνεται και η προσωπικότητα ενός γκρουπ. Όχι όταν όλα κυλούν σύμφωνα με το σχέδιο, αλλά όταν το σχέδιο χαλάει. Και στην Τούμπα ο Άρης δεν βρήκε παίκτες να τραβήξουν την ομάδα προς τη σωστή κατεύθυνση όταν το ματς άρχισε να στραβώνει.
Το λάθος του Μπασίρου και η ποδοσφαιρική αφέλεια
Η φάση του δεύτερου γκολ συμπυκνώνει σχεδόν όλη τη συζήτηση. Ο Μπασίρου «βλέπει» ανοιχτό γήπεδο, παίρνει μέτρα με την μπάλα, επιχειρεί να περάσει ανάμεσα σε δύο αντιπάλους και τη χάνει σε σημείο όπου η ομάδα είναι εκτεθειμένη. Είναι μία κακή απόφαση από μόνη της. Ακόμη χειρότερο, όμως, είναι ότι στη συνέχεια δεν σταματά τη μετάβαση με ένα τακτικό φάουλ. Αυτό είναι ποδοσφαιρική αφέλεια.
Το λέγαμε πριν από το παιχνίδι: δεν χρειάζεται πάντα να κάνεις περισσότερα. Χρειάζεται να ξέρεις πότε πρέπει να κάνεις το σωστό. Ο ΠΑΟΚ αυτό έκανε καλύτερα. Δεν παρουσίασε κάποια τρομακτική παράσταση. Δεν υποχρέωσε τον Άρη σε 90 λεπτά άμυνας. Δεν τον πίεσε σε βαθμό που να δικαιολογεί την αίσθηση μιας μεγάλης αγωνιστικής διαφοράς. Ήταν όμως πιο ώριμος και έδειξε χαρακτήρα στις στιγμές. Πήρε αυτό που του πρόσφερε το παιχνίδι, αξιοποίησε τα λάθη του αντιπάλου και, όταν πέρασε μπροστά, διαχειρίστηκε καλύτερα την κατάσταση. Ο Άρης δεν έκανε το ίδιο όταν βρήκε τις δικές του προϋποθέσεις και σε ακόμη ένα παιχνίδι, επίσης, έβγαλε τις αμυντικές του αδυναμίες. Ειδικά όταν δίνει ανοιχτό γήπεδο και χώρους στον αντίπαλο.
Στο δεύτερο μέρος ο Γρηγορίου προσπάθησε να αλλάξει την εικόνα με πιο επιθετικές επιλογές. Για παράδειγμα, η είσοδος του Μανού Γκαρθία (αντί του αδύναμου κρίκου Μπασίρου) βοήθησε στην κυκλοφορία και κυρίως στη μεταφορά της μπάλας προς το επιθετικό τρίτο. Αυτό που έλειψε ήταν η τελική πάσα και η σωστή απόφαση κοντά στην περιοχή. Και κάπως έτσι ο Άρης τελείωσε το παιχνίδι χωρίς ουσιαστική επιστροφή στη διεκδίκησή του. Το τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι χωρίς νίκη είναι δεδομένο. Όπως δεδομένο είναι ότι οι δύο ήττες ήρθαν στα δύο πρώτα πραγματικά μεγάλα τεστ της σεζόν.
Η ομάδα ακόμη δημιουργείται. Μόλις στην 4η αγωνιστική έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί ως βασικό δίδυμο στόπερ ο Φαμπιάνο και ο Σούταλο. Παίκτες συνεχίζουν να προστίθενται, ο Μανού Γκαρθία επανέρχεται σταδιακά σε ουσιαστικό ρόλο και ο Γρηγορίου ακόμη δοκιμάζει τρόπους ώστε να χωρέσει και να συνδέσει διαφορετικά χαρακτηριστικά και με διαφορετικά υλικά από αυτά που είχε στο διάστημα της προετοιμασίας. Όλα αυτά εξηγούν μέρος της αστάθειας. Δεν μπορούν όμως να εξηγούν για πάντα την απώλεια συνοχής όταν η ομάδα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Γιατί όταν τα αποτελέσματα δεν έρχονται, ο χρόνος που χρειάζεται ένα νέο γκρουπ γίνεται πιο βαρύς. Η αυτοπεποίθηση μειώνεται και κάθε επόμενο παιχνίδι κουβαλά περισσότερη πίεση.
Ο Κολόμπο άφησε σοβαρά ερωτήματα για το κριτήριό του
Υπάρχει όμως και η δεύτερη πλευρά του ντέρμπι. Η διαιτησία του Ιταλού Κολόμπο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητη.
Στη φάση του πέναλτι υπέρ του ΠΑΟΚ, ο VAR κάλεσε τον Ιταλό διαιτητή στο monitor και εκείνος άλλαξε την αρχική του απόφαση. Από τη στιγμή που είδε ότι υπάρχει χέρι του Φαμπιάνο, η διαδικασία ήταν αυτή που έπρεπε να ακολουθηθεί, με τον Άρη βέβαια να διαμαρτύρεται για φάουλ που θεωρεί ότι έχει προηγηθεί πάνω στον Βέλιο – επαφή με τον τερματοφύλακα στη μικρή περιοχή.
Το πρόβλημα αρχίζει από εκεί και μετά. Γιατί αν η τεχνολογία χρησιμοποιείται ώστε μία τόσο καθοριστική φάση να επανεξεταστεί με κάθε λεπτομέρεια, τότε είναι απολύτως λογικό να περιμένει κανείς την ίδια ευαισθησία και όταν υπάρχουν περιπτώσεις πιθανής αποβολής. Η φάση του Ζαφείρη πάνω στον Ράτσιτς είναι η πιο χαρακτηριστική. Το μαρκάρισμα έχει ένταση και σημείο επαφής – στον αστράγαλο του Σέρβου – που τουλάχιστον δικαιολογούν δεύτερη εξέταση για το αν η κίτρινη κάρτα αρκεί. Υπάρχει επίσης η περίπτωση της αγκωνιάς τού Κένι πάνω στον Γιαννιώτα, πριν ο παίκτης του ΠΑΟΚ δεχθεί κίτρινη στην αμέσως επόμενη φάση. Και εκεί, ο Άρης έχει λόγο να αναρωτιέται αν η πειθαρχική αξιολόγηση ήταν η σωστή.
Δεν είναι θέμα να απαιτείς αποφάσεις υπέρ της μίας ομάδας. Είναι θέμα ίδιου μέτρου και ίδιας διαδικασίας. Αν το VAR θεωρεί ότι πρέπει να επέμβει σε μία φάση που μπορεί να αλλάξει το σκορ και τη ροή του ντέρμπι, τότε οφείλει να δείξει την ίδια συνέπεια και σε φάσεις που μπορούν να αλλάξουν τις αριθμητικές ισορροπίες και τις συνθήκες του αγώνα. Ο Κολόμπο δεν ήταν υποχρεωμένος να δείξει κόκκινη επειδή θα πήγαινε στο monitor. Ήταν όμως υποχρέωση να του δοθεί η δυνατότητα να ξαναδεί τις φάσεις. Αυτό ακριβώς είναι που αφήνει την αίσθηση διαφορετικού κριτηρίου.
Και γενικότερα ο Ιταλός δεν έδειξε να ελέγχει πραγματικά την ένταση του αγώνα. Στο δεύτερο ημίχρονο άφησε πάρα πολλές επαφές χωρίς σφύριγμα, δεν κατάφερε να επιβάλει ένα σταθερό μέτρο και σταδιακά δημιούργησε ακόμη μεγαλύτερο εκνευρισμό σε ένα ντέρμπι που ήδη είχε υψηλή θερμοκρασία. Και εδώ αναπόφευκτα ανοίγει ξανά η συζήτηση για τις επιλογές της ΚΕΔ στα μεγάλα παιχνίδια του Άρη. Όχι επειδή η εθνικότητα ενός διαιτητή αποτελεί από μόνη της ζήτημα, αλλά γιατί οι ξένοι ορισμοί υποτίθεται ότι έρχονται για να περιορίσουν τη συζήτηση γύρω από τη διαιτησία και να προσφέρουν μεγαλύτερη ασφάλεια στις κρίσιμες αποφάσεις. Στην Τούμπα συνέβη μάλλον το αντίθετο. Και δεν είναι πρώτη φορά. Χθες ήταν ο Ιταλός, πέρυσι ήταν ο Σέρβος και πάει λέγοντας.
Αυτό, όμως, δεν πρέπει να μετατραπεί σε άλλοθι. Ο Άρης μπορεί να έχει απολύτως βάσιμα παράπονα από τον Κολόμπο και τον Ντι Μπέλο και ταυτόχρονα να οφείλει να κοιτάξει πρώτα τα δικά του λάθη. Τα δύο πράγματα δεν αλληλοαναιρούνται.
Το πέναλτι άλλαξε τη ροή του ντέρμπι. Η αντίδραση που ακολούθησε, όμως, ήταν υπόθεση του Άρη. Το λάθος που οδήγησε στο δεύτερο γκολ ήταν δικό του. Η αδυναμία να ξαναμπεί ουσιαστικά στη διεκδίκηση του αγώνα ήταν δική του. Και εκεί βρίσκεται το πιο σοβαρό ζήτημα.
Ο Άρης ακόμη χτίζεται, ακόμη ψάχνει συνοχή και προφανώς χρειάζεται χρόνο. Αν όμως θέλει πραγματικά να ανέβει επίπεδο, πρέπει να μάθει πολύ πιο γρήγορα να μη χάνει τον προσανατολισμό του όταν ένα παιχνίδι γέρνει εναντίον του. Γιατί σε αυτές τις συνθήκες ο χαρακτήρας ενός γκρουπ και η προσωπικότητα των παικτών του δεν φαίνονται μόνο όταν όλα εξελίσσονται σύμφωνα με το σχέδιο. Φαίνονται κυρίως όταν το σχέδιο χαλάει.
