

Ο 23χρονος δισκοβόλος – πλέον αθλητής του ΠΑΟΚ – κάνει τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε στον στίβο, μιλάει για την εμφάνισή του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπέρμιγχαμ και τους μελλοντικούς του στόχους. Ακόμη, αναφέρεται στη στήριξη από τους γονείς, τον φίλο του και τον Θεό, τις προπονήσεις με τον πατέρα-προπονητή του και τις μεταπτυχιακές του σπουδές. Με αφορμή την ημέρα Ψυχικής Υγείας (10/10) ορίζει την ψυχική υγεία, περιγράφει όλα αυτά που τον βοηθούν στις εμφανίσεις του και λέει πώς θα ήθελε να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές.
Επιμέλεια: Λαμπρινή Ξευγένη
Ο Δημήτρης Παυλίδης, με καταγωγή από το Κιλκίς, είναι ο κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ δισκοβολίας δύο κατηγοριών (Ανδρών και Ανδρών Κ23) με βολή στα 65,11μ.
Ο υψηλόσωμος αθλητής, που ανδρώθηκε αθλητικά στις ΗΠΑ σπουδάζοντας Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, έχει αφήσει έντονα το αποτύπωμά του στο άθλημα, δείχνοντας σταθερότητα σε μεγάλες βολές και πραγματοποιώντας σπουδαίες εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Είναι τρεις συνεχόμενες φορές Πανελληνιονίκης, 8ος φέτος στην Ευρώπη, κάτοχος δύο μεταλλίων στους Βαλκανικούς Αγώνες (ασημένιο το 2025 και χάλκινο φέτος), έχει συμμετάσχει σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 15 από τις 25 καλύτερες επιδόσεις στην ιστορία του αγωνίσματος στη χώρα μας φέρουν το όνομά του.
Όλα αυτά τα επιτεύγματα τον τοποθετούν ήδη ανάμεσα στους κορυφαίους δισκοβόλους όχι μόνο σε ελληνικό αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

Απολογισμός της χρονιάς
Ας κάνουμε την αποτίμηση του έτους 2026, που – κατά γενική ομολογία – ήταν πολύ επιτυχημένη χρονιά. Θέλεις να ιεραρχήσεις τους αγώνες, ποιος ήταν ο καλύτερος, ποιον θα ήθελες να βελτιώσεις;
Πέρυσι, όντως, πήγε πάρα πολύ καλά! Ο καλύτερος αγώνας πέρυσι ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, γιατί πιστεύω έριξα τα μέτρα που έπρεπε να ρίξω, τη στιγμή που έπρεπε να τα ρίξω, μέσα σε έναν τελικό με τόσο μεγάλα ονόματα, με τόσους χιλιάδες θεατές, κατάφερα να κάνω μια πάρα πολύ καλή επίδοση και να πάρω την όγδοη θέση στον πρώτο μου τελικό Ευρωπαϊκού, στην πρώτη μου συμμετοχή κιόλας. Τώρα που το σκέφτομαι αισθάνομαι πολύ υπερήφανος! Θα ήθελα να πάνε λίγο καλύτερα οι Μεσογειακοί, γιατί θα μπορούσα να πάρω ένα μετάλλιο εκεί, αλλά ήταν δυο βδομάδες μετά το Ευρωπαϊκό και ήμουν λίγο κουρασμένος. Δεν βοήθησε και η ζέστη εκεί και δεν πήγα τόσο καλά και είναι και το Βαλκανικό που κάποια στιγμή πρέπει να το νικήσω! Πέρυσι ήταν ο μόνος αγώνας που δεν πήγα καλά για τα δεδομένα μου.
Βίντεο: Δισκοβολία (Α) | Ολοκληρώνει τον εξαιρετικό αγώνα του στην 8η θέση ο Παυλίδης

Εικόνες: με τους γονείς του φορώντας το χάλκινο στους Βαλκανικούς 2026 και στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στους Βαλκανικούς 2025.

Μετά τον τελικό στο Μπέρμιγχαμ δήλωσες πως το 2026 ήταν μια δύσκολη χρονιά και χωρίς τον πατέρα σου μπορεί να μην πήγαινες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Θέλεις να μας μιλήσεις γι’ αυτό;
Ναι.. Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά, μεταβατική από την Αμερική, όπου εξελίχθηκα πολύ. Οι εγκαταστάσεις στην Αμερική με τις εγκαταστάσεις εδώ στο Κιλκίς είναι πάρα πολύ διαφορετικές, δυστυχώς. Ερχόμενος στην Ελλάδα, έκανα το λάθος να συγκρίνω πολύ το πού ήμουν με το πού είμαι τώρα κι αυτό δε με βοηθούσε καθόλου ψυχολογικά, με στενοχωρούσε, νευρίαζα πολύ πιο εύκολα, έλεγα «τώρα πού είμαι εδώ πέρα, τι κάνω, τι προσπαθώ να κάνω»…
Ο πατέρας μου είχε πάρα πολλή υπομονή μαζί μου πέρυσι και τον ευχαριστώ πολύ που ήταν δίπλα μου. Γι’ αυτόν τον λόγο είπα ότι, άμα δεν τον είχα, μπορεί να μην ήμουν ούτε στο Ευρωπαϊκό ούτε να κάναμε αυτή την ωραία χρονιά φέτος. Είχα πάρα πολλή στήριξη από τον πατέρα μου, που είναι και προπονητής μου, και από αθλητές, όπως τον Γιάννη Κορακίδη, με τον οποίο περνάμε πάρα πολύ χρόνο μαζί και έχουμε αναπτύξει μια πάρα πολύ καλή σχέση, είμαστε πολύ καλοί φίλοι, κολλητοί.
Στους ανθρώπους που τον στηρίζουν αναφέρει και τη μητέρα του, την κυρία Αθανασία, γιατί «πίσω από κάθε σπουδαίο άντρα υπάρχει μια πολύ σπουδαία γυναίκα», όπως δηλώνει. Η μητέρα του αποτελεί τον πρώτο άνθρωπο με τον οποίο θα μιλήσει μετά από κάποιον αγώνα και «είναι η κολόνα του σπιτιού. Στηρίζει το σπίτι, το φαγητό… Στους αγώνες είναι πολύ μεγάλη θαυμάστρια και την ευχαριστώ πάρα πολύ! Αν έρθετε σε έναν αγώνα και παρατηρήσετε πριν από τη βολή μου ποιος φωνάζει ‘πάμε, Δημήτρη!’, θα είναι η μαμά μου, σίγουρα!»
Οι επόμενοί του στόχοι
Ποιος είναι ο επόμενός σου στόχος; Κάποιο ρεκόρ, κάποιο μετάλλιο, Ολυμπιακοί Αγώνες;
Η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028 είναι ο μεγαλύτερός μου στόχος, γιατί κάθε αθλητής ονειρεύεται αυτή την πρόκριση. Ως αθλητής με ενδιαφέρει κυρίως να βελτιώνω τον μέσο όρο βολών μου μέσα στη σεζόν κι όχι τόσο το ατομικό μου ρεκόρ. Πέρυσι δεν έκανα ατομικό ρεκόρ. Το ρεκόρ μου είναι 65,11, πέρυσι έκανα 64,34. Αλλά ο μέσος όρος, ήταν από τα 62 μέχρι τα 64 μέτρα. Πρόπερσι ήταν 60 με 61, μου αρέσει να βελτιώνω αυτό, γιατί όσο πιο συχνά ρίχνω μερικές επιδόσεις, τόσο πιο σταθερός θα είμαι σαν αθλητής και έτσι θα έρθει το ρεκόρ τελικά. Οπότε φέτος πιστεύω ότι θα σπάσω και το ατομικό μου ρεκόρ, γιατί πέρυσι είδα πάρα πολλά πράγματα. Βρισκόμουν στο Ευρωπαϊκό, παρατηρούσα και τους αθλητές που συναγωνιζόμουν και διαπίστωσα ότι δε μου λείπει και τίποτα ιδιαίτερο για να πετυχαίνω κι εγώ επιδόσεις στα 67, 68, 69 μέτρα. Να είμαι γερός, ακόμα είμαι πολύ νέος, το peak ενός δισκοβόλου είναι στα 28-30 του χρόνια, τώρα είμαι 23, οπότε έχω ακόμα πολύ χρόνο να βελτιωθώ.
Το όριο πρόκρισης για το Παγκόσμιο του Πεκίνου έχει οριστεί στα 67,20μ. Πόσο εφικτή είναι η πρόκριση για σένα;
Η πρόκριση για το Παγκόσμιο έχει δύο τρόπους: με το όριο και με το Παγκόσμιο ranking. Το 2025 στο Τόκυο πέρασα μέσω του ranking στο πρώτο μου Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στο επίπεδο των Ανδρών. Τα 67,20 είναι ένα μεγάλο όριο. Με 67,20 πριν από μερικά χρόνια έπαιρνες σίγουρα μετάλλιο σε μια τέτοια διοργάνωση, τώρα έχουν αλλάξει πολύ τα δεδομένα, το επίπεδο του αγωνίσματος έχει ανέβει πολύ. Στο Τόκυο το 2025, όταν αγωνιζόμουνα στον προκριματικό, είχα ρίξει 62,49 και η δωδεκάδα για να περάσω στον τελικό έκλεισε στα 65 μέτρα. Στην Ολυμπιάδα του 2024 στο Παρίσι ο τελικός έκλεισε στα 62,80 μ. Δηλαδή 30 εκατοστά μακριά από αυτό που έριξα εγώ το 2025. Εδώ πέρα βλέπουμε πόσο ψηλό είναι το επίπεδο στη δισκοβολία, πόσο πολύ ανεβαίνει με τα χρόνια και θα συνεχίσει να ανεβαίνει, οπότε αυτό μου δίνει κι εμένα κίνητρο να γίνομαι καλύτερος. Δεν μου αρέσει ποτέ να λέω «τα 67 μέτρα θα τα ρίξω φέτος ή σε έναν χρόνο ή σε δύο χρόνια από τώρα». Κάποια στιγμή θα τα ρίξω όμως, το πιστεύω! Είτε με το ranking είτε με το όριο πιστεύω ότι θα είμαι μέσα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Πεκίνο.
Στην Παγκόσμια κατάταξη με βάση το πανελλήνιο ρεκόρ σου είσαι 29ος και με τη φετινή επίδοση 46ος. Μπορούμε να πάμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028;
Στατιστικά το παγκόσμιο ranking δείχνει τις προβλέψεις. 32 αθλητές περνάνε με το παγκόσμιο ranking, αλλά μετράνε και 3 αθλητές ανά χώρα. Η 29η θέση είναι με όλους τους αθλητές που μπορεί να έχει η χώρα. Ανά 3 είμαι 26ος. Άμα σκεφτείτε ότι 32 περνάνε και τώρα είμαι ήδη 26ος, θεωρητικά άμα δεν τραυματιστώ, πρέπει να είμαι μέσα! Να είμαι καλά, πρώτα ο Θεός, να ρίχνω τις επιδόσεις που θέλω και πρέπει να είμαι μέσα!
Η προπόνηση με τον πατέρα του
Πιο δίπλα, ο προπονητής και πατέρας του, Αλέξανδρος Παυλίδης, δηλώνει αισιόδοξος πως έρχεται μια χρονιά «φορτσάτη» και θα κάνουν «αυτό που πρέπει». Δουλεύουν εντατικά κατά την περίοδο προετοιμασίας. Πρώτοι αγώνες θα είναι το Χειμερινό Κύπελλο Ρίψεων στην Ελλάδα και μετά το Ευρωπαϊκό Χειμερινό Κύπελλο Ρίψεων στην Κύπρο, μέσα Μαρτίου.
Στην προπόνηση συνδυάζουν πολλά πράγματα: δύναμη, ευλυγισία, ταχύτητα και αθλητικότητα. Ο Δημήτρης έχει διαλέξει το αθλητικό στυλ, οπότε δουλεύει την ταχυδύναμη, τα σπριντ, τα άλματα στο γήπεδο, χωρίς να παραμελεί το γυμναστήριο και τη βελτίωση της τεχνικής. Ο κύριος Αλέξανδρος επιμένει στην καλή τεχνική και τις λεπτομέρειες, γιατί έτσι μόνο θα έρθουν η πρόκριση και τα ρεκόρ. Θα σχολιάσει χαμογελαστός ότι για λίγο χάθηκε φέτος το ρεκόρ στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του Μπέρμιγχαμ εξαιτίας του ενθουσιασμού που παρέσυρε τον αθλητή.
Όμως, δεν είναι όλα εύκολα για τον ίδιο, αφού στο Κιλκίς δεν υπάρχει κλειστό γυμναστήριο στίβου. Έτσι, όταν ο καιρός δεν είναι καλός, όσο κι αν έχει συνηθίσει το κρύο, πηγαίνει στο υπόγειο του 1ου Γενικού Λυκείου της πόλης και εκεί προσπαθεί να μιμηθεί τις εξωτερικές βολές. Επίσης, για τρεις εβδομάδες τον Δεκέμβριο με Ιανουάριο ταξιδεύει για προετοιμασία στην Κύπρο, που τον βοηθάει πολύ.
Για τους παραπάνω λόγους, όταν ρωτήθηκε τι θα ήθελε να ζητήσει από την Πολιτεία ως στήριξη, απάντησε ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο ένα κλειστό προπονητήριο – προθερμαντήριο στο Κιλκίς.
Βολές πάνω από τα 65 μέτρα γίνονται συχνά στην προπόνηση;
Η αλήθεια είναι ότι είμαι αθλητής που ρίχνω πιο πολύ στον αγώνα από ό,τι στην προπόνηση. Δεν έχω ρίξει πολλές φορές πάνω από τα 65 μέτρα στην προπόνηση. Γενικά, ο τρόπος που προσεγγίζω μια επίδοση είναι ότι, άμα στην προπόνηση είναι σταθερά 62 με 63, θα σου φύγει μια βολή στα 64 – 65 στον αγώνα λόγω της αδρεναλίνης. Πιο πολύ κοιτώ στην προπόνηση να ρίχνω τεχνικά. Δηλαδή τα μέτρα θα τα μετρήσω όταν έρθει ο αγώνας.

Εικόνα 3 Το παλιό γήπεδο στρατοπέδου στο Κιλκίς που χρησιμοποιεί ο Παυλίδης για την προπόνησή του.
Οι συνθήκες στην Αμερική
Ανέφερες νωρίτερα ότι στην Αμερική οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες. Θέλεις να μας αναφέρεις κάποιες;
Γενικά, στην Αμερική επενδύουν πάρα πολύ στον αθλητισμό. Στην προπόνηση έριχνα δίσκο σε κλειστό γυμναστήριο. Σκεφτείτε το Δημοτικό Στάδιο στο Κιλκίς, απλά να έχει μια σκεπή από πάνω και να ρίχνω δίσκο μέσα με όλη την έκταση, χωρίς να έχω κάποιο δίχτυ να με περιορίζει. Ήταν κάτι που όταν το είδα πρώτη φορά έπαθα τεράστιο σοκ. Γενικά όλες οι εγκαταστάσεις είναι πιο εξελιγμένες και αγαπάνε πολύ τους αθλητές στο κολεγιακό πρωτάθλημα που ήμουνα κι εγώ. Προσέχουν καθετί: από τη διατροφή μέχρι την αποκατάστασή μας, είχαμε σε όλους τους τομείς μια κάλυψη, που εδώ είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις. Η Ομοσπονδία προσπαθεί να μας στηρίξει, αλλά είμαστε πάρα πολλοί αθλητές σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.
Σε περσινή σου συνέντευξη ανέφερες ότι στην Αμερική υιοθέτησες μια πρακτική: να γράφεις κάποιο κείμενο και να το διαβάζεις πριν από τον αγώνα.
Ναι. Ήταν μια τεχνική που δουλέψαμε με τον αθλητικό ψυχολόγο στην Αμερική. Ουσιαστικά, έγραφα ένα κείμενο με την ιδανική ημέρα ενός αγώνα, το κατέγραφα στο κινητό μου, έβαζα μουσική και το άκουγα μια εβδομάδα πριν και πριν από τον αγώνα. Αυτό είχε στόχο να εκπαιδεύσουμε το νευρικό μας σύστημα να αντιδράει καλύτερα στο γνώριμο περιβάλλον, γιατί είναι άλλο να το έχεις ακούσει κάτι πάρα πολλές φορές και όταν το δεις, να ξέρεις ότι αφού το έχεις ακούσει, δε θα πάθεις τόσο μεγάλο σοκ, κι άλλο να το βλέπεις πρώτη φορά, χωρίς να έχεις κάνει μια προετοιμασία. Οπότε αυτός ήταν ο στόχος της άσκησης και με έχει βοηθήσει πολύ αθλητικά. Είναι ένα κομμάτι που μαθαίνουμε τώρα στη σχολή, το visualization, το imaging, οπότε είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον και προτείνω να το δοκιμάσουν οι αθλητές.
Αν δεν πήγαινες σε τόσο νεαρή ηλικία στην Αμερική, πιστεύεις ότι θα ερχόταν τόσο γρήγορα το πανελλήνιο ρεκόρ;
Γενικά, πιστεύω ότι, άμα δεν πήγαινα στην Αμερική, δε θα ήμουνα στο επίπεδο που είμαι τώρα, γιατί θα ήμουν φοιτητής σε μια πόλη της Ελλάδας. Είχα δώσει Πανελλήνιες, όταν ήμουν Γ΄ Λυκείου και είχα περάσει ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής. Θα ήταν πολύ δύσκολο να συνδυαστούν αυτά τα δύο πράγματα και επίσης, οι γνώσεις για το αντικείμενο αυτό στην Ελλάδα είναι πολύ περιορισμένες. Εγώ από την Αμερική πήρα πάρα πολλές γνώσεις σχετικά με τη δισκοβολία και πιστεύω ότι με βοήθησε πάρα πολύ να εξελιχθώ ως αθλητής. Κι αυτές τις γνώσεις τις μετέδωσα στον πατέρα μου και τον έκανα καλύτερο προπονητή, οπότε γι’ αυτό τώρα μαζί έχουμε κάνει μια ωραία δυάδα, προχωράμε, εξελισσόμαστε κάθε χρόνο και βλέπουμε μεγάλες επιδόσεις που δε βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια, γιατί δεν είχαμε τη γνώση στην Ελλάδα για τόσο μεγάλες βολές. Πλέον την έχουμε για να δούμε και μεγαλύτερες βολές.
Ορισμός Ψυχικής Υγείας
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, τι είναι για σένα Ψυχική Υγεία στη ζωή και στον αθλητισμό;
Έχω σπουδάσει Ψυχολογία στην Αμερική 4 χρόνια. Η Ψυχική Υγεία είναι από τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή μας, γιατί και οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «νους υγιείς εν σώματι υγιεί». Είναι ένα ρητό το οποίο ακολουθώ πολύ στη ζωή μου, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ σαν ιδέα και μέσω του αθλητισμού μαθαίνουμε το σώμα μας αλλά και πώς το σώμα μας αντιδρά σε κάθε συναίσθημα, δηλαδή άμα είσαι στενοχωρημένος, όταν πας να κάνεις μια δραστηριότητα, σε κάνει να νιώθεις καλύτερα κι αυτό είναι κάτι πάρα πολύ ωραίο. Η Ψυχική Υγεία είναι κάτι που ο καθένας μας πρέπει να λάβει υπόψη του, γιατί δυστυχώς υπάρχει ακόμη αυτό το στίγμα στην ελληνική κοινωνία. Όποιος χρειάζεται βοήθεια να τη ζητάει χωρίς ντροπή. Είναι κάτι πολύ κοντά σε μένα, γιατί έχω σπουδάσει το αντικείμενο αυτό για να βοηθάω άτομα που έχουν ανάγκη και θέλω πραγματικά όλοι οι άνθρωποι να ξέρουν πώς να ζητάνε βοήθεια σε αυτόν τον τομέα της ζωής τους.
Οπότε αντίθετα, το άγχος, ο φόβος της αποτυχίας και η τελειομανία δεν είναι ψυχικά υγιή γνωρίσματα.
Το άγχος έχει πάρα πολλές διαστάσεις. Στην υπερβολή δεν είναι υγιές, αλλά κατά τ’ άλλα το άγχος τι μας λέει; Όταν αγχώνομαι εγώ, σκέφτομαι ότι απλά το σώμα μου ετοιμάζεται να κάνει κάτι καλό, γιατί το άγχος είναι μέρος της «fight or flight situation», οπότε προσπαθώ να το βλέπω έτσι. Με μέτρο πιστεύω το άγχος δεν είναι τόσο κακό, απλά πρέπει πάντα να γνωρίζουμε τα εργαλεία για να το διαχειριζόμαστε. Και την τελειομανία και όλα τα πράγματα στη ζωή μας. Πρέπει να έχουμε ένα μέτρο.
Ποιες δραστηριότητες ή συνήθειες σε βοηθούν να παραμένεις ψύχραιμος;
Μου αρέσει να ακούω κλασική μουσική όταν νιώθω συναισθηματικά φορτισμένος, γιατί με ηρεμεί και όταν νιώθω λίγο αγχωμένος, μου αρέσει να ασκούμαι, γιατί η φυσική άσκηση βοηθάει πάρα πολύ. Είτε θα πάω να τρέξω είτε στο γυμναστήριο να κάνω μερικά βάρη. Γενικά μουσική συν αθλητική δραστηριότητα είναι η καλύτερη συνταγή για μένα.
Με αφορμή και το πρόσφατο προσκύνημά σου στο Άγιο Όρος η πίστη στον Θεό σε βοηθάει;
Με βοηθάει πάρα πολύ, έχω έρθει πολύ κοντά στον Θεό τα τελευταία δύο χρόνια, Ο μητροπολίτης της Χίου, ο πατέρας Μάρκος, με είχε προσεγγίσει από μόνος του, επειδή του άρεσε πάρα πολύ η δισκοβολία και μέσω αυτού έλαβα σαν μήνυμα από τον Θεό ότι προσπαθεί να με προσεγγίσει κι έτσι άρχισα να είμαι λίγο πιο κοντά στον Θεό. Άρχισα να πιστεύω ότι ο Θεός είναι δίπλα μου σε κάθε προσπάθεια που κάνω, σε κάθε βολή, σε κάθε επανάληψη στο γυμναστήριο, σε κάθε σπριντ, το νιώθω πραγματικά. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική γνώμη, αλλά εμένα με έχει βοηθήσει πάρα πολύ η πίστη στον Θεό και είμαι πολύ ευγνώμων για τη γνωριμία με τον πατέρα Μάρκο.
Είχες ποτέ το άγχος της επίδοσης μετά από μια όχι τόσο καλή βολή, ώστε να λες ότι δεν θέλω να απογοητεύσω τον εαυτό μου ή τους γονείς μου;
Δεν έχω σκεφτεί ποτέ, όταν κάνω μια κακή επίδοση ότι απογοητεύω τους γονείς μου ή κάποιον άλλον. Πιο πολύ με τον εαυτό μου σκέφτομαι. Βέβαια, το πιο καλό παράδειγμα ήταν το 2023 όταν έκανα πρώτη φορά το πανελλήνιο ρεκόρ ανδρών, τα 64,90 μ., στην Αμερική. Το είχα πετύχει και εκεί που ήμουν ένας απλώς δισκοβόλος, μετά έγινα το επόμενο αστέρι της δισκοβολίας, ο καλύτερος όλων των εποχών, όλοι περίμεναν τρελές επιδόσεις. Εκείνη τη χρονιά, κάθε φορά που δεν πετύχαινα μια επίδοση κοντά σε αυτό, ένιωθα πολύ μεγάλη απογοήτευση, ότι απογοητεύω και τον εαυτό μου και τους άλλους, γιατί πολλοί είχαν πολλές απαιτήσεις από μένα. Οπότε ίσως εκείνη η χρονιά ήταν η μόνη χρονιά που σκεφτόμουν πάρα πολύ «αμάν θα απογοητεύσω τους προπονητές, την Ομοσπονδία, την ελληνική ομάδα, άμα δεν κάνω κάτι καλά». Αλλά μετέπειτα το δούλεψα με τον εαυτό μου και πλέον δεν ισχύει αυτό.
Φιλοσοφία ζωής
Παραμένεις όμως ταυτόχρονα προσγειωμένος, με σεβασμό στους συναθλητές σου, προσηλωμένος στον στόχο, αλλά έχεις και αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις σου. Πώς το καταφέρνεις;
Γενικά, μου αρέσει να παραμένω ταπεινός, ανεξάρτητα από το τι έχω πετύχει, γιατί στο τέλος της ημέρας ούτε το φάρμακο για τον καρκίνο έχουμε ανακαλύψει ούτε τίποτα. Απλά κάνουμε μια καλή επίδοση και αυτό είναι όλο στο μυαλό μου. Δηλαδή είναι κάτι εντυπωσιακό, αλλά όχι και τόσο για να πάρουν τα μυαλά σου αέρα ούτε να νομίζεις ότι είσαι τόσο καλός και τόσο ανώτερος από τους άλλους. Αλλά πιστεύω ότι αυτή η στάση έχει έρθει από τον τρόπο που μεγάλωσα και το πώς με μεγάλωσαν οι γονείς μου και ο πατέρας μου, που ήταν ο προπονητής μου πάντα με μάθαινε να σέβομαι τους συναθλητές και τους συνανθρώπους μου. Από όταν ήμουν μικρός, πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να χαίρεται με τις επιδόσεις των άλλων, να αγωνίζεται με τους άλλους, γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτή είναι η ουσία, να αγωνίζεσαι. Όταν είσαι σε ένα σκαλί πρώτος, δεύτερος, τρίτος, ο πρώτος πρέπει να ξέρει ότι είναι πρώτος επειδή υπάρχουν κι άλλοι από πίσω. Αν ήταν πρώτος από μόνος του, δε θα είχε καμία αξία αυτό που έχει πετύχει. Όλοι είναι ισότιμοι με τον πρώτο.
Η κοινωνική αναγνωρισιμότητα σε ενδιαφέρει, δηλαδή να ξέρει ο κόσμος ότι εκτός από τον ποδοσφαιριστή Βαγγέλη Παυλίδη, εκτός από τον Τεντόγλου και τον Καραλή υπάρχει και ο Δημήτρης Παυλίδης, ο κορυφαίος Έλληνας δισκοβόλος, να σε ακολουθεί και να σε έχει ως πρότυπό του;
Εντάξει, το να είσαι αναγνωρίσιμος είναι ωραίο, δεν το κυνηγάω πάρα πολύ, αλλά σε ποιον δεν θα άρεσε τώρα να ξέρει όλος ο κόσμος το όνομά του και να λέει «α, αυτός είναι ο Δημήτρης, κάνει δίσκο». Αλλά να σας πω την αλήθεια δε θα ‘θελα να με θυμούνται μόνο γι’ αυτό. Θα ‘θελα να με θυμούνται και ποιος είναι ο Δημήτρης, δηλαδή τι άνθρωπος είμαι, τι έχω πετύχει και πέρα από τον αθλητισμό, δηλαδή τις σπουδές, την ψυχολογία. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή πιο σημαντικά από τον αθλητισμό. Γι’ αυτό πήγα στην Αμερική, γιατί με ενδιέφεραν και τα δυο, θέλω να εξελιχθώ και ακαδημαϊκά και αθλητικά πολύ.
Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια από τώρα;
Θέλω να είμαι Ολυμπιονίκης, να έχω πάει στους Ολυμπιακούς, να έχω τελειώσει το μεταπτυχιακό μου και να κάνω κάτι που να με ευχαριστεί.
Στο Κιλκίς ή σε άλλη πόλη;
Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα στα φέρει η ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δε θα ήθελα να είμαι στο Κιλκίς για πάντα, αλλά θα δείξει αυτό. Τα Τρίκαλα είναι μια πολύ ωραία πόλη, κατάγεται η μητέρα μου από εκεί, οπότε μπορεί να μείνω εκεί μετά, θα δούμε.

Δισκοβολία και παιδική ηλικία
Ο Δημήτρης ακόμη θυμάται την πρώτη του επαφή με τον δίσκο σε παιδική ηλικία, όταν ο πατέρας του του έδειχνε με παιγνιώδη τρόπο το άθλημα: τις στροφές στα δάχτυλα, πώς κατρακυλάει ο δίσκος στο έδαφος και αργότερα πιο τεχνικά κομμάτια.
Εσύ σε ποια ηλικία επέλεξες ότι θα είσαι δισκοβόλος και θα το κάνεις επαγγελματικά;
Επαγγελματικά ακόμα παλεύω να το κάνω, τώρα είμαι στο στάδιο αυτό. Γενικά από την Α΄ Γυμνασίου το είχα πάρει ζεστά και είπα από εδώ και πέρα ας δούμε πού μπορεί να πάει. Δε φανταζόμουνα, όμως, ποτέ ότι θα ήμουνα σε θέση να διεκδικήσω υποτροφία στην Αμερική, πανελλήνιο ρεκόρ, διακρίσεις με την Εθνική Ομάδα… Άμα με ρωτούσατε πριν από 12 χρόνια άμα θα έφτανα εδώ πέρα, θα έλεγα ότι είμαι τρελός… Είναι κάτι που δεν είχα στο μυαλό μου μικρός. Γενικά, δε θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ αθλητικό. Δηλαδή δε θεωρούσα ότι ήμουν το ταλέντο ή ο αθλητής που θα πετύχει κάτι τόσο τεράστιο.
Έχει αλλάξει αυτό τώρα;
Ακόμη δουλεύω σε αυτό. Γενικά, τείνω να υποτιμώ λίγο τον εαυτό μου στο τι μπορώ να πετύχω. Καμιά φορά ξεχνάω τι έχω πετύχει μέχρι στιγμής. Είναι ένα μέρος που θέλω να βελτιωθώ, αλλά έχω μια μεγαλύτερη κατανόηση του τι μπορώ να πετύχω στο μυαλό μου, οπότε θα πετύχω καλά πράγματα.
Θα ενθάρρυνες τα παιδιά να ασχοληθούν με τον στίβο ή τη δισκοβολία και με ποια λόγο;
Θεωρώ τον στίβο βασιλιά όλων των αθλημάτων, παρόλο που το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στη χώρα μας τώρα. Θα τα παρότρυνα να ασχοληθούν με τον κλασικό αθλητισμό επειδή, όπως λέει και το όνομά του, είναι η πιο απλή μορφή του αθλητισμού. Μέσω αυτού μαθαίνουμε το σώμα μας, να σεβόμαστε τον άλλον, το «ευ αγωνίζεσθαι». Χαίρομαι πάρα πολύ όταν βλέπω τα παιδιά να πετυχαίνουν τους στόχους τους και να περνάνε καλά όταν αθλούνται, γιατί στο τέλος της ημέρας αυτό έχει σημασία, ούτε οι επιδόσεις ούτε τίποτα, να περνάς καλά και να νιώθεις ωραία με αυτό που κάνεις. Είναι αυτό που λέμε: «νους υγιής εν σώματι υγιεί». Και το σώμα και το μυαλό πρέπει να γυμνάζονται. Αυτό πετυχαίνουμε μέσω του αθλητισμού.
Ελεύθερος χρόνος
Έχοντας πρόσφατα αρχίσει το αγγλόφωνο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στην Αθλητική Ψυχολογία, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στα Τρίκαλα, δηλώνει πολύ ενθουσιασμένος και έχει υψηλούς ακαδημαϊκούς στόχους. Όμως, αναπόφευκτα, επειδή πηγαινοέρχεται Κιλκίς – Τρίκαλα και οι ακαδημαϊκές υποχρεώσεις είναι πολλές, δεν του μένει πολύς ελεύθερος χρόνος και προσπαθεί να συνδυάσει τις προπονήσεις παράλληλα.
Ωστόσο, όπως δηλώνει: «άνθρωποι είμαστε κι εμείς οι αθλητές. Κάνει καλό στην ψυχική μας υγεία να συναναστρεφόμαστε με άτομα της ηλικίας μας και να ξεχνιόμαστε λίγο από τις υποχρεώσεις μας. Πρέπει να έχουμε κι άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή. Είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μας ο αθλητισμός, αλλά θα ‘πρεπει να έχουμε κι άλλα πράγματα στη ζωή μας, γιατί έτσι είναι πιο υγιές για μας».
Αναφορικά με τη συμμετοχή ρομπότ σε αγωνίσματα στίβου στην Κίνα, το θεώρησε αστείο και απίθανο να τα παρακολουθήσει με ενδιαφέρον ο κόσμος, γιατί «τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις προσπάθειες των αθλητών και δεν πιστεύω ποτέ ότι θα μπορέσουν να φτιάξουν ρομπότ να ρίχνει δίσκο».
Οι προτιμήσεις του:
- Ευρώπη ή Αμερική: «Ευρώπη»
- Χειμώνας ή καλοκαίρι: «Καλοκαίρι»
- Βουνό ή θάλασσα: «Θάλασσα»
- Αγαπημένο φαγητό: «Το παστίτσιο»
- Αγαπημένο videogame: «League of Legends»
- Τένις ή προπόνηση στο γυμναστήριο: «Γυμναστήριο».
- Αγαπημένο είδος μουσικής: «Country music, αμερικάνικη».
- Γούρι πριν από τους αγώνες: «Να φοράω και να κάνω τον σταυρό μου».




