Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για την ξεκάθαρη αλλοίωση στη Λιβαδειά που προκάλεσε το VAR και τον Άρη που δεν εξαργύρωσε ένα από τα καλύτερα φετινά παιχνίδια του.
Η ΠΑΕ Άρης έγραψε ότι… «δεν υπάρχει σωτηρία». Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τον αγώνα στη Λιβαδειά γι’ αυτή τη διαπίστωση. Δεκαετίες ολόκληρες είναι χαμένη η σωτηρία της ψυχής, της διαιτησίας και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι η διαφορά των κριτηρίων, τα touch που επιτρέπονται κι αυτά που χρησιμοποιούνται ως αφορμή για την ακύρωση τερμάτων σαν αυτό που έβαλε ο Μπενχαμίν Γκαρέ στο 7ο λεπτό. Παρεμπιπτόντως, ούτε στο μπάσκετ δεν καταλογίζεται φάουλ αυτή η φάση (βάσει κανονισμών), πολλώ δε μάλλον στο ποδόσφαιρο.
Στον Άρη, η υπερβολική αυστηρότητα στα touch έχει εξελιχθεί σε συνήθεια. Στην κορυφή βρίσκεται εκείνη η φάση στο Αγρίνιο με το υπέροχο γκολ του Μανού Γκαρθία και σε μια εποχή (Νοέμβριος του 2024) όπου οι «κίτρινοι» ήταν στην κορυφή της βαθμολογίας. Τότε ήταν ο Ζαμπαλάς στο VAR και ο Τσιμεντερίδης στο χορτάρι. Τα πρόσωπα αλλάζουν αλλά οι αποφάσεις παραμένουν αναλλοίωτες. Όπως δεν αλλάζουν και τα «θύματα» αυτών των αποφάσεων. Κάποια πατήματα τιμωρούνται, άλλα (σαν αυτό του Κωστή) περνάνε απαρατήρητα. Εκεί (73ο λεπτό) λειτούργησε έξυπνα ο Νίκος Παπαδόπουλος με την απόφαση αντικατάστασής του. Υποψιάζομαι ότι είδε, κατάλαβε και ενήργησε. Προφανώς ο Λεβαδειακός θα έπρεπε να είχε τελειώσει το παιχνίδι με παίκτη λιγότερο.
Αυτές οι δύο αποφάσεις συνιστούν αλλοίωση. Υποψιάζομαι ότι το γνωρίζει ο Στέφανος Κουμπαράκης που ήταν στο VAR όπως και ο Τάσος Παπαπέτρου ο οποίος βρισκόταν στο χορτάρι. Θα έπρεπε να είχε επιβληθεί, ως όφειλε. Επέλεξε να ακολουθήσει τις υποδείξεις του VARίστα για τον οποίον κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί παραμένει στη θέση του καθότι έχει αποδειχθεί ανεπαρκής για τη συγκεκριμένη θέση ευθύνης. Αντιθέτως, ο Νίκος Παπαδόπουλος είχε τίμια στάση όταν ρωτήθηκε για την ακύρωση του τέρματος του Μπενχαμίν Γκαρέ. Δεν θα μπορούσε να πει οτιδήποτε άλλο πέραν του φυσιολογικού.
Αγωνιστικά, ο Άρης έκανε ένα από τα καλύτερά του πρώτα ημίχρονα. Η τακτική προσέγγιση αποδείχθηκε σωστή γιατί υποστηρίχθηκε εξαιρετικά με εξαίρεση μια φάση (με τον Μπάλτσι) στο 26’. Οι γραμμές ήταν ψηλά μη επιτρέποντας το παιχνίδι συνεργασιών στο οποίο αρέσκεται ο Λεβαδειακός και με μπόλικα κλεψίματα τα οποία οδήγησαν σ’ ένα σωρό ευκαιρίες. Πράγματι… «η αναποτελεσματικότητα είναι σε τεράστιο επίπεδο», όπως είπε και ο Μιχάλης Γρηγορίου καθώς το 0-1 του πρώτου μέρους ήταν φτωχότατο συγκριτικά με τις προϋποθέσεις. Δύο δοκάρια κι ένα σωρό ακόμη στιγμές οι οποίες δεν αξιοποιήθηκαν. Ούρος Ράτσιτς και Τίνο Καντεβέρε έκαναν καταπληκτικό παιχνίδι σ’ αυτό το διάστημα καθώς ο Κάρλες Πέρεθ φώναξε «παρών» και ο Μπενχαμίν Γκαρέ επιβεβαίωσε την ποιότητά του.
Το αντίστοιχο διάστημα για τον Λεβαδειακό περιορίστηκε στα 15-20 λεπτά. Από το 52’ έως και το 70’. Εκεί ο Άρης κλειδώθηκε στο δωμάτιο του πανικού καθώς οι γηπεδούχοι έκαναν αυτό που αρέσκονται στη διάρκεια της σεζόν. Είχαν και την τύχη να σκοράρουν στην πρώτη ουσιαστική φάση που δημιούργησαν ευνοημένοι από την κόντρα (στο κεφάλι του Μεντίλ), το κακό διώξιμο του Σούντμπεργκ και την κακή τοποθέτηση του Φαμπιάνο. Ο Άρης δεν έχει την τύχη με το μέρος του από την αρχή της σεζόν, δεν είχε και τη βοήθεια από τους τρεις παίκτες που πέρασαν στο παιχνίδι ως αλλαγή. Ο Κριστιάν Κουαμέ δεν εκτέλεσε στη στιγμή του, ομοίως και ο Λορέν Μορόν. Δεν φάνηκε καθόλου ούτε ο Τάσος Δώνης.
Στα δια ταύτα, στην προσπάθεια διάσωσης μιας καταστροφικής χρονιάς, ο Άρης ήδη έχασε μια αγωνιστική κι έχει ακόμη πέντε στη διάθεσή του για να καλύψει τη βαθμολογική απόσταση. Έχει πιθανότητες με εμφανίσεις σαν τη σημερινή. Δεν έχει καμία με αποφάσεις σαν τις σημερινές από VAR και διαιτητή.