Πιστεύετε πως θα έπρεπε να υπάρχει ψυχολόγος στο πάνελ; Γιατί, πέρα από τη σωματική αποθεραπεία, είναι εξίσου σημαντική και η πνευματική διάσταση.
Κώστας Κατσουράνης: «Ναι, σίγουρα. Γιατί όταν ο τραυματισμός είναι σοβαρός, ανεξαρτήτως του αθλήματος, το να μείνεις εκτός όχι μόνο από τους αγώνες, αλλά και από την προπόνηση, γενικά από αυτό που αγαπάς, είναι ένα τεράστιο πλήγμα. Δεν αρκούν μόνο οι φίλοι, η οικογένεια, οι δικοί σου άνθρωποι. Χρειάζεσαι κάποιον ειδικό, έναν ψυχολόγο, που να ξέρει πώς να σε βοηθήσει να διαχειριστείς τα συναισθήματά σου. Είναι εκείνη η στιγμή που μέσα σου “βρίζεις” τα πάντα: την τύχη σου, αυτόν που σε τραυμάτισε, την κατάσταση, ίσως και τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν είναι εύκολο να το ξεπεράσεις μόνος σου. Εκεί χρειάζεται στήριξη. Κάποιον να σε κρατήσει όρθιο, να σε βοηθήσει να ξαναβρείς τη δύναμή σου. Γι’ αυτό λέω: ναι, η ψυχολογική υποστήριξη είναι απαραίτητη».
Πόσο κοντά μπορεί να φτάσει ένας ελίτ αθλητής στο να πει «δεν πάει άλλο»; Ακόμη κι αν πιέζεται να συνεχίσει, ειδικά όταν έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο έναν σοβαρό, αλλά συνεχόμενους τραυματισμούς;
Αντιγόνη Ντρισμπιώτη: «Σε προσωπικό επίπεδο, έχω περάσει πολύ δύσκολα τον τελευταίο καιρό. Πρόσφατα ήμουν στην Αυστραλία και στη δεύτερη προπόνησή μου εκεί, ένα απόγευμα που με περίμενε πολύ σκληρή δουλειά, άρχισα να μιλάω στον εαυτό μου δυνατά: “Τι κάνεις εδώ; Πάλι τα ίδια;” Προερχόμουν από έναν σοβαρό τραυματισμό και είχα μείνει εκτός για τρεις μήνες, μέσα στη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων. Όταν συμβαίνει αυτό, δεν μπορείς πια να έχεις ούτε προσδοκίες, ούτε να πιστεύεις στον εαυτό σου. Πηγαίνεις στην προπόνηση και το σώμα απλώς… δεν ανταποκρίνεται. Θες να τρέξεις και δεν μπορείς. Και τώρα, μετά από όλους αυτούς τους τραυματισμούς, τους τελευταίους δύο μήνες ξαναζώ τα ίδια. Το σώμα είναι κουρασμένο, βαρύ. Παρά τη φροντίδα που του δίνω, χρειάζεται ακόμα περισσότερα. Και αυτό δεν είναι μόνο θέμα φυσικής αποκατάστασης, είναι και ψυχολογικό. Χρειάζεσαι ατομική ψυχολογική στήριξη. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπεις ξανά στους αγώνες μετά από τόσο μεγάλο διάστημα εκτός και να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να πετύχεις. Αυτό απαιτεί πολλή δουλειά: πρώτα απ’ όλα μέσα σου, έπειτα με τους ανθρώπους σου, με ψυχολόγο, με φυσικοθεραπευτές, με όλο το υποστηρικτικό σου δίκτυο. Ο προπονητής σου πρέπει να είναι ο πρώτος που θα σταθεί δίπλα σου, να σε στηρίξει και να σε καθοδηγήσει, γιατί αυτός ξέρει. Δυστυχώς, στην Ελλάδα σε αυτό το κομμάτι είμαστε ακόμη πίσω».
Υπήρξε στιγμή που, δουλεύοντας με κάποιον αθλητή ή αθλήτρια, ένιωσες ότι η δική σου δουλειά πέφτει σε τοίχο επειδή δεν υποστηρίζεται το πνευματικό κομμάτι;
Παύλος Γκίκας: «Ναι, υπήρξαν πολλές τέτοιες στιγμές, ειδικά με ελίτ αθλητές που έχω δουλέψει και έχουν φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο. Η μεγαλύτερη πρόκληση στη διάρκεια μιας μακράς αποκατάστασης είναι να αναγνωρίσεις και να αντιμετωπίσεις το συναισθηματικό τραύμα που προκύπτει από την απώλεια της αθλητικής ταυτότητας μετά από έναν τραυματισμό. Ο αθλητής, όσο βρίσκεται στη διαδικασία της αποκατάστασης, ζει ένα έντονο συναισθηματικό roller coaster. Μπορεί να νιώθει απογοήτευση, φόβο για το αν θα μπορέσει να επιστρέψει, αμφιβολίες για το αν θα αγωνιστεί ξανά. Πενθεί για τους στόχους που δεν θα πραγματοποιηθούν, για τις χαμένες επιδόσεις, για τις σεζόν που πέρασαν χωρίς συμμετοχή. Πολλές φορές νιώθει και ντροπή για όλα αυτά που αισθάνεται, γιατί νομίζει πως δεν είναι φυσιολογικά. Και εκεί είναι που χρειάζεται σίγουρα μια ολιστική προσέγγιση. Ο φυσικοθεραπευτής, που βλέπει καθημερινά τον αθλητή, δεν έχει μόνο τον ρόλο της αποκατάστασης του σώματος, αλλά και τη δυνατότητα να γίνει η “γέφυρα” που θα τον βοηθήσει να προχωρήσει και ψυχολογικά. Να τον ακούσει, να τον καταλάβει και όταν χρειάζεται, να τον παραπέμψει και στους κατάλληλους ανθρώπους για το πνευματικό κομμάτι. Γιατί χωρίς αυτό, η αποκατάσταση μένει μισή».
Είναι κλισέ αυτό που λένε, ότι στις επιτυχίες όλοι είναι δίπλα σου και στους τραυματισμούς μένεις μόνος σου; Ή τελικά θέλεις και εσύ να είσαι μόνος όταν περνάς τα δύσκολα;
Κώστας Κατσουράνης: «Η αλήθεια είναι ότι θες να είσαι και μόνος σου. Γενικά μιλώντας, όταν ζορίζεσαι, όταν τραυματίζεσαι, θες δίπλα σου ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν εκείνη τη στιγμή, πρακτικά και ουσιαστικά, να επανέλθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Πρώτα στην προπόνηση, μετά στους αγώνες. Ένας τραυματισμός είναι το πιο δύσκολο, το πιο ζόρικο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν αθλητή, είτε μιλάμε για ομαδικό, είτε για ατομικό άθλημα. Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο. Βλέπεις φαντάσματα. Ζεις εφιάλτες. Έχουν τελειώσει καριέρες από έναν μόνο τραυματισμό. Εμείς είμαστε εδώ για να παλέψουμε με το πιο δύσκολο που μπορεί να μας τύχει. Γι’ αυτό είναι τεράστιας σημασίας να έχεις κοντά σου τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, τους δικούς σου ανθρώπους. Αυτούς που πραγματικά σε νοιάζονται. Κυνηγάς τη μέρα που θα επιστρέψεις. Αυτό είναι το φως στο τούνελ».