Την έκπληξη της δεκαετίας πέτυχε ο ΖΑΟΝ αφήνοντας τον Ολυμπιακό εκτός τετράδας. Η ομάδα των Βορείων Προαστίων δείχνει ξεκάθαρα πως επέστρεψε για να μείνει, ενώ οι «ερυθρόλευκες» έτσι όπως έπαιξαν την Κυριακή δεν μπορούσαν να πάνε πουθενά. Γράφει ο Φώτης Καρακούσης
Το πρώτο μπαμ είχε γίνει στο Ρέντη, όταν ο ΖΑΟΝ είχε επικρατήσει με 3-2 του Ολυμπιακού και είχε κάνει το 1-0 στην σειρά των προημιτελικών της Volley League Γυναικών. Ένα μπαμ που η αλήθεια είναι πως λίγοι περιμέναμε και που κακά τα ψέματα δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστευαν πως η σειρά θα πήγαινε στο τρίτο παιχνίδι.
Και το πίστευαν γιατί από την μία ήταν η ομάδα των Βορείων Προαστίων που ναι μεν επέστρεψε με πολλές αξιώσεις στα μεγάλα σαλόνια, αλλά είχε κάνει μια κοιλιά και από εκεί που πάλευε για την τετράδα ολοκλήρωσε την κανονική διάρκεια στην 7η θέση. Και από την άλλη οι «ερυθρόλευκες» που φέτος έκαναν εξαιρετική χρονιά στο Champions League περνώντας την φάση των ομίλων και φτάνοντας στα Play Offs της κορυφαίας διασυλλογικής; διοργάνωσης.
Η λογική έλεγε πως εύκολα ή δύσκολα μετά το 0-1, οι περσινές πρωταθλήτριες θα έπαιρναν την πρόκριση, αλλά ο σπουδαίος και στα δύο παιχνίδια ΖΑΟΝ ανέτρεψε κάθε λογική και το έκανε με τον πλέον εμφατικό τρόπο αυτό το 3-0 που του έδωσε μια τεράστια πρόκριση. Κακά τα ψέματα αυτή η επιτυχία για το συγκρότημα του Μπάμπη Μυτσκίδη είναι η μεγαλύτερη της νέας εποχής.
Μια εποχής που ξεκίνησε με πολλά όνειρα, καθώς πίσω από την ομάδα βρίσκονται άνθρωποι με διάθεση αλλά και δύναμη να βοηθήσουν, όνειρα που αρχίζουν με το καλημέρα να πραγματοποιούνται. Γιατί ναι κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στην συνέχεια είτε με την ΑΕΚ, είτε με τον Πανιώνιο, αλλά ήδη ο ΖΑΟΝ έχει κάνει υπέρβαση παίρνοντας εκτός από την πρόκριση στα ημιτελικά και Ευρωπαϊκό εισιτήριο. Αυτό από μόνο του φωνάζει πως ο πήχης ανεβαίνει με το καλημέρα και πως τα καλύτερα έρχονται.
Και θα έρθουν γιατί υπάρχει και το υλικό και η διάθεση για δουλειά τόσο φυσικά από το προπονητικό επιτελείο, όσο και από την διοίκηση. Ο ΖΑΟΝ σε καμία περίπτωση δεν είναι «φωτοβολίδα» κάτι που θα φανεί και στην συνέχεια. Θα φανεί στα επόμενα χρόνια, ενώ ήδη φέτος αυτό έχει φανεί όχι μόνο με την πρόκριση στα ημιτελικά αλλά με την πλήρη ανακατασκευή του Ζηρίνειου και τον συνολικό τρόπο λειτουργίας. Για το μέλλον έχουμε χρόνο να γράφουμε. Στο τώρα αυτή η ομάδα πέτυχε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ελληνικού βόλεϊ γυναικών ή καλύτερα μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, γιατί όπως έπαιξε ειδικά στον δεύτερο τελικό, μόνο έκπληξη δεν ήταν.
Και επειδή για το δεύτερο ματς δεν αξίζει να πούμε απολύτως τίποτα, καθώς η κυριαρχία του ΖΑΟΝ ήταν απόλυτη, πάμε να δούμε τα του Ολυμπιακού. Ναι κανείς δεν λέει πως η απουσία της Κούμπουρα ήταν όχι απλά μεγάλη, αλλά τεράστια. Η Σέρβα διαγώνιος ήταν το βασικό επιθετικό όπλο των «ερυθρολεύκων» και μην ξεχνάμε πως πέρσι στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος, του Σούπερ Καπ και του Κυπέλλου είχε αναδειχθεί και στις τρεις διοργανώσεις πολυτιμότερη παίκτρια.
Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά από την άλλη η εικόνα της ομάδας του Μπράνκο Κοβάσεβιτς σε παιχνίδι που βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο ήταν αποκαρδιωτική. Δεν γίνεται να απουσιάζει μία παίκτρια (δύο για την ακρίβεια καθώς η Στεβάνοβιτς «θυσιάστηκε» για να είναι στην τετράδα Καρκάσες, Αμπντεραχίμ και Κόνεο) και το σύνολο να επηρεάζεται σε τέτοιο βαθμό. Μιλάμε για παίκτριες που φέτος όχι απλά έπαιξαν στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση (Champions League), αλλά στην φάση των ομίλων που προκρίθηκαν για πρώτη φορά, έφεραν τον Ολυμπιακό να αναδειχθεί καλύτερη 3η ομάδα και να βρεθεί στα Play Offs.
Δεν γίνεται αυτές οι παίκτριες σε ένα ματς χωρίς αύριο να κατεβαίνουν στο Ζηρίνειο στα δύο πρώτα σετ τόσο άνευρα. Ουσιαστικά ήταν σαν να μην είχαν κατέβει καν, κάτι που φαίνεται και από την διαφορά που υπήρξε. Ακόμα και όταν στο τρίτο οι «ερυθρόλευκες» προσπάθησαν να αντιδράσουν, σου έβγαζαν την εικόνα πως δεν θα τα κατάφερναν. Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός μένει εκτός τελικού πρωταθλήματος μετά το 2006-07. Από την συγκεκριμένη χρονιά μέχρι και σήμερα με εξαίρεση τέσσερα χρόνια που δεν είχαμε τελικούς, ο Ολυμπιακός ήταν πάντα διεκδικητής του τίτλου.
Αυτό δείχνει το μέγεθος της αποτυχίας, αλλά από την άλλη και το μέγεθος της επιτυχίας του ΖΑΟΝ που στο κάτω αυτός κέρδισε και με το σπαθί του και δεν έχασε ο Ολυμπιακός. Εμείς από την άλλη παρακολουθούμε ένα φοβερό πρωτάθλημα που από τα προημιτελικά έχει γίνει ήδη μια μεγάλη έκπληξη, ο Παναθηναϊκός πέρασε την Θέτιδα αλλά δυσκολεύτηκε και τα άλλα δύο ζευγάρια είναι στο τρίτο παιχνίδι. Τι άλλο να ζητήσουμε;
ΥΓ: Ο Μπάμπης Μυτσκίδης δεν είναι ο προπονητής των δημοσίων σχέσεων και αφήνει την δουλειά του να μιλάει από μόνη της και ειδικά φέτος δεν μιλάει απλά αλλά φωνάζει πως αξίζει περισσότερης προσοχής…
ΥΓ1: Η Ελπίδα Τικμανίδου μόλις στα 17 της παίζει σαν να είναι χρόνια στην Volley League, ούσα πρωταγωνίστρια και όχι ένα απλό μέλος της ομάδας. Ας την χαρούμε όσο μένει στην χώρα μας γιατί όσο και να ανεβαίνει το ελληνικό πρωτάθλημα, ένα κορίτσι με τέτοια προσόντα δύσκολα δεν θα συνεχίσει σε Ιταλία ή Τουρκία.
ΥΓ2: Γιώτα, Τικμανίδου, Αλεξάκου, Γράβαρη, Ζιώγα, Μπελιά, Κοβαλέφσκα. Ο ΖΑΟΝ πέτυχε την μεγαλύτερη νίκη της σύγχρονης ιστορίας του παίζοντας με έξι Ελληνίδες και μόνο μία ξένη, την Κοβαλέφσκα. Αυτό δείχνει πολλά όχι μόνο για το τώρα, αλλά και για το μέλλον που λέγαμε πριν…