Ο κόσμος του Ολυμπιακού είδε στο γήπεδο το βράδυ της Κυριακής μία εικόνα που δεν του άρεσε καθόλου και υπάρχει σχετικό background ως προς αυτό. Γράφει ο Δημήτρης Τομαράς.
Το ποδόσφαιρο στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ένα απλό άθλημα. Ίσως σε κάποιες περιστάσεις να γίνεται πιο σύνθετο αλλά και σε γενικές γραμμές είναι απλό.
Ο Ολυμπιακός λοιπόν το τελευταίο διάστημα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο από πλευράς εικόνας στο γήπεδο με το τελευταίο χρονικά παράδειγμα το 0-1 με την ΑΕΚ. Έχει φτάσει στο σημείο του να μην έχει ξεκάθαρο σχέδιο αλλά και επίσης ούτε έναν παίκτη ως σημείο αναφοράς από την μέση και μπροστά, όπως και πολλά βαριά χαρτιά του (κυρίως τον Ποντένσε αλλά όχι μόνο αυτόν) ντεφορμέ ή γενικά σε πολύ κακή κατάσταση.
Πάνω σε αυτό το πλαίσιο υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για αυτήν την πτωτική πορεία. Ο ένας εκ των δύο έχει να κάνει με το ρόστερ ως προς το σκέλος των μεταγραφών.
Με πολύ κακό Ποντένσε και μία μεταγραφή που βγήκε ως ένα σημείο
Εφόσον θέλουμε να σταθούμε στα των μεταγραφών έχουμε να κάνουμε με ένα group εννιά παικτών, εκ των οποίων ο Ποντένσε είναι πρακτικά παιδί του Ολυμπιακού και παίκτης που ξέρει – και ήξερε – πολύ καλά τον Οργανισμό, τα δεδομένα αλλά και τις απαιτήσεις. Οι υπόλοιποι είναι οι Μάνσα, Σιπιόνι, Νασιμέντο, Στρεφέτσα, Καμπελά, Ταρέμι, Αντρέ Λουίζ και Κλέϊτον. Από τους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές φυσικά οι απαιτήσεις δεν είναι – και δεν ήταν κιόλας – για όλους οι ίδιες, ειδικά δε όταν έχουμε να κάνουμε με νεαρά παιδιά (Μάνσα και Νασιμέντο ή και Σιπιόνι) που βγήκαν πρώτη φορά έξω από τις χώρες τους για να παίξουν ποδόσφαιρο.
Από τους παραπάνω οι Μάνσα, Στρεφέτσα και Καμπελά δεν έβγαλαν όλη την χρονιά στον Ολυμπιακό αποχωρώντας είτε πολύ νωρίς ή πιο νωρίς εάν προτιμάτε (βλέπε Καμπελά) είτε στην χειμερινή μεταγραφική περίοδο. Από αυτούς τους παίκτες δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ο Ολυμπιακός πήρε σαφείς βοήθειες.
Πάμε τώρα στους παραμένοντες στο ρόστερ. Άρα στους Σιπιόνι, Νασιμέντο, Ταρέμι αλλά και στους Αντρέ Λουίζ και Κλέϊτον που ήρθαν στον Γενάρη συν τον Ποντένσε φυσικά. Ξεκινώντας από τον Ντάνιελ Ποντένσε σε αυτή την φάση είναι η χειρότερη εκδοχή του εαυτού του. Ανήμπορος να κάνει την διαφορά και χωρίς ικανότητα να βοηθήσει σε κανένα κομμάτι του παιχνιδιού. Είναι δε η πρώτη φορά που ο κόσμος τον αποδοκίμασε (στην αλλαγή του στο Ολυμπιακός – ΑΕΚ 0-1). Τα 2 γκολ του σε αριθμό 30 αγωνιστικών είναι πολύ φτωχός αριθμός για το επίπεδο και την ποιότητά του. Εδώ και πολύ καιρό ο Πορτογάλος δεν αποδίδει. Τόσο απλά.
Οι πιο άγουροι και νεαροί Σιπιόνι και Νασιμέντο κατά καιρούς παρουσίασαν κάποια δείγματα του ταλέντου τους αλλά όχι σε level που να μπορούν να εντυπωσιάσουν. Ο Αργεντίνος έπαιξε στον άξονα φυσικά ενώ ο Νασιμέντο χρησιμοποιήθηκε και ως δεκάρι και ως εξτρέμ.
Ο Ταρέμι είναι ένας εξαιρετικός παίκτης που και αυτός έχει μείνει πίσω όμως στο σκέλος του σκοραρίσματος. Έχει βάλει 16 γκολ σε 35 αγώνες πλην όμως σε επίπεδο Πρωταθλήματος έχει να σκοράρει από τις 4 Φλεβάρη και τον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης. Είναι όμως μία μεταγραφή που αναμφίβολα βγήκε έστω και ως ένα σημείο.
Τέλος για τους Αντρέ Λουίζ και Κλέϊτον όντως δεν προλάβαμε να δούμε κάτι φοβερό με τον πρώτο εκ των δύο βέβαια να ανέδειξε κάποια θετικά στοιχεία στο δημιουργικό και επιθετικό σκέλος. Με βάση τον χρόνο συμμετοχής τους και την διαχείρισή τους είναι άδικο να κριθούν επαρκώς σε αυτήν την φάση. Συνολικά όμως όταν υπάρχει επί της ουσίας μία μεταγραφή που να έχει αποδώσει και εκείνη όχι όλη την σεζόν αυτό παίζει τον ρόλο του.
Ο κόουτς έπρεπε να έχει ένα δεύτερο σχέδιο αλλά…
Εσχάτως ο κόουτς Μεντιλίμπαρ χρεώνεται περισσότερο από ποτέ το γεγονός ότι δεν έχει εναλλακτικό σχέδιο παιχνιδιού – ή δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο – έτσι ώστε να εκπλήξει ή να ζορίσει για τα καλά τους αντιπάλους του. Είναι δηλαδή αυτό το παιχνίδι με το πρέσινγκ ψηλά, την ένταση, τις κλεμμένες μπάλες και τα γκολ από εκεί. Είναι μία σωστή παρατήρηση υπό το πρίσμα ότι μία ομάδα θα έπρεπε να έχει over 2 αγωνιστικά σχέδια απέναντι σε κάθε αντίπαλο.
Ο Βάσκος τεχνικός ωστόσο γενικότερα δεν άλλαξε. Τι άλλαξε; Άλλαξαν τα χαρακτηριστικά των παικτών που έχει. Οι παλιοί του ρόστερ πρακτικά δείχνουν να έχουν… σκάσει καθώς πήραν ξανά βαρύ φορτίο στις πλάτες τους και ισάξιες εφεδρικές λύσεις δεν φαίνεται να υπάρχουν, πάντα με βάση την εικόνα των παικτών.
Ο Ολυμπιακός δεν έχει 2ο Πιρόλα. Δεν έχει 2ο Έσε. Δεν έχει 2ο Τσικίνιο και φυσικά δεν έχει 2ο Ελ Καμπί. Όταν λοιπόν αυτοί οι παίκτες δεν… τραβάνε (ή είναι ντεφορμέ ή δείχνουν πώς δεν μπορούν άλλο ή δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν) δεν προκύπτουν και οι κατάλληλες απαντήσεις / λύσεις από τον πάγκο. Υπάρχουν φορές που στην όποια τετράδα της επίθεσης μόνο ο Ελ Καμπί προσπαθεί να πρεσάρει παραπάνω.
Οι σέντρες δεν είναι κακές ως στοιχείο, αρκεί να είναι εύστοχες. Να έχουν ουσία και να μην είναι απλά διαρκή γεμίσματα της μπάλας. Από την άλλη οι στατικές φάσεις του Ολυμπιακού – ως τελευταίο δείγμα – είναι απογοητευτικές. Πχ με την ΑΕΚ η μία εκτέλεση ήταν χειρότερη από την άλλη και οι περισσότερες εξ αυτών ήταν ή πάνω σε αντίπαλο ή έξω. Υπάρχουν δηλαδή πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν με θέματα δουλειάς προπονητή με παίκτες.
Όλα αυτά είναι στοιχεία άξια αναφοράς. Και είναι και στοιχεία που έχουν να κάνουν με αυτήν την πτωτική αγωνιστική τάση των Πειραιωτών το τελευταίο διάστημα.
[embedded content]
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Gazzetta RSS .