Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει την εικόνα των δύο ελληνικών ομάδων στο πλαίσιο της 22ης αγωνιστικής στην Euroleague και καταγράφει το status στο οποίο βρίσκονται με φόντο τον αρχικό στόχο των playoffs.
Τα έχουμε πει αρκετές φορές και στο blog που διαβάζετε αλλά και στο “Gazz Floor powered by Novibet”, ότι η εφετινή κανονική περίοδος στην Euroleague των 38 αγωνιστικών, ισοδυναμεί ουσιαστικά με… αχαρτογράφητα νερά, από την άποψη των 10 «διαβολοβδομάδων» και των αρκετών νέων δεδομένων.
Οπότε η όποια σύγκριση με το format των προηγούμενων έξι σεζόν (18 ομάδες), είναι μάλλον ανασφαλής. Μία πρώτη απόδειξη, άλλωστε, έρχεται από τον έως τώρα απολογισμό των δύο ομάδων μας στην εφετινή διαδρομή κι ενώ απομένουν ακόμη 16 στροφές για τέλος της regular season.
Σε τι τροχιά βρίσκεται για παράδειγμα ο Ολυμπιακός, που αυτή την στιγμή είναι 7ος (με ρεκόρ 13-8), έχοντας έναν αγώνα λιγότερο, όταν πέρυσι στο ίδιο ακριβώς σημείο της πορείας, είχε 3 περισσότερες νίκες (ρεκόρ 16-6) και στρογγυλοκαθόταν στην κορυφή της βαθμολογίας (εκεί τερμάτισε);
Και τι μπορεί να ειπωθεί στο δεδομένο χρονικό σημείο για τον 8ο στην κατάταξη, Παναθηναϊκό (ρεκόρ 13-9), όταν πέρυσι τέτοια εποχή είχε τις ίδιες νίκες και ήττες (πήρε πλεονέκτημα έδρας), μετά από 22 αγώνες;
Ας εξετάσουμε τους εκπροσώπους μας στην EL, ξεχωριστά, αρχίζοντας από τα πιο φρέσκα κουλούρια…
Παναθηναϊκός: Η έλλειψη two-way ψηλού και η εμμονή του Άταμαν αυξάνουν τον βαθμό δυσκολίας!
Από την αρχή της σεζόν, θεωρώ ότι οι «πράσινοι» έχουν το ρόστερ που – από πλευράς ατομικού ταλέντου και απόφασης – συγκεντρώνει τις περισσότερες δυνατότητες για να γίνει ομάδα Final 4 και διεκδικήτρια του τίτλου.
Φέτος ειδικά που το ετήσιο κορυφαίο ευρωπαϊκό ραντεβού θα διεξαχθεί μέσο στο σπίτι τους, η επένδυση που έχει γίνει ξεπερνάει κάθε προηγούμενο! Οπότε λογική και η έξτρα πίεση αλλά και οι υπερφορτωμένες προσδοκίες.
Οργανισμοί σαν τον «επτάστερο», άλλωστε, είναι συνηθισμένοι να δίνουν εξετάσεις κάθε εβδομάδα και «καταδικασμένοι» να βιώνουν μία καθημερινότητα, στην οποία κάθε παιχνίδι ισοδυναμεί με έναν πρώιμο τελικό!
Καθώς, όμως, πλέον μετράμε αντίστροφα για το τέλος της διαδρομής που θα κρίνει «τι ψάρια έπιασε» η ομάδα στην κανονική περίοδο και υπό ποιες συνθήκες θα διεκδικήσει φέτος την πρόκρισή της στην μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός δείχνει να μην πατάει καλά (από τον Δεκέμβριο και μετά έχει 4 νίκες και 5 ήττες) και το αγωνιστικό του πρόσωπο δεν προσδίδει ασφάλεια και εμπιστοσύνη.
Τι συμβαίνει και γιατί το σύνολο του Εργκίν Άταμαν δυσκολεύεται να βρει ρυθμό και να παρουσιάσει μία αγωνιστική συνέπεια που θα αποτυπώνεται και στα αποτελέσματα; Έχει παίξει ρόλο η πρόσφατη εντός έδρας ήττα από τον Ολυμπιακό (ενα ματς, που όχι πάντα ανεξαιρέτως, αλλά παραδοσιακά δίνει μεγάλη ώθηση στο νικητή και βυθίζει στην εσωστρεφεια τον ηττημένο);
Προσωπικά πιστεύω ότι η απάντηση βρίσκεται σε έναν συνδυασμό αιτιών, που συνδέονται κατά βάση με την επιμονή του Τούρκου τεχνικού σε ένα αγωνιστικό μοντέλο που δυσκολεύεται να βρεί σταθερή αμυντική σκληράδα και συμπληρωματικά στα «απόνερα» της 2ης εφετινής ήττας από τους «ερυθρόλευκους», που στο πλαίσιο της Euroleague έμελλε να ειναι η 10η συνεχόμενη μέσα και έξω!
Και αυτό δεν επικεντρώνεται μόνο στην ήττα του Μονάχου, όπου το «τριφύλλι» παρατάχθηκε «λαβωμένο» (χωρίς Ναν, Μήτογλου και Ρογκαβόπουλο). Κακά τα ψέματα, ο περυσινός MVP της EL είναι ο “go to guy” της ομάδας στην επίθεση και η ικανότητά του σκοράρισμα καθορίζει την επιθετική λειτουργία της.
Συν του ότι οι Βαυαροί με τον Πέσιτς στον πάγκο (3 σερί εντός έδρας νίκες με μέση παραγωγικότητα 92 πόντων και αντίστοιχο παθητικό 79,3). έχουν αυξήσει την ένταση και physicality που βγάζουν στην άμυνα και στην έδρα τους, ειδικότερα αν βάλουν και τα σουτ, μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια τους περισσότερους αντιπάλους (νίκησαν άνετα την Μακάμπι και σχετικά εύκολα την Μπασκόνια).
Επομένως, δεν είναι η ήττα (85-78) αυτή καθεαυτή που ενοχλεί και ξενίζει, όσο η εικόνα που προβληματίζει (ειδικότερα στο τελευταίο δεκάλεπτο). Γιατί το υλικό είναι πιο ποιοτικό από ποτέ. Και αν η άμυνα είναι ένα κομμάτι που άπτεται περισσότερο στην επιθυμία, στην διάθεση, στο συνολικό κλίμα (δηλαδή στην ψυχολογία του συνόλου), αλλά και στην έλλειψη ενός two way ψηλού (δηλαδή στην απουσία όλων εκείνων που προσέδιδε ο Λεσόρ), τι γίνεται με την προπονητική παρέμβαση;
Όσο ο 60χρονος τεχνικός δεν αποφασίζει να βγει από την στενή οπτική που έχει έως τώρα μέσα στα 40 λεπτά, δεν βάζει νερό στο κρασί του και δεν μπαίνει στην διαδικασία ανακατεψει την τράπουλα για να βρει απαντήσεις στα προβλήματα που του βάζουν οι αντίπαλοι προπονητές, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν κι άλλο.
Η περίπτωση του Σορτς όσον αφορά στο παιχνίδι του “SAP Garden” (και όχι μόνο), αλλά και των Χολμς και Γιούρτσεβεν «φωνάζουν»! Σε ένα ματς, που απόντος του Ναν και με την ταχύτητα που παίζει η Μπάγερν, ο βραχύσωμος Αμερικανός point-guard έπρεπε να «κουβαλήσει», όσο τον είδατε εσείς, άλλο τόσο τον είδαμε κι εμείς…
Για να τον βλέπαμε, όμως, σε έναν τοσο κομβικό ρόλο, έπρεπε να έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις μέχρι τώρα, ώστε ο Τι Τζέι να έχει σταθερό ρόλο! Και όχι να ψάχνεται από παιχνίδι σε παιχνίδι και να μην μπορεί να βρει τον εαυτό (του αξίζει μεγάλο credit για τον επαγγελματισμό που επειδεικνύει)…
Το ίδιο ισχύει και με την απόφαση του Άταμαν να διατηρήσει στο ρόστερ του, ως 3ο σέντερ τον Γιούρτσεβεν, που αμυντικά, έχει ακριβώς τον προσανατολισμό που απαγορεύεται για τα «θέλω» της ομάδας του. Με τον Χολμς (11π. & 4ρ.) , λοιπόν, να μένει στο παρκέ 31 λεπτά και να έχει θέματα στο pick’n’roll, ο Γκέϊμπριελ με τον ΜακΚόρμακ μάζεψαν μαζί τα μισά (5) επιθετικά ριμπάουντ των γηπεδούχων και τελείωσαν το ματς με 8/11 σουτ!
Πολλά ακόμη μπορούν να επισημανθούν, όπως η κακή περιφερειακή άμυνα και οι επιπόλαιες ατομικές επιλογές στην επίθεση (από τον Όσμαν κυρίως), ωστόσο, όλα περικλείονται στην απουσία σταθερού πλάνου.
Ο Παναθηναϊκός έχει τα πιο «σύγχρονα εργαλεία», αλλά η μηχανή έχει «κολλήσει» σε μία λειτουργία που είτε είναι ελλατωματική και απαιτεί από τον χειριστή να σκύψει πάνω της και να προσθέσει μία δύο καινούριες «πατέντες», για να ξαναπάρει μπρος για τα καλά.
Το μόνο σίγουρο είναι δεν χρειάζεται πανικός, αλλά και το ότι απαιτείται εμπιστοσύνη. Η λογική του κοιτάμε το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, την δεδομένη στιγμή μοιάζει πιο επιβεβλημένη από ποτέ ώστε να επιστρέψει η ομάδα στις νίκες στο απαιτητικό ματς της Πυλαίας και εν συνεχεία να επικεντρωθεί στην βελτίωση της βαθμολογική της θέσης στην EL, μέσω του αγώνα της Τρίτης (20/01, 21.15) με την Μπασκόνια.
Ολυμπιακός: Το «διπλό» στο ΟΑΚΑ που «συσπείρωσε» και η σταδιακή επαναφορά στις αμυντικές «εργοστασιακές ρυθμίσεις»
Στο αντίπαλο στρατόπεδο, το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό παρ’ ότι η βαθμολογική διαφορά των ομάδων είναι οριακή και πάντως πολύ μικρότερη από την αντίστοιχη περυσινή των τριών νικών.
Σε έναν βαθμό αυτή η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τις δύο ομάδες, από πλευράς ηθικού, ψυχολογίας και περιρρέουσας ατμόσφαιρας, μπορεί κάλλιστα να πιστωθεί στα οφέλη που απορρέουν από το νικηφόρο πέρασμα των «ερυθρολεύκων» από την έδρα των «πρασίνων».
Όσο μέτριοι και υποφερτοί (για τα δεδομένα τους) ήταν οι «ερυθρόλευκοι» μέχρι να επισκεφτούν το “Telecom Center Athens”, άλλο τόσο βελτιωμένη και πολλά υποσχόμενη είναι η εικόνα που παρουσιάζουν ακριβώς δύο εβδομάδες αργότερα και ενώ έχει μεσολαβήσει μία ακόμη ατυχία με τον Μόντε Μόρις (θα μείνει έναν μήνα νοκ άουτ), μία προσθήκη που ακόμη και δεν έχει ενταχθεί στο ευρωπαϊκό rotation (Ταϊρίκ Τζόουνς), αλλά και μία ήττα στην Πόλη, που αν είχε αποφευχθεί, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα θα βρισκόταν σε ακόμη καλύτερη μοίρα.
Συμπερασματικά, λοιπόν, φαίνεται ότι οι «ερυθρόλευκοι» πήραν μεγάλη ώθηση από την 10η σερί ευρωπαϊκή τους νίκη επί του «αιώνιου αντιπάλου» τους, τόσο από πλευράς ψυχολογίας και ανανέωσης της εμπιστοσύνης από τον κόσμο, όσο και από πλευράς αγωνιστικής βελτίωσης.
Γιατί κακά τα ψέματα, η απόδοσή τους στο ΟΑΚΑ έκλεισε πολλά στόματα και ανάγκασε πολλούς επικριτές να αναθεωρήσουν την άποψή τους. Ωστόσο, όλο αυτό το κλίμα που περιγράφω δεν οφείλεται τόσο σε κάποια τεράστια αγωνιστική εκτόξευση – έκτοτε, άλλωστε, οι Πειραιώτες έχουν επικρατήσει σε δύο παιχνίδια που επιβαλλόταν να κερδίσουν (με Μπάγερν μέσα και Παρτίζαν εκτός και έχουν κάνει μία ήττα εντός προγράμματος από την Φενέρμπαχτσέ) – όσο στην σταδιακή αφομοίωση των ρόλων και στην προοδευτική επαναφορά της αμυντικής ταυτότητας.
- Το ότι ο Φουρνιέ έχει αποδεχτεί αγόγγυστα ότι θα έρχεται από τον πάγκο και θα χρειαστεί να περιορίσει το εγώ του για χάρη του συνόλου.
- Το ότι ο Χολ έχει ανεβάσει την απόδοσή του και στις δύο πλευρές του γηπέδου από την στιγμή που έγινε γνωστό το ενδιαφέρον της ομάδας για τον Τζόουνς.
- Το ότι ο Βεζένκοβ προσαρμόστηκε αποτελεσματικά στην συνύπαρξή του με έναν παίκτη που μπορεί ανά πάσα στιγμή να του πάρει την «μερίδα του λέοντος» στο σκοράρισμα (Ντόρσεϊ) και τούμπαλιν.
- Το ότι ο Μιλουτίνοφ είναι πλέον η πρώτη επιλογή στην θέση “5” και επωφελείται στο μέγιστο βαθμό από το passing game και την δημιουργία που χαρακτηρίζει την αγωνιστική λειτουργία.
- Και το ότι ο συνδυασμός Γουορντ και Παπανικολάου στο “3”, αλλά και το ότι η προσθήκη Νιλικίνα στα guard (και του ΜακΚίσικ), προσθίδουν έξτρα ενέργεια και μέγεθος στην άμυνα, είναι αρκετές από τις παραμέτρους που έχουν αλλάξει τα δεδομένα στον Πειραιά.
Κι όλα τα παραπάνω, φυσικά, έχουν κοινό παρονομαστή το σύστημα του Γιώργου Μπαρτζώκα πάνω στο οποίο είναι σχεδιασμένο το μπάσκετ συνόλου που πρεσβεύει ο Ολυμπιακός. Δεν ξέρω αν θα φτάσει για να πάει η ομάδα μέχρι τέλους και να πάρει αυτό που κυνηγάει και της λείπει τα τέσσερα τελευταία χρόνια, φτάνει και περισσεύει όμως, για να φτάσουν οι πρωταθλητές στο επίπεδο να ορίζουν και να κρατούν την τύχη στα χέρια τους, αλλά και να περιμένουν την αναβάθμισή τους μέσω των δύο τελευταίων αποκτημάτων.
Αν μπορούμε να κρατήσουμε κάτι από το κυραρχικό πρόσωπο των Πειραιωτών στην “Aleksandar Nikolic Hall” και το 104-66 επί της Παρτίζαν, αυτά είναι το παθητικό των 66 πόντων σε ένα ματς που είχε κριθεί από το ημίχρονο και ίσως να μην χρειαζόταν αμυντική υπερπροσπάθεια στο 2ο μέρος (στο 2026 ο Ολυμπιακός δεχεται κατά μ.ο. 79 πόντους, ενώ στις πρώτες 18 αγωνιστικές του 2025, δεχόταν 5,6 πόντους περισσότερους ανά αγώνα), αλλά και η μεγάλη βελτίωση πίσω από τα 6,75 (44,4% με 16 εύστοχα τρίποντα), απόρροια των 28 ασίστ έναντι μόλις 8 λαθών.
Αλλά είπαμε, η εφετινή Euroleague έχει τόσο μικρές αποστάσεις, που το κλειδί είναι η νοοτροπία του “one game at the time”. Αυτή την στιγμή οι πρωταθλητές δείχνουν να βρίσκονται σε πολύ καλό momentum. Ένα στραβοπάτημα στην «διαβολοβδομάδα» που ακολουθεί (πρώτα παίζει με την Μακάμπι μέσα και με την Έφες έξω), όμως, αρκεί για να μιλήσουμε για… πισωγύρισμα.
Πολύ απλά γιατί πλέον δεν υπάρχει περιθώριο για βαθμολογικές απώλειες κόντρα σε αντιπάλους διαφορετικού επιπέδου και στόχων και δεύτερον γιατί τέτοιου είδους ήττες, συνήθως βγάζουν στην επιφάνεια δομικά προβλήματα για τα οποία, η δεδομένη χρονική στιγμή είναι εντελώς ακατάλληλη. Ειδικότερα με τέτοιο ρόστερ…