O Nίκος Παπαδογιάννης λοξοδρόμησε και πήγε σε λάθος τελικό. Ή μήπως πήγε στον σωστό;
Σηκώνω τα μάτια μου εκεί που περπατούσα στα ξένα και ποιον βλέπω; Τον Νίκο Ρογκαβόπουλο. Τι στο καλό, μπήκα σε χρονομηχανή και βγήκα στο φάιναλ-φορ του 2019 στη Βιτόρια; Που δεν είχε καν ελληνική συμμετοχή; Εκεί που έψαχνα να εντοπίσω τον Αταμάν για να ξεδιαλύνω το μυστήριο, δεύτερη κεραμίδα: πινακίδα για τη Σαραγόσα.
Ναι, αλλά 1990 με Άρη ή 1995 με «αιωνίους»; Το δεύτερο σενάριο μου έμοιαζε πιο κοντινό στην πραγματικότητα, μέχρι που είδα γύρω μου λευκά μπλουζάκια με κοκοράκια και κόκκινα με διαβολάκια. Ζαλισμένος από τα 600 χιλιόμετρα της οδήγησης, θυμήθηκα ότι είχα ξεκινήσει όχι για φάιναλ-φορ, αλλά για αλλού γι’ αλλού: Μπιλμπάο, για τον τελικό του Europa League.
Ποδόσφαιρο. Τότεναμ εναντίον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με διαμονή στη Βιτόρια, όπου ξέρω καλά τα κατατόπια – εξ ου και η φιγούρα του Ρογκαβόπουλου.
Εάν σας πει κάποιος ότι απεχθάνομαι το ποδόσφαιρο, μη δώσετε σημασία. Απεχθάνομαι αυτό που παίζεται στην Ελλάδα και παριστάνει το ποδόσφαιρο, καθώς και την τριτοκοσμική ανθρωπογεωγραφία που το υπηρετεί. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τη δανειζόμαστε αύτανδρη και στο μπάσκετ. Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε. Προσθέστε τα μπιλιετάκια της αρεσκείας σας και είμαι βέβαιος ότι θα πέσετε μέσα.
Έκλεισε η φωνή μου χθες μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Στα κλειστά λαρύγγια δεν χωράνε οπαδικά και άλλωστε όλοι γνωρίζουν ποιες είναι οι δύο ομάδες που μπορούν να κανουν τη φωνή μου να κλείσει. Η μία σήκωσε ευρωπαϊκή κούπα χθες στο Μπιλμπάο, φοράω τη φανέλα της τώρα που σας γράφω αυτό το γράμμα, ενώ η άλλη θα ανεβεί στο πάλκο στα τέλη Αυγούστου στη Λεμεσό.
Εκείνο που θέλω να σας πω είναι το εξής. Στο Μπιλμπάο, «Μπίλμπο» όπως το λένε οι ντόπιοι, μαζεύτηκαν περίπου 70.000 Άγγλοι (και ένας Άγγελος), μοιρασμένοι μισοί-μισοί, ένας στους τρεις χωρίς καν εισιτήριο για το μεγάλο ματς. Συνυπήρχαν στην πόλη -και στις γύρω πόλεις, από Βιτόρια μέχρι Σανταντέρ και από Σαν Σεμπαστιάν μέχρι…Γκουέρνικα- επί δύο εικοσιτετράωρα.
Η τοπική αστυνομία χαρακτήρισε τον τελικό «γεγονός χαμηλού κινδύνου». Προσθέστε εδώ όσα θαυμαστικά λαχταράει η καρδιά σας. Έφτιαξε δύο ξεχωριστές διαδρομές προς το Σαν Μαμές για την ώρα του αγώνα, μία κόκκινη και μία μπλέ, αλλά άλλο ουδέν. Κοκόρια και διαόλοι ρήμαξαν εαυτούς και αλλήλους στα πειράγματα, αλλά αυτό ήταν όλο, πέρα από λίγες πατροπαράδοτες καρπαζιές που σταμάτησαν σε λίγα λεπτά.
Ναι, οι Άγγλοι που άφησαν εποχή με τα χουλιγκανίστικα καμώματά τους και που ακόμη και σήμερα εκτροχιάζονται όταν βγαίνουν από το νησί. Τι θα γινόταν αν -ο μη γένοιτο- έπαιζαν σε αυτόν τον τελικό Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, με 30 χιλιάδες φανατικούς σε κάθε χαράκωμα; ΠΑΟΚ-Άρης αν προτιμάτε, για να παραπέμψω στον παλιό καιρό του μπάσκετ.
Θα είχαμε εκατοντάδες τραυματίες και πιθανόν νεκρούς, ναι ή όχι; Θα γινόταν η πόλη πεδίο βολής και νέα Γκουέρνικα, ναι ή όχι; Προσπερνώντας τη Σαραγόσα, σταμάτησα για προσκύνημα στο θρυλικό Pina, εκεί όπου προ 30ετίας «κόκκινοι» κυνηγούσαν «πράσινους» και «πράσινοι» «κόκκινους» με μαχαίρια και καδρόνια, ίδια υποθέτω με τα περυσινά του Βερολίνου, γιατί όχι και τα αυριανά του Άμπου Ντάμπι. Κάνει ντροπή ή εγώ ντρέπομαι;
Θα αφήσω να μαντέψετε εσείς, ποιας εθνικότητας ήταν ο τύπος που έκανε κωλοδάχτυλα και με τα δύο χέρια, σε μία άψογη επίδειξη χυδαίας αρμονίας, την ώρα που εμφανίστηκαν οι ομάδες χθες στο Σαν Μαμές. Και σε ποια γλώσσα ακούστηκε μεγαλοφώνως στο 60ό λεπτό η εκπάγλου ευγενείας φράση: «Άγγελε, κάτσε κάτω γ*μώ το σπίτι σου»!
Σημειωτέον ότι ο θριαμβευτής Ποστέκογλου βρισκόταν 15 μέτρα μακριά και άκουγε καθαρά τον ασυμβίβαστο κοκκινοντυμένο πατριώτη του. Το ίδιο και η γυναίκα και το παιδί του, αλλά ας πούμε ότι αυτοί δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Ή κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν θα πάω στο Άμπου Ντάμπι και ότι οι αναλύσεις του τριημέρου θα γίνουν από τη στουντιάρα μας, αύριο, το Σάββατο και την Κυριακή. Ήταν μία οικειοθελής απόφαση η αποχή, ας πούμε εθελούσια έξοδος. Το υποσχέθηκα στον εαυτό μου πέρυσι, εκεί που πάσχιζα να κάνω ρεπορτάζ για τους μαχαιρωμένους, για τις ενέδρες και για τους ξυλοφορτωμένους. Και που φοβόμουν να βγω από το δωμάτιο, για να μη πέσω σε καμιά κακοτοπιά.
«Αρκετά», μου είπα μπροστά στον καθρέφτη. Είναι η μικρή προσωπική μου επανάσταση και δεν έχω μετανιώσει καθόλου. Τους έκανα τα μούτρα κρέας, θα πείτε. Τουλάχιστον είμαι εντάξει με τον εαυτό μου. Και πήγα και στο σωστό ταξίδι για να γεμίσω τα κύτταρά μου.
Το δικό ευ ζην δεν περνάει πια από τα φάιναλ-φορ, ιδίως όταν σε αυτά συγκρούονται δύο ελληνικές ομάδες, με όσα αυτό συνεπάγεται. Εκτός των άλλων, πιστεύω ότι το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει να κερδίσει πολλά από τυχόν κατάκτηση του 11ου Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Παλιά αγχωνόμουν και πανηγύριζα τις νίκες, μελαγχολούσα με τις ήττες, αλλά πλέον όχι.
Δεν με ενδιαφέρει να το σηκώσει ελληνική ομάδα και φτύνω στον κόρφο μου όταν σκέφτομαι το ενδεχόμενο «εμφύλιου» τελικού. Δεν θέλω να είμαι μέρος ενός σκηνικού όπου τα 2/3 του γηπέδου τραγουδούν εν χορώ για μανάδες που πηδιούνται. Μάλλιασε η γλώσσα μου να το λέω και στο Old School, με υποβολέα τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη, αλλά ξέρω, ξέρω, είμαστε γερο-γραφικοί.
Ευημερία στο μπάσκετ (πόσο μάλλον στο ποδόσφαιρο) δεν είναι να ξοδεύεις καραβιές λεφτά σαν κακομαθημένος νεόπλουτος και να σηκώνεις κούπες, αλλά να φτιάχνεις καλούς φιλάθλους. Ευημερία σε μία κοινωνία δεν είναι να σε αναβαθμίζουν οι οίκοι μόδας, πώς τους λένε, αλλά να έχεις καλούς πολίτες. Είναι ασυμβίβαστο να δηλώνεις απόγονος του Αριστοτέλη και να είσαι Νεάντερταλ.
Η συμβουλή μου προς όποιον δεν καταλαβαίνει με τι ιλιγγιώδη ταχύτητα τρέχουμε προς τα πίσω, η συμβουλή μου είναι να ξεμυτίσει από τα ελληνικά σύνορα, να βγάλει τις παρωπίδες, να πάει και σε κανένα ξένο γήπεδο εάν χρειαστεί, πάντως να ξεστραβωθεί. Ξέρω ότι έχουμε αλλεργία ως έθνος στην αυτοκριτική, αλλά οι εθνικές μας αλλεργίες είναι που μας έφεραν να ακροβατούμε μισό βήμα από το γκρεμό. Και δεν μιλάω για μπάλα.
Συνολικά στην Ισπανία οδήγησα 1.300 χιλιόμετρα, δεκατρείς ώρες, σχεδόν όλα σε εθνικές οδούς, autovias όπως τις λένε εδώ. Σε όλη τη διαδρομή δεν είδα ούτε έναν, μα ούτε έναν, να οδηγεί στην αριστερή λωρίδα. Τη χρησιμοποιούσαν -με φλας- αποκλειστικά για να προσπερνάνε και την εγκατέλειπαν -με φλας- αμέσως μετά. Όλοι, μα όλοι, τηρούσαν το άτυπο όριο ταχύτητας των 130 χιλιομέτρων την ώρα, τύποις 120.
Ποιοι, οι Ισπανοί, που είναι υποτίθεται ίδιοι με εμάς. Ουδέποτε έχω αισθανθεί τόσο ασφαλής στο τιμόνι και η μοναδική μου έγνοια ήταν ποια playlist και ποιο podcast να ακούσω. Μόνο προς το τέλος, πλησιάζοντας προς τη Βαρκελώνη, είδα το κοντέρ κάποιου βιαστικού να πλησιάζει στιγμιαία τα 140. Α, το δικό μου ήταν.
