Ο Γιώργος Τσακίρης υποκλίνεται στη μοναχοκόρη της προσφυγιάς στα γενέθλιά της και γράφει για τη μεγαλύτερη Κυρία του ελληνικού ποδοσφαίρου – αθλητισμού…
Η ιστορία δεν έχει τέλος μόνο αρχή… Κάτι το οποίο στην περίπτωση της ΑΕΚ είναι αυταπόδεικτο σε αυτή την υπέροχη ιστορία 102 ετών η οποία δημιουργήθηκε μέσα από μια τεράστια καταστροφή… Από την αιτία ίδρυσής αυτού του σημαντικού συλλόγου της Ελλάδας, της παλιάς και της σημερινής, επιβεβαιώνεται η διαφορετικότητά της, μιας και δεν γεννήθηκε για να αποτελέσει ένα ακόμη αθλητικό σωματείο με μοναδικό σκοπό ύπαρξης τις επιτυχίες. Τέτοιες και μάλιστα πολλές φυσικά ήρθαν και εξακολουθούν να έρχονται κατατάσσοντάς την σε ένα από τα σπουδαιότερα club τούτη της χώρας, αλλά και με σημαντικές επιτυχίες στην Ευρώπη, αλλά εδώ δεν πρόκειται για μια ομάδα μόνο για τρόπαια και… σωβρακοφανέλες που ανέφεραν και οι παλιότεροι. Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως ιδρύθηκε από πρόσφυγες της Πόλης, της πιο όμορφης στον κόσμο, για να μη ξεχάσει ποτέ κανένας, για να εκφράσει την προσφυγιά της Ελλάδας (όπως το προσπαθούν και άλλες ομάδες) και μέσα από την πορεία της και τους αγώνες της να θυμίζει σε ολόκληρο τον πλανήτη την ίδια την ιστορία…
«Θα φτιάξουμε ένα κλουμπ… Όταν παίζουμε θα λέμε την ιστορία μας», ξεκίνησε να εξηγεί ο τεράστιος Σπανούδης παρουσιάζοντας την ιδέα για την ίδρυση της μοναχοκόρης της προσφυγιάς και συνέχισε:«Μαζευτήκαμε εδώ άνθρωποι ιδεολόγοι για να ιδρύσουμε έναν σύλλογο που θα μεταφυτεύσει και συνεχίσει την παράδοση της πόλης μας στην ελληνική πρωτεύουσα. Οι αθλητές μας θα φορούν τη φανέλα μας και θα είναι υπερήφανοι. Όταν παίζουμε θα λέμε την ιστορία μας. Εμείς θα κερδίζουμε με την ιστορία μας. Στους νέους μας θα μεταλαμπαδεύσουμε το ήθος και το πάθος των Κωνσταντινοπουλιτών. Εδώ θα είναι το σπίτι τους. Εδώ το σημείο αναφοράς τους. Αυτοί που υποφέρανε και θυμούνται, αυτοί θα φτιάξουν καινούργιο κόσμο. Τα παιδιά μας, με ψυχή θαρραλέα, χαρακτήρα ευγενικόν, ικανά να εκπληρώσουν τα πάντα στην κοινωνία και με πνεύμα αδιασπάστου εθνικής αλληλλεγγύης της προόδου του έθνους. Η ονομασία του συλλόγου μας: Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως. Χρώματα τα βυζαντινά και έμβλημα ο δικέφαλος αετός. Μαζί της η φήμη μας θα ταξιδέψει στα πέρατα της γης. Μαζί της θα είναι οι ψυχές που ταλαιπωρήθηκαν, κυνηγήθηκαν και εκδιώχθηκαν από το σπίτι τους. Η μνήμη είναι η δύναμή μας. Τα όνειρα δεν ξεχνιούνται ποτές»!
Στις 13 Απριλίου του 1924, το όραμα γίνεται πράξη, στο κατάστημα αθλητικών ειδών του Κωνσταντίνου Δημόπουλου και των αδερφών Αιμίλιου και Μενελάου Ιωνά στην Οδό Βερανζέρου, ιδρύεται η Α.Ε.Κ. Όλα τα άλλα είναι πλέον μέρος της ιστορίας του αθλητισμού στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, με την Ένωση μάλιστα να εξελίσσεται στη μεγάλη Κυρία του ελληνικού ποδοσφαίρου και γενικά αθλητισμού. Συνιστά μια από τις τρεις μεγαλύτερες δυνάμεις του αθλητισμού της χώρας και μετατρέπεται σε φάρο της διαφορετικότητας, τη στιγμή που δικαιώνει τα αίτια δημιουργίας της στη διάρκεια 102 πλέον χρόνων ύπαρξης! Μια πορεία γεμάτη από μοναδικές στιγμές, ανεπανάληπτες, με συγκλονιστικές επιτυχίες, απογειώνοντας τη δυναμική της. Ωστόσο δεν υπάρχει σε μία τέτοια πορεία σε κανένα Σύλλογο μόνο χαρές. Αντιμετωπίσαμε και δυναμώσαμε μέσα από δυσκολίες, αποτυχίες και εποχές νέας προσφυγιάς, διαφορετικής από εκείνη που προκάλεσε τη δημιουργία της, μα σκληρή όπως το να μείνει δίχως το σπίτι της στην πόλη της για δυο δεκαετίες (κάτι φυσικά το οποίο αντιμετώπισε σε επίπεδο πολεμικής σε βάρος της μόνο η ΑΕΚ)!
Ωστόσο δεν λύγισε, δεν έσβησε, αντιθέτως η φλόγα μέσα από τος δυσκολίες φούντωσε ακόμη περισσότερο, έγινε φωτιά και μέσα από τις στάχτες της και τις κακουχίες της, επέστρεψε στον κυριαρχικό και πρωταγωνιστικό της ρόλο! Όπως ακριβώς προστάζει η ιστορία της, επιβάλλει η αίτια δημιουργίας της και καθορίζει ο λαός της από το μηδέν έως το άπειρο και ακόμη παραπέρα… Το μεγαλείο της δεν τελειώνει ποτέ, η ιστορία αποδείχθηκε ότι δεν έχει τέλος, όπως σημειώνω στον πρόλογό μου, μα δεδομένα μόνο αρχή και συνέχεια από γενιά σε γενιά. Διότι ΑΕΚ θα πει να τραγουδάς στη βροχή με τα μάτια δακρυσμένα τη στιγμή που αν το φεγγάρι αγαπούσε τη νύχτα, όπως ο φίλος της Ένωσης την ομάδα του, τότε τον ήλιο δεν θα τον βλέπαμε ποτέ. Μιας και τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα και φυσικά όλα αυτά επειδή είμαστε λίγοι μα είμαστε αμέτρητοι και ταυτόχρονα κάποτε θα μας καταλάβουν και δεν θα μας καταλάβουν ΠΟΤΕ!
102 χρόνια Αγάπης – Έρωτα – Καψούρας για τα τρία γράμματα που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή μας από όταν γεννηθήκαμε και έως ότου πάψουμε να υπάρχουμε δίχως να ξεχνάμε, μα για να θυμόμαστε και κυρίως να τους υπενθυμίζουμε… Στο τέλος τέλος: ΑΕΚ σημαίνει να διανύεις το 49ο έτος της ηλικίας σου και να νιώθεις… πεντάχρονο που ‘χει το χεράκι του χαμένο σε εκείνη τη πελώρια χούφτα του πατέρα του (του ήρωά του) και κατεβαίνει από το τρένο στον Περισσό για να διανύσει τη πιο μαγική διαδρομή από το γεφυράκι, στη μικρή πλατεία και από κει στο στενάκι για τα εκδοτήρια και μπροστά από τη μυθική Σκεπαστή κερκίδα! Θα… σημαίνει πάντα η μυρωδιά από τα σάντουιτς, τα φελιζόλ και οι φωνές των μικροπωλητών, η εικόνα της πόλης μιας ιδιαίτερης, υπεροχής, μοναδική στο είδος της φυλής, της κιτρινόμαυρης… ΑΕΚ σημαίνει ταυτόχρονα πλέον να κάνεις ακριβώς αυτό που έκανες εσύ μικρός με τον μπαμπά σου, τώρα με τον γιο σου και να κρύβεις το βλέμμα σου από ντροπή για να μη δει ο μικρός σου τα δάκρυα που συμβολίζουν τη χαρά που το κατάφερες και την ανάμνηση που έχει μέσα της την απουσία…
Τρία γράμματα που κρύβουν μέσα τους την ίδια την ζωή!
[embedded content]
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Gazzetta RSS .