Ο Αντώνης Καρπετόπουλος γράφει για τα ματς της 8ης αγωνιστικής θυμίζοντας ότι είναι χειρότερο να μην παίζεις στην Ευρώπη από το να παίζεις στις διοργανώσεις της.
Με βάση ένα δημοσιογραφικό κλισέ οι ελληνικές ομάδες μετά από ματς που δίνουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι πάντοτε κουρασμένες. Στην πραγματικότητα η κούραση μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπάρξει και να φανεί – σε πολλές άλλες όμως όχι. Αυτή την αγωνιστική για παράδειγμα κέρδισαν και οι τέσσερις ελληνικές ομάδες που αγωνίστηκαν στην Ευρώπη – και η ΑΕΚ τον Παναιτωλικό και ο Ολυμπιακός την Καλαμάτα και ο ΟΦΗ τον ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ τον Βόλο. Κουρασμένος φάνηκε λίγο στο δεύτερο ημίχρονο ο ΠΑΟ στο ματς με τον Βόλο, αλλά αν δεν είχε κερδίσει δεν θα έφταιγε τόσο αυτό όσο το ότι δεν είχε βρει ένα δεύτερο γκολ ενώ είχε δύο δοκάρια και έκανε στο πρώτο ημίχρονο 74% κατοχή μπάλας. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά. Κι ας δούμε κυρίως πως τα ευρωπαϊκά ματς σε πολλές περιπτώσεις βοηθάνε όποιον τα δίνει.
Με μια λογική ενδεκάδα
Μετά από ήττα σε ευρωπαϊκό ματς πολύ συχνά υπάρχει αντίδραση: αυτό συνέβη στο ματς της ΑΕΚ με τον Παναιτωλικό. Η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς προηγήθηκε με 3-0 στο πρώτο ημίχρονο (με γκολ των Μουκουτνί, Κοϊτά και Ζίνι) και στο δεύτερο κατέβασε ταχύτητη χωρίς αυτό να σημαίνει πως συνέχισε να ψάχνει και το γκολ: έβαλε δυο (με τον Βάργκα και τον Ζούμπκοφ) και έχασε τουλάχιστον άλλα τρία. Η ενδεκάδα που εμφάνισε ο Νίκολιτς στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό ήταν μάλλον αυτή που χρειαζόταν στο παιχνίδι με τη Μάντσεστερ Σίτι. Η ΑΕΚ το Σάββατο αγωνίστηκε με τη γνωστή της άμυνα (Ρότα, Πήλιος, Ρέλβας, Μουκουντί) μία τριάδα μέσων με αρκετά συμπληρωματικούς ρόλους (η ΑΕΚ έπαιξε με ένα κόφτη τον Καϊρίνεν και δυο δημιουργούς, τον Μάνταλο και τον Βιτάλις), αλλά κυρίως είχε δύο γρήγορους παίκτες στο πλάι (τον Κοϊτά και τον Ζίνι δίπλα στον Βάργκα) που τόσο πολύ της έλειψαν στο ματς που έδωσε στην Αγγλία. Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι ο βετεράνος Πέτρος Μάνταλος θα έκανε την δουλειά στο Εντιχαντ: τη δουλειά του άλλωστε θα μπορούσε να την κάνει πολύ καλά ο Μάγερ που κόντρα στον Παναιτωλικό δεν αγωνίστηκε γιατί ήταν τιμωρημένος. Και φυσικά δεν λέω ότι παίζοντας με αυτή τη σύνθεση η ΑΕΚ θα κατατρόπωνε την Σίτυ. Αλλά θα ήταν πιο λογικό να αγωνιστεί με αυτό το σχήμα (τρεις χαφ και δυο γρήγοροι εξτρέμ στο πλάι) παρά με αυτό ου αγωνίστηκε. Ο Νίκολιτς που στο δεύτερο ημίχρονο έδωσε χρόνο και τους Γιόβιτς, Μάριν αυτό το 4-3-3 πρέπει να το έχει στα υπόψιν του. Κυρίως γιατί ο Κοϊτά παίζοντας στα δεξιά είναι άλλος παίκτης. Κι ο Βιτάλις, χωρίς τον Μάριν, είναι περισσότερο δημιουργός – παίζει δηλαδή όπως πέρυσι στην Ουγγαρία.
Το επιθετικό ξέσπασμα
Ένα παιγνίδι στην Ευρώπη μπορεί να είναι και διδακτικό και να σε βοηθήσει να παίξεις καλύτερα στο πρωτάθλημα. Είναι η περίπτωση του Ολυμπιακού. Κόντρα στην Σπάρτακ Πράγας χρειάστηκε να αντιμετωπίσει διάφορες δυσκολίες για να κερδίσει. Η πιο μεγάλη ήταν στο δεύτερο ημίχρονο και αφορούσε την ανάγκη του να ανοίξει μια κλειστή άμυνα. Εκανε πολλά για να τα καταφέρει κι αυτά (έστω και με μια αρκετά διαφορετική σύνθεση) τα επανέλαβε και με αντίπαλο την Καλαμάτα. Πρέσαρε ψηλά, ήταν μεθοδικός, έβαλε πολύ στο παιγνίδι τα πλάγια μπακ του, έπαιξε για τους δυο φορ που χρησιμοποιήθηκαν: κυρίως έφερε πολλούς παίκτες από τις δεύτερες γραμμές στην περιοχή (Ρόκα, Φρόιλερ, Σα, Πουέρτα απείλησαν). Όχι τυχαία αυτός που κάνει τις περισσότερες συγκλίσεις χωρίς την μπάλα, δηλαδή ο Ζότα, πέτυχε τρία γκολ. Ο Ιμανόλ ωστόσο πρέπει να τρίβει τα χέρια του και για αυτά που είδε από τον Μάριους που μπήκε στη θέση του Γκονζάλες και σκόραρε αλλά κυρίως από τον Μπέιλ που συστήθηκε στο κοινό με ένα ωραίο προσωπικό γκολ. Ο Ολυμπιακός ξεμπούκωσε και μάλιστα θεαματικά. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι αυτό το έκανε κόντρα σε μια ομάδα όπως αυτή του Χριστοφυλέα που αγαπάει το επιθετικό ποδόσφαιρο κι έπαιξε για να σκοράρει. Σπάνια ο Ολυμπιακός θα βρει άλλο τέτοιο αντίπαλο στο πρωτάθλημα. Επιθετική πρόοδος υπάρχει. Το πόση θα το δούμε προσεχώς.
Το σερί του Ντέσερς
Ένα ευρωπαϊκό παιγνίδι μπορεί να βοηθήσει κι ένα επιθετικό να μεγαλώσει το σερί του στα γκολ: ο Ντέσερς πχ ερχόταν από δυο γκολ με την Καϊράτ – στο Βόλο σκόραρε κι αυτό ήταν το τέταρτο γκολ του στα τρία τελευταία ματς. Μετά τον τραυματισμό του Ουνάι, ο κόουτς Νίστρουπ έπρεπε να διαλέξει ή να κρατήσει το σχήμα (βάζοντας ένα από τους πολλούς χαφ που έχει στη θέση του Ουνάι) ή να αλλάξει την διάταξη. Εκανε το δεύτερο για να χωρέσει τους Τετέι και Ντέσερς στην ενδεκάδα: το παιγνίδι του ΠΑΟ είναι λίγο λιγότερο ωραίο στο μάτι (η επίθεση είναι λίγο πιο βαριά ακόμα κι όταν όπως χθες υπάρχουν εξτρέμ όπως ο Αντίνο και ο Λιβάι Γκαρσία) οι συνεργασίες όμως των δυο φέρνουν γκολ και εκτός έδρας. Στην Λειβαδιά είχε σκοράρει ο Ντέσερς, με την Καλαμάτα ο Τετέι, χθες ο Ντέσερς: δεν είναι προφανώς τυχαίο. Η απόδοση του ΠΑΟ εντός κι εκτός έδρας δεν είναι ίδια, αλλά αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό όλων των διεκδικητών του πρωταθλήματος. Πλην του ΠΑΟΚ. Που τελευταία και εντός και εκτός παίζει το ίδιο νωθρά.
Ο ΟΦΗ έχει ψυχή, ο ΠΑΟΚ όχι
Ένα παιγνίδι στην Ευρώπη, όσο κούραση κι αν αφήνει, σε μαθαίνει και πολλά: αυτά που χωρίς ματς στην Ευρώπη δεν μαθαίνει ο ΠΑΟΚ αντίθετα από τον ΟΦΗ. Ο Χρήστος Κόντης δεν έκανε rotation όπως στο ματς με την Καλαμάτα και ο ΟΦΗ είχε την ίδια στρατηγική που ακολούθησε κόντρα στην Λεβερκούζεν. Περίμενε σωστά κι οργανωμένα, είχε στο πρόσωπο του Νικολάου ένα ηγέτη στην άμυνα και είχε στην επίθεση τους Φούντα και Νους έτοιμους να φύγουν στην κόντρα. Ηταν μάλιστα και πολύ έτοιμος να αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ αν ο Λίσι έπαιζε με δυο φορ όπως με τον Ηρακλή: όταν το έκανε ο ΟΦΗ χτύπησε (με τον Αθανασίου και τον Χατζηζιοβάνη) στους κενούς χώρους, βρήκε δυο ευκαιρίες, δυο κόρνερ, ένα πέναλτι που έκανε γκολ ο Ανδρούτσος και πήρε το ματς. Κι ο ΠΑΟΚ; Ο ΠΑΟΚ έχει προβλήματα σε όλες τις γραμμές. Η φάση του γκολ του Φούντα είναι ενδεικτική. Ο Αϊτόρ γεμίζει ανενόχλητος γιατί τον κοιτάνε, ο Μιχαηλίδης και ο Κόστα μιλάνε μεταξύ τους (!) κι ο Τσιφτσής κάνει την λάθος έξοδο της χρονιάς. Αλλά και στην μεσαία γραμμή δεν πάνε καλά τα πράγματα: όλοι οι χαφ του θέλουν την μπάλα στα πόδια και δεν παίζουν χωρίς αυτή. Ο Λίσι θυμήθηκε ότι έφυγε ο Κωνσταντέλιας: κακό σημάδι για τον ίδιο.
Ο Αρης που γκαζώνει
Στα ματς που δεν είχαμε Ευρωπαίους δεν έλειψαν οι πρωταγωνιστές. Ο Αρης είναι μεταμορφωμένος προς το καλύτερο μετά την διακοπή. Ο Μιχάλης Γρηγορίου το είχε υποσχεθεί και το πέτυχε. Ο Αρης κέρδισε και τον Ατρόμητο βάζοντας τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο όπως με το Βόλο. Δέχτηκε ένα που αποτελεί ντροπή για την ελληνική διαιτησία το ότι μέτρησε: ξεκινά με ένα χέρι του Μάγκνουσον που δεν χρειάζεται VAR. Αλλά κυρίως είναι μια ομάδα που αναδεικνύει παίκτες. Με τον Ατρόμητο η δεξιά του πτέρυγα (Πετρίς, Κουαμέ, Γκαρέ) πετούσε φωτιές κι ο Ράστιτς έκανε ένα από τα καλύτερά του ματς στην Ελλάδα.
Και η Κηφισιά δείχνει ότι έχει παίκτες στους οποίους μπορεί να βασιστεί για να επαναλάβει την περσινή σεζόν της: με τον Ηρακλή φτάνει στην ανατροπή κερδίζοντας με 3-2 με πρωταγωνιστές τον «νέο» Σαγκάλ και τον «παλιό» Πόμπο, τον σταθερότερο μέσο του πρωταθλήματος.
Τέλος ας περιμένουμε την επίσκεψη ενός κλιμάκιου της τεχνικής επιτροπής της FIFA που θα ρθει να εξετάσει το φαινόμενο Λεβαδειακός. Τα παιγνίδια του (κυρίως όταν είναι τόσο άχρωμα όσο αυτό με τον Αστέρα) μικρή σημασία έχουν: το γεγονός που εντυπωσιάζει είναι ότι σε οκτώ ματς δεν έχει γκολ – πρόκειται όχι για ελληνικό αλλά για παγκόσμιο φαινόμενο. Κι ο Γιάννης Κομπότης παρόλα αυτά δηλώνει ψύχραιμος. Και σίγουρος πως ο Λεβαδειακός όχι μόνο κάποια στιγμή θα βάλει γκολ (και θα δοθεί αργία στη χώρα…) αλλά θα σωθεί κιόλας…