Ο ρόλος της οικονομίας σε μια εξίσωση αξιών
Η διοίκηση της Μπάρτσα γνωρίζει.. Γνωρίζει όμως επίσης πως όσο η La Liga πιέζει και έχει αυστηροποιήσει τους οικονομικούς της κανονισμούς, τόσο θα λιγοστεύουν και τα αντίμετρα που μπορεί να προβάλλει και για να ανασάνει από τον οικονομικό βραχνά. Και τα 44 εκατομμύρια σε βάθος τετραετίας που προσφέρει το Κονγκό (11 εκατ. ευρώ ετησίως) αποτελούν… αναπνευστήρα σε πλημμύρα οικονομικής αστάθειας, τη στιγμή που όλο και περισσότερα προβλήματα ξεπηδούν για το κλαμπ κάθε φορά που ευελπιστεί πως έχει ορθοποδήσει.
Η τελευταία υπόθεση οικονομικής αδυναμίας έχει να κάνει με τον Τερ Στέγκεν. Η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να εγγράψει στο ρόστερ ούτε τον Τζοάν Γκαρθία ούτε τον Μάρκους Ράσφορντ ούτε τον Σέζνι, που αποκτήθηκε ως αντικαταστάτης του Τερ Στέγκεν από τον Ιανουάριο. Χρειάζεται να ελαφρύνει το μισθολογικό της κόστος για να συμμορφωθεί με τους κανονισμούς του Financial Fair Play της La Liga. Τα 20 εκατομμύρια που εξοικονομήθηκαν από τις αποχωρήσεις των Ανσού Φατί (στη Μονακό), Πάου Βίκτορ (στην Μπράγκα) και Πάμπλο Τόρρε (στη Μαγιόρκα) δίνουν ελάχιστα περιθώρια σε έναν σύλλογο που έχει μάθει να ζει στην αβεβαιότητα και να πιέζει τα οικονομικά του σε τέτοιο βαθμό που έχει ήδη τιμωρηθεί με 15 εκατομμύρια ευρώ από την UEFA.
Τώρα, η ελπίδα βρίσκεται στη «λύση Τερ Στέγκεν». Ο σύλλογος θα στείλει ιατρική γνωμάτευση στο αρμόδιο ιατρικό συμβούλιο της La Liga για να πιστοποιήσει ότι ο τερματοφύλακας θα μείνει εκτός για τέσσερις μήνες, ώστε να μπορέσει να χρησιμοποιήσει το 80% του μισθού του για την εγγραφή του Γκαρθία, όπως είχε γίνει πέρυσι με τον Όλμο αντί του τραυματία Κρίστενσεν. Δεν θα είναι εύκολο να πειστεί ο Τερ Στέγκεν. Ούτε και το να δεχτούν οι ελεγκτές να υπολογιστούν τα 100 εκατομμύρια που η ομάδα έχει εξασφαλίσει από τις θέσεις VIP του «Καμπ Νόου», αφού ακόμα δεν έχει οριστεί η ημερομηνία επανέναρξης αγώνων στο νέο γήπεδο.
Η κατάσταση απαιτούσε άμεση αντίδραση, καθώς δεν έχει κλείσει ακόμη ο οικονομικός απολογισμός για τη σεζόν 2024-2025. Έτσι, η Μπαρτσελόνα υπέγραψε συμφωνία χορηγίας με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο σύλλογος θα λάβει 44 εκατομμύρια ευρώ – 11 για κάθε ένα από τα τέσσερα χρόνια – έσοδο που δεν θα χρειαστεί να κατανεμηθεί χρονικά στους ισολογισμούς της La Liga. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και τα ευρώ θα είναι καλοδεχούμενα, όσο κι αν αμφισβητείται η συμφωνία με μια χώρα στην οποία παραβιάζονται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μαζική έξοδος πληθυσμού και πείνα, ενώ αποθαρρύνεται το ταξίδι λόγω υψηλών ποσοστών διαφθοράς και βίας, ένα πλαίσιο που δύσκολα συμβαδίζει με την ταυτότητα ενός συλλόγου που καυχιέται πως είναι κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος, που έχει συμμαχήσει με τη UNICEF και προβάλλει προοδευτικό προφίλ.
Οι ίδιοι που επέκριναν τη χρηματοδότηση από το Κατάρ, σήμερα αποδέχονται με ευγνωμοσύνη τα έσοδα από το Κονγκό. Η Μπαρτσελόνα λειτουργεί σαν οικογενειακή επιχείρηση στα μέτρα του Λαπόρτα. Για πολλούς, ο «λαπορτισμός» επιβάλλεται σαν θρησκεία στον σύλλογο. Δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί μια διοίκηση που διαφεύγει κάθε λογοδοσίας και απομακρύνει τα πιο επαγγελματικά στελέχη, την ίδια στιγμή που υπογράφει αποκλειστικά συμβόλαια με κολοσσούς όπως η Nike και το Spotify.
Η αμφιλεγόμενη συμφωνία αποτελεί την τελευταία χρονικά πρωτοβουλία που μάλλον αναμενόμενα έχει συνοδευτεί από αντιδράσεις που κινούνται σε πλήρη αντιδιαστολή: Πολλοί την επικρίνουν, άλλοι τη δικαιολογούν ως φυσιολογικό ρεύμα στην αδηφάγα βιομηχανία του αθλητισμού. Όποια κι αν είναι πάντως η αλήθεια, η στάμπα… μένει και επιμένει να διχάζει!