Οι περισσότεροι μάλλον θα θυμούνται το Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου, για το τρίποντο-πρόκριση του Δημήτρη Διαμαντίδη στην εκπνοή του ημιτελικού απέναντι στον “κρεμασμένο” Τόνι Πάρκερ.
Διαβάστε Επίσης
Στην συλλογική μνήμη ο αγώνας με την Γερμανία μοιάζει με μία τυπική διαδικασία, καθώς η δουλειά έγινε το αμέσως προηγούμενο βράδυ. Όμως, ένα νικητήριο σουτ δεν αρκεί για να φτάσεις στην κορυφή. Χρειάζεται να δώθει και η τελευταία “μάχη” με την ίδια “δίψα” όπως στον προηγούμενο αγώνα.
Και αυτό έγινε το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου 2005. Η Ελλάδα “ξεπέρασε το τελευταίο εμπόδιο” απέναντι στην Γερμανία και “σκαρφάλωσε” στην πρώτη θέση του βάθρου για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Οι συγκλονιστικοί ημιτελικοί του Βελιγραδίου
Η Γερμανία στόχευε να φτάσει στον μεγάλο τελικό που δεν κατάφερε να φτάσει στην παράταση απέναντι στην Τουρκία το 2001. Τα “πάντσερ” είχαν το “υπερόπλο” Ντίρκ Νοβίτσκι ο οποίος έκανε “πλάκα” σε κάθε αντίπαλο με την Τουρκία και την Σλοβένια να υποχρεώνονται να υποταχθούν στην κυριαρχία των Γερμανών.
Ο ημιτελικός απέναντι στην Ισπανία είχε παρόμοια κατάληξη με τον ημιτελικό που προηγήθηκε (Ελλάδα-Γαλλία) με τον Νοβίτσκι να αποδεικνύει το “clutch” στοιχείο. Οι Γερμανοί ήταν πίσω στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, με τον Ναβάρο, τον Βάσκεθ και τον Καλδερόν να ελέγχουν τον αγώνα υπερ της “Φούριο Ρόχα”, παρά το γεγονός ότι “έσπασαν” τη στεφάνη. Στο τέλος, οι Γερμανοί σε ένα “χιτσκοκικό φινάλε” θα προκριθούν στον τελικό με τον Νοβίτσκι να αφήνει “σύξυλους” τους Ισπανούς με το 74-73. Με παρόμοιο δηλαδή τρόπο, η χώρα της Κεντρικής Ευρώπης θα κάνει το σπουδαίο “άλμα” στον τελικό του Τουρνουά.
[embedded content]
Στον αντίποδα, η Ελλάδα με ανανεωμένο ρόστερ και με τον Παναγιώτη Γιαννάκη στην θέση του προπονητή βρήκε το “μονοπάτι” του ημιτελικού. Ο Ζήσης απέναντι στο Ισραήλ και ο Παπαλουκάς απέναντι στην Ρωσία αρκούσαν για να φτάσει η “επίσημη αγαπημένη” στον ημιτελικό απέναντι στους Γάλλους.
Στον αλησμόνητο ημιτελικό, η Εθνική αντιμετώπισε την Γαλλία του Πάρκερ, του Ντιαό, του Πιετρίς και του “γερόλυκου” Ριγκοντό. Η Ελλάδα φαινόταν να ανταπεξέρχεται της δυσκολίας του αντιπάλου με τον Ντικούδη και τον Παπαδόπουλο να “δεσπόζουν” στη ρακέτα. Από την άλλη οι “τρικολόρ” με τον Πάρκερ και τον Ντιαό θα κρατήσουν μπροστά την Γαλλία.
Στην τελευταία περίοδο, η Εθνική τα “βρήκε σκούρα” στην επίθεση σκοράροντας μόλις εννέα πόντους με εννέα λεπτά. Στο τελευταίο λεπτό, οι δύο ομάδες μετέτρεψαν το ένα αγωνιστικό λεπτό σε ένα “θρίλερ” δεκαπέντε λεπτών με τους Γάλλους να τα “χάνουν”. Έτσι, το κάρφωμα του Παπαδόπουλου και η ευστοχία στις βολές θα φέρουν την Ελλάδα στο -2 (64-66). Στην γραμμή των βολών ο Αντουάν Ριγκοντό θα αστοχήσει “εις διπλούν”, με τον Ζήση να “μπλοκάρεται” και να βρίσκει τον Διαμαντίδη που θα ευστοχήσει στο “νήμα”.
Κάπου εκεί γράφτηκε ένα ιστορικό φινάλε του ελληνικού μπάσκετ, με τον νεαρό φόργουοντ να “ξεραίνει” τους Γάλλους και να οδηγούνται οι Έλληνες στον αυριανό τελικό. Εκεί ο Διαμαντίδης “το ‘βαλε”.
[embedded content]
Όταν “ήρθε το πλήρωμα του χρόνου”
Στις 21:00 το βράδυ (ώρα Ελλάδας) η Εθνική θα διεκδικούσε την “κορυφή” της Ευρώπης μετά το 1989 στο Ζάγκρεμπ απέναντι στην Γιουγκοσλαβία.
16 έτη αργότερα όμως, η ιστορία “γράφτηκε” διαφορετικά. Οι δύο ομάδες ξεκίνησαν στον τελικό άστοχες και νευρικές με το σκορ να είναι χαμηλό. Δεν άργησε όμως η στιγμή που η Ελλάδα θα “πάρει εμπρός” με μία μικρή διαφορά (16-12). Στην συνέχεια, ο Κακιούζης με εξαιρετική παρουσία θα καταφέρει να δώσει και την διψήφια διαφορά στα μέσα του δεύτερου δεκάλεπτου (28-18).
Η Γερμανία από την άλλη πλευρά υπέφερε από την αστοχία της στο τρίποντο (τελείωσε τον τελικό με το 18,8%), ενώ η ζώνη στην άμυνα ήταν αναποτελεσματική. Φέμερλινγκ και Νοβίτσκι ήταν απελπιστικά μόνοι, κρατώντας από κοντά της Γερμανία (39-32).
Στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα του Γιαννάκη “πάτησε το γκάζι” εκμεταλλευόμενοι τα λάθη και τις δεύτερες ευκαιρίες στη ρακέτα, κατάφεραν και με την στοιχειώδη ευστοχία να φτάσει στο +16 (64-48). Η δυναμική της κατάκτησης είχε διαμορφωθεί με την Ελλάδα να καλείται να “υπερασπιστεί” μία σημαντική διαφορά. Η τέταρτη περίοδος απέκτησε διαδικαστικά χαρακτηριστικά, καθώς η διαφορά πλησιάσε το “φράγμα” των είκοσι πόντων (68-50).
Όμως η διαφορά δεν είχε καμία σημασία. Ακόμα και με μισό πόντο να νικούσαν οι “12” του Γιαννάκη, σημασία είχε η νίκη και η κατάκτηση της κορυφής. Το τελικό 78-62 απέδειξε την πλήρη ανωτερότητα του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος το οποίο νεανικό και ταλαντούχο “έγραψε με χρυσά γράμματα” μία ακόμη σελίδα του ελληνικού μπάσκετ.
[embedded content]
Η στέψη και η κληρονομία
Η κόρνα της λήξης επισημοποίησε την επιστροφή της Ελλάδας στον “θρόνο” του μπάσκετ στην “Γηραιά Ήπειρο”. Είχαν ακολουθήσει δύσκολα χρόνια με τις απογοητεύσεις να διαδέχονται η μία την άλλη.
Η “στέψη” της Ελλάδας στο Βελιγράδι, ήταν η αρχή μίας άκρως επιτυχημένης τετραετίας για την Εθνική μας. Ακολούθησαν το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά την νίκη επι των Αμερικανών, οι ανατροπές σε μεμονωμένα παιχνίδια των διεθνών διοργανώσεων, η παρουσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και το χάλκινο μετάλλιο του 2009 στην Πολωνία.
Η πάρεα του 2005 μπορεί να άλλαζε κατά καιρούς στα επόμενα χρόνια, αλλά παρέμεινε η ίδια νοοτροπία του νικητή και του “μαχητή” που διατήρησε την Ελλάδα στην “αφρόκρεμα” του ευρωπαϊκού και του διεθνούς μπάσκετ και τα επόμενα χρόνια.
Και όπως λέει το τραγούδι των ΦΑΤΜΕ, που γράφτηκε για το “έπος” του 1987:
Δεν ήταν μάγια και κατάρες, που δεν κερδίζαμε ποτέ
Ήμασταν πάντοτε παικτάρες, μα δεν αλλάζαμε μπαλιές
Ήμασταν πάντοτε ψυχάρες, μα δεν πιστεύαμε ποτέ
Όμως σαν σήμερα το 2005 και κερδίσαμε και αλλάξαμε μπαλιές και πιστέψαμε…