Κι εγώ για σένα έχω έρωτα που άλλο δεν αντέχω… (vids+pics) – Basketa.gr

Ήταν το τραγούδι, που ακολουθούσε την περσινή ομάδα. Είτε σας αρέσει στην εκτέλεση της Ιουλίας Καραπατάκη είτε σε εκείνη του Νίκου Απέργη, ενδεχομένως και των Onirama, η ουσία δεν αλλάζει. Η Εθνική είναι ο έρωτάς μας… που άλλο δεν αντέχουμε. Ή μάλλον, αντέχουμε πάντα, χρόνο με τον χρόνο να κοιτάζουμε τη “γαλανόλευκη” περήφανα να κυματίζει σε όλα τα μεγάλα ραντεβού.

Το μόνο που έλειπε, ήταν η μεγάλη διάκριση. Από το 2009 στο Κατοβίτσε, σε εκείνο το ηρωικό παιχνίδι με τη Σλοβενία, αναζητούσαμε εναγωνίως ένα μετάλλιο, οποιασδήποτε απόχρωσης. Πέρασαν 16 χρόνια και η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη, που ηγήθηκε μεταξύ άλλων στην Πολωνία ως παίκτης τότε, φαινόταν ότι… βρισκόταν σε αποστολή, η οποία ολοκληρώθηκε με ένα φινάλε γραμμένο από τον Χίτσκοκ, μα με αίσιο τέλος.

Διαβάστε επίσης:Αλλαγές στους κανονισμούς της Euroleague για act of shooting, τα αντιαθλητικά και τις τεχνικές ποινές

Η Φινλανδία του Λάουρι Μάρκανεν υποκλίθηκε, έστω κι αν επιχείρησε μια απίθανη ανατροπή στο τέλος από το -17 στην τελευταία περίοδο, με τους πανηγυρισμούς να είναι ελληνικοί. Η στιγμή μας είχε έρθει. Μπορεί να μην είχαμε καταφέρει να φτάσουμε έως τον τελικό, αλλά ο σκοπός, όπως είπαμε, ήταν η διάκριση σε οποιαδήποτε μορφή της, ώστε επιτέλους να μπορέσουμε να χαμογελάσουμε και να εμπνεύσουμε επόμενες γενιές. Κι αυτό έγινε πράξη, όντας το δίκαιο, χάρη σε μια υπέροχη διαδρομή, που έγραψε τη 14η Σεπτεμβρίου 2025 ως μια από τις πλέον ιστορικές του ελληνικού μπάσκετ.

Η ανατριχίλα στη Λεμεσό και η ρεβάνς απέναντι στον “εφιάλτη” μας

Η Εθνική Ανδρών ξεκίνησε εκείνο το ταξίδι σε μια ιδιαίτερη συνθήκη, καθώς η εκ των διοργανωτριών χωρών, Κύπρος, ζήτησε η χώρα μας να μπει μαζί της στον ίδιο όμιλο σε περίπτωση πρόκρισής της. Κάτι που φυσικά έγινε πράξη με άνεση, με αποτέλεσμα να ζήσουμε μια από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές, καθώς σε επίσημο παιχνίδι των δύο ομάδων, πραγματοποιήθηκε η ανάκρουση του κοινού μας εθνικού ύμνου, σε ζωντανή εκτέλεση στο “Σπύρος Κυπριανού” από τον τραγουδιστή Σταύρο Κωνσταντίνου.

Στα του ομίλου, μετά από ένα εξαιρετικό ξεκίνημα με “3 στα 3” κόντρα σε Ιταλία, Κύπρο και Γεωργία, την τελευταία δε με διαφορά 41 πόντων, το “στραβοπάτημα” με τη Βοσνία με 80-77 μας έβαλε σε μπελάδες για την τελική μας κατάταξη, γεγονός που, όπως αναμενόταν, ήταν ιδιαίτερα κομβικής σημασίας για τη συνέχεια. Η διαδρομή αυτή, όμως, μας έδωσε το αντίστοιχο κίνητρο για τον τελευταίο αγώνα.

Η “γαλανόλευκη” αντιμετώπισε την Ισπανία, τον “κακό δαίμονα” της Εθνικής μας από το 2006 έως σήμερα, με τη “Ρόχα” δε να παίζει… για τη ζωή της. Μετά από μια τεράστια “μάχη”, όπου ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πλησίασε το triple double με 25 πόντους, 14 ριμπάουντ και εννέα ασίστ, έχοντας σπουδαία συμπαράσταση, έχοντας και σπουδαία συμπαράσταση από τους Τάιλερ Ντόρσεϊ και Κώστα Σλούκα, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα όχι απλά πέρασε πρώτο και καλύτερο στην επόμενη φάση, αλλά έστειλε τους Ίβηρες… στο σπίτι της, σε μια ρεβάνς που επίσης δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη.

Το πρώτο “βήμα”, η πρόκριση… στο άτυπο σπίτι των Λιθουανών και ο αποκλεισμός από ανώτερο αντίπαλο

Η νίκη απέναντι στην Ισπανία ήταν εξαιρετικά μεγάλης σημασίας, καθώς μας οδήγησε σε ένα “μονοπάτι” πιο ευνοϊκό από τα υπόλοιπα, που θα μας έβγαζαν μπροστά σε Γαλλία ή Σερβία αρκετά νωρίς, αν και αμφότερες οι ομάδες γνώρισαν σοκαριστικούς αποκλεισμούς στους “16” της διοργάνωσης. Ο δρόμος προς την τετράδα, τουλάχιστον, ήταν ορθάνοικτος, αποκλείοντας αρχικά το Ισραήλ με 84-79, με μια στιβαρή εμφάνιση και δίνοντας τον τόνο για τη συνέχεια.

Αυτή μας βρήκε με αντίπαλο τη Λιθουανία, η οποία λόγω γειτονίας με τη Λετονία, καθώς η τελική φάση διεξαγόταν στη Ρίγα, έπαιζε ουσιαστικά… εντός έδρας. Κανείς δεν πτοήθηκε από αυτό και η αποστολή ήταν ξεκάθαρη να μπούμε στη “ζώνη των μεταλλίων” κι αυτό έγινε πραγματικότητα, με το 87-76 να μας οδηγεί ένα “βήμα” πριν από τη λύτρωση, έχοντας δύο ευκαιρίες για την κατάκτηση του μεταλλίου.

Μπροστά μας βρήκαμε, πια, την Τουρκία του Εργκίν Αταμάν, που σε τίποτα δε θύμιζε μια ομάδα, με την οποία είχαμε μια εξαιρετική παράδοση. Με ηγέτη τον Αλπερέν Σενγκούν και σειρά από εξαιρετικούς παίκτες, υπό τις οδηγίες του τότε κόουτς του Παναθηναϊκού και τρις πρωταθλητή Ευρώπης, η Εθνική έδειξε ότι δεν μπορούσε να ακολουθήσει σε εκείνο τον ημιτελικό, γνωρίζοντας με 94-68 τον αποκλεισμό από έναν ανώτερο αντίπαλο. Υπήρχε, όμως, άλλη μια ευκαιρία.

Το “θρίλερ” και η λύτρωση με το μετάλλιο

Κάπως έτσι, η 14η Σεπτεμβρίου θα αποτελούσε σε κάθε περίπτωση την ευκαιρία μας για την κατάκτηση ενός μεταλλίου, μόνο που με την ήττα από τους γείτονες επιβεβαιώθηκε, ότι θα πηγαίναμε για το χάλκινο. Μπροστά μας η Φινλανδία, που είχε κάνει μια εκπληκτική πορεία και με ηγέτη τον Μάρκανεν ήθελε επίσης την επιτυχία στις αποσκευές της.

Η Εθνική μπήκε αποφασισμένη, ήταν οδηγός του ματς και στο 81-64 στα τέσσερα λεπτά για τη λήξη έμοιαζε να αγκαλιάζει το μετάλλιο. Ένα επιμέρους 9-23 των Σκανδιναβών τους επανέφερε στη διεκδίκηση του ματς κι ένα φάουλ του Παπανικολάου στον Βάλτονεν, έδωσε τη δυνατότητα τριών βολών στα 5.7″ για την εκπνοή. Ο τελευταίος, όμως, δεν ήταν καθολικά ψύχραιμος κι έχασε την τρίτη, με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο των 25 πόντων και 16 ριμπάουντ να “σφραγίζει” την νίκη με 92-89. Και τότε, οι πανηγυρισμοί σε άλλο ένα “θρίλερ” μας μπορούσαν να ξεκινήσουν.

Γιατί για αυτή την ομάδα έχουμε έρωτα, που άλλο (δεν) αντέχουμε…

Οι 12 “γίγαντες” εκείνου του Ευρωμπάσκετ: Κώστας Παπανικολάου (αρχηγός), Τάιλερ Ντόρσεϊ, Γιαννούλης Λαρεντζάκης, Βασίλης Τολιόπουλος, Κώστας Σλούκας, Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, Δημήτρης Κατσίβελης, Αλέξανδρος Σαμοντούροβ, Γιάννης Αντετοκούνμπο, Κώστας Αντετοκούνμπο, Θανάσης Αντετοκούνμπο, Ντίνος Μήτογλου