Ο Βασίλης Σπανούλης και η… καυτή πατάτα.
Πριν ασχοληθούμε με το θέμα, για το οποίο επίτηδες περίμενα να περάσει το ματς με το Ισραήλ, γράφοντας το αυτονόητο. Συγχαρητήρια στην Εθνική για την πρόκριση στους «8», αλλά και στον κόουτς για το εξαιρετικό «διάβασμα» του παιχνιδιού. Όλοι μαζί με την «επίσημη αγαπημένη» και ταμείο στο τέλος. Τίποτα δεν έχουμε καταφέρει ακόμα, αλλά τα δείγματα είναι θετικά. Υπομονή και πίστη.
Η απροθυμία που έδειξε ο Βασίλης Σπανούλης να μιλήσει για το Ισραήλ και τη γενοκτονία ήταν εντυπωσιακή. «Δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Θα μιλήσω μόνο για μπάσκετ. Το μυαλό μας είναι στο μπάσκετ και στο πώς θα κερδίσουμε αύριο το παιχνίδι. Από εκεί και πέρα, όλοι ξέρουμε τι γίνεται. Όλοι αναγνωρίζουν την κατάσταση. Οπότε εγώ αυτή τη στιγμή θα μιλήσω μόνο για μπάσκετ και είμαι εδώ για να μιλήσω για μπάσκετ». Με αυτόν τον τρόπο απάντησε στην ερώτηση του Νίκου Παπαδογιάννη, για το αν θα υπάρξει κάποια μορφής αντίδραση από την πλευρά μας στο ματς με το Ισραήλ.
Το Σύμφωνο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ θεωρεί ότι «η ελευθερία της έκφρασης είναι ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και .. η λυδία λίθος όλων των ελευθεριών». Προδήλως και ο Σπανούλης έχει το δικαίωμα στην… ελευθερία έκφρασης. Η μη τοποθέτηση είναι δήλωση. Το «όλοι ξέρουμε» δεν σημαίνει κάτι και προδήλως δεν αρκεί. Διαφορετική βαρύτητα θα είχε μια ξεκάθαρη τοποθέτηση από έναν θρύλο τού αθλήματος και συνάμα τον ομοσπονδιακό μας προπονητή.
Η Εθνική εκτός πολιτικής
Κάποιος, μεγαλωμένος με τις αρχές του «non political» θα πει με ευκολία να μείνει η Εθνική μακριά από την πολιτική και ως εκ τούτου θα επιβραβεύσει την απόσταση ασφαλείας που κράτησε ο Σπανούλης. Ο Μίλτος Λαζαρίδης το έγραψε τόσο σωστά και ξεκάθαρα, που δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το να το αντιγράψουμε και να το αντιληφθούμε:
«Το γεγονός ότι το Ισραήλ μετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, είναι πολιτική από μόνο του και μάλιστα του αίσχιστού είδους, που παραβιάζει κάθε έννοια ισονομίας και δικαιοσύνης σε σχέση με την αντιμετώπιση της Ρωσίας, επικροτώντας ουσιαστικά την αποκρουστική γενοκτονία».
Σε απλά ελληνικά. Για το ίδιο παράπτωμα (και μάλλον χαριστική είναι τέτοιου είδους τοποθέτηση για όσα κάνει το Ισραήλ στη Γάζα) διαφορετική προσέγγιση και αντιμετώπιση. Δεν είναι πολιτική αυτό;
Όταν δεν καίει η μπάλα…
Αλλά ας γυρίσουμε στον ομοσπονδιακό προπονητή. Αν είχε -δεν θα το εκτιμούσα- την αρχή του «non political» σε κάθε έκφρασή του, θα το αποδεχόμουν. Έστω και αν δεν μου άρεσε. Θυμάμαι, όμως, μετά τη νίκη επί του Παναθηναϊκού, μόλις είχε αναλάβει τη Μονακό, να δηλώνει όταν ρωτήθηκε για το αν αντιμετωπίζει πίεση:
«Δεν έχω καμία πίεση. Με όλη την ταπεινότητα που με διακρίνει, δεν νιώθω πίεση. Πίεση νιώθουν αυτοί που δεν έχουν να φάνε. Πίεση έχουν αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουν το γάλα των παιδιών τους. Πίεση να έχω επειδή είμαι προπονητής ή όταν ήμουν παίκτης; Αυτό δεν είναι πίεση. Είναι ευλογία».
Αυτή τη δήλωση σπεύσαμε να τη χειροκροτήσουμε. Είναι μια βαθιά πολιτική δήλωση. Άρα είναι άλλος ο Σπανούλης τής Μονακό και άλλος της Εθνικής; Μιλά πολιτικά όταν αυτό είναι ανέξοδο; Έχει επιλεκτική προσέγγιση στο «non political»; Ή μήπως έχει πάρει οδηγίες από την ΕΟΚ;
Όπως και να ‘χει, είναι ξεκάθαρο Βασίλη πως όλοι γνωρίζουμε. Σε αυτό θα συμφωνήσουμε. Πώς αντιδρούμε είναι το ζήτημα. Το μπάσκετ είναι εξ ορισμού άθλημα συμπερίληψης, αλλά ταυτόχρονα και άθλημα αντίδρασης. Και αν δεν μιλήσετε εσείς, ποιος θα μιλήσει;
Αντί επιλόγου: Επειδή το «non political» δεν μπορεί να είναι «À la carte», στο συγκεκριμένο βίντεο ο Γιάννης Αντετοκούνμπο παίρνει -και πολύ καλά κάνει- ξεκάθαρη θέση σε ένα έντονο πολιτικό ζήτημα της εποχής, τότε που το BLM και το «δεν μπορώ να αναπνεύσω» είχαν συνταράξει τις ΗΠΑ.
Αυτό προδήλως δεν υποχρεώνει τον ομοσπονδιακό προπονητή να πει κάτι παραπάνω, αλλά -αλήθεια είναι- θα το θέλαμε. Όπως θα θέλαμε να μην παίξει φιλικό η Εθνική με το Ισραήλ, να μην είναι προσκεκλημένη του Παναθηναϊκού η Μακάμπι, ή να μην δώσει φιλικό ο Προμηθέας με την ομάδα τού Δημήτρη Ιτούδη.
[embedded content]