Nα συμφωνήσουμε; Ο ΠΑΟΚ έχει σε ποσοτικοποιοτικό επίπεδο το καλύτερο ρόστερ της ιστορίας του. Όχι δεν έχει Μπάνε, Κεν, Κλιφ η αργότερα Ζόρανε, Μπάνε, Μπέρι, Galaktikos, ή ακόμα πιο μετά τον Πέτζα και κάτι Μπόνερ, Σακ, Μακρέι. Σούπερ οι βασικοί. Ο πάγκος; Για αυτό αν το ζυγίσεις το πράμα, το βάλεις στο μπλέντερ και ετοιμάσεις το κεκ, το φετινό θα είναι πιο νόστιμο.
Να συμφωνήσουμε; Ο ΠΑΟΚ έχει και το πιο γεμάτο σταφ της ιστορίας του. Ο πρώτος με χρόνια στην Ευρωλίγκα, 2ος με καλές θητείες σε Ιταλική, Λιθουανική Λίγκα, 3ος ο… 1ος στην τοπ ομάδα του Βελγίου. Ε τι να έχει; Ομπράντοβιτς, Πόποβιτς και Σάρας μαζί; Δεν γίνεται.
Να συμφωνήσουμε; Φέτος οι απαιτήσεις (των νορμάλ ανθρώπων) μεγαλώνουν, ενώ αυτές των pay rolls και των ασπιδοφόρων μειώνονται η έστω επαναδιαπραγματεύονται. Και αν πάει κάτι στραβά, ε ρε τι έχουν να ακούσουν οι παίκτες…
Αν όντως συμφωνήσουμε στα παραπάνω, είναι ευκολο να κάνουμε και το ίδιο με το ότι μέσα Οκτωβρίου όλες οι ομάδες ψάχνονται, όλες όσες αντιμετώπισαν προβλήματα (κυρίως απωλειών) προσπαθούν τώρα παράλληλα να εντάξουν παίκτες και όσες θέτουν και υψηλούς στόχους, όντας brand names, λογικό είναι να εμφανίζουν ένα παραπάνω επίπεδο στρες.
Εννοείται οτι ο ΠΑΟΚ βρίσκεται σε κάθε μια από τις παραπάνω κατηγορίες. Αν χθες κατέβαινε κάποιο Άλιεν από τον πλανήτη Στραπατσαδούρα και παρακολουθούσε το ματς στο Παλάτι, θα έλεγε (και σωστά) στο τέλος οτι ο ΠΑΟΚ κέρδισε εύκολα. Διαφορές 10-18 πόντων από την 2η πρίοδο και μετά, κανένας κίνδυνος σε όλο το ματς…
Εμείς που προερχόμαστε από αυτόν τον χαμένο πλανήτη Γη και είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το κέικ (ουπς, νάτο πάλι το γλυκό) με τα υλικά που αντιπροσωπεύουν ΠΑΟΚ και Λευκάδα, είναι δεδομένο οτι το αποτέλεσμα του φούρνου θα ήταν σχετικά άνοστο.
Όπως ο ΠΑΟΚ δεν έπαιξε καλό μπάσκετ στα προηγούμενα τρία ματς μετά το σούπερ καπ, έτσι και χθες η εικόνα του ήταν δυσανάλογη ρόστερ, εμπειρίας, προσδοκιών, φανέλας. Κερδίζει; Ναι, το κάνει και είναι πολύ σημαντικό αυτή την εποχή να μην έχεις απώλειες. Είναι φυσιολογική και υπάρχει περίπτωση να κρατήσει αυτή η εικόνα; Να ένα course που παίρνουμε και καλούμαστε να διαβάσουμε και να αναλύσουμε.
Όταν λείπει ο Καλάθης (ή όταν παίζει πάνω από 25 λεπτά και κουράζεται) δεν υπάρχει κάποιος να μπει στα παπούτσια του. Ο Χάτζινς που αποκτήθηκε (αν θυμόμαστε για πρώτος προορίζονταν) για αυτό το ρόλο, δεν φαίνεται προς το παρόν να έχει τα ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ για να το κάνει. Με το “προς το παρόν” του εκφράζουμε τη συμπάθεια μας. Και αυτός και ο Μακρυδημήτρης και ο Μάρκος έκαναν στις ομάδες τους άλλα πράγματα από αυτά που τώρα τους ζητείται να κάνουν.
Ο κάθε ένας εκεί ήταν πρωταγωνιστής, παίκτης των 20 σουτ, των αποφάσεων, του κλασσικού ματώματος της μπάλας, της δημιουργίας πρώτα για τους ίδιους και μετά για τις ομάδες τους. Αν εκεί έπαιζαν και άμυνα, το επόμενο βήμα τους θα ήταν ομάδες τοπ4 Ευρωλίγκα.
Εδώ πρέπει να παίξουν άμυνα (που δεν δείχνουν οτι μπορούν), να δουν συμπαίκτες (που δεν το κάνουν), να τρέξουν το τόπι και να μην το ματώσουν (που δεν το κάνουν), να συνεργαστούν με την ποιοτική φροντ λάιν (ας πούμε οτι είναι νωρίς για τέτοιου είδους αυτοματισμούς). Όταν σε 5-6 σερί επιθέσεις, ο κάθε ένας παίρνει την μπάλα, δεν την δίνει από δεξί στο αριστερό και προσπαθεί να μας πείσει οτι το Ποσειδώνιο είναι τόπος μπασκετικής λατρείας για επαγγελματίες, ε κάτι δεν γίνεται σωστά.
Αν αφήσουμε τα γκαρντ και πάμε στους ψηλούς…; Μόνο ένα θέμα: Eπιλέγεις το καλοκαίρι δύο ίδιους σωματικά παίκτες για το “5” και ενάμισι μήνα μετά να αποφασίζεις οτι πρέπει να αλλάξεις τον έναν με ένα πιο βαρύ κορμί, πιο ορίτζιναλ old school ψηλό. Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία, όταν είσαι αναγκασμένος να παίζεις χωρίς 4άρια και να κάνεις αλχημείες. Πέρα από τις αδυναμίες των πενταριών στην άμυνα, όταν όμως εκτείθενται συνεχώς από την ανάλογη των γκαρντ, που προσφέρουν απλόχερα διαδρόμους στο ασπρόμαυρο καλάθι. Και φυσικά για να φανούν επιθετικά, είναι απαραίτητο το τάισμα τους (όταν στα χαρακτηριστικά τους δεν είναι η προσωπική δημιουργία, αλλά κυρίως τα τελειώματα). Μάλλον μένουν… άσιτοι.
Α και δύο ενστάσεις (θέμα κουβέντας και ανταλλαγής απόψεων ουσιαστικά) για το ρικρούιτινγκ.
1. Σε μπάτζετ 10 (και κάτι) εκατομμυρίων δεν γίνεται να μην έχεις αξιόπιστο μπακ απ στο “3” οταν το βασικό σου είναι τόσο επιδραστικό.
2. Σε μπάτζετ 10 (και κάτι) εκατομμυρίων δεν γίνεται να μην έχεις (δύο θα λέγαμε) κλασσικό σουτέρ τριών πόντων. Βγάζεις αρκετά ελεύθερα σουτ (και πολλά κρεμασμένα από έλλειψη διαβάσματος) και το ποσοστό σε αυτά τα 4 must win παιχνίδια (Ελλάδα-Ευρώπη) να είναι 28%.
Η λογική λέει οτι ο ΠΑΟΚ των μέσων Οκτωβρίου θα είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν του Νοεμβρίου. Τουλάχιστον σε λειτουργία κοντά στο καλάθι. Περιφερειακά δεν θα ήταν τρελλός κάποιος, αν στοιχημάτιζε σε μια δύο αλλαγές, ωστόσο η ομάδα αλυσίδα είναι και όταν βελτιώνονται ένα δύο κρίκοι, γίνεται όλη πιο μασίφ.
Και ο Τρινκιέρι; Λογικά αποθεώθηκε για όσα είπε μετά το τέλος του αγώνα με την Μανρέσα. Εναλλακτική; “Τι θέλετε ρε; Ισπανική ομάδα κερδίσαμε με 15 πόντους διαφορά…”. Δεν τόπε όμως. Έμεινε ταπεινός, αυτομαστιγώθηκε και λίγο. Δείχνει όμως κάπως αγχωμένος, βλέποντας οτι το επίπεδο απόδοσης δεν ανεβαίνει, ξεσπά εύκολα στους παίκτες του (σε παρκέ και αποδυτήρια), άρχισε από χθες να κάνει λόγο και για ερωτήσεις αρνητικού περιεχομένου (ε με τόσα λέι απ από Χάρμον, Ρόμπινσον, τόσα χαμένα αμυντικά ριμπάουντ και τόση έλλειψη δημιουργίας… με αντίπαλο την Δόξα), άφησε και σε ένα ποσοστό ωραιοποιημένη την εικόνα με τη Λευκάδα.
Αυτός όμως έχει το νακ (κόλπο σημαίνει) και το υπόβαθρο για να βελτιώσει την ομάδα. Την ομάδα την οποία ουσιαστικά τρέχει πίσω από την κουρτίνα από τον Μάρτιο. Άρα και χρόνος και χρήμα για ρικρούιτινγκ… Το ρεφρέν θα είναι δικό του. Una canzone prima, povero amico mio…
*Με 2-3 χιλιάδες στο Παλάτι και με λογική ευστοχία από μακριά, εννοείται οτι το +25 δεν θα ήταν μακριά, οπότε και η εικόνα θα ήταν καλύτερη. Κέρδισε όμως πρώτα ένα τέτοιο ματς εύκολα και μετά πες το αφελές … “ε δεν θα τα κερδίζουμε και όλα με 30 πόντους”.