Ο ΑΡΗΣ στο Βόλο πρόσθεσε ακόμη μία απογοητευτική εμφάνιση σε μια σεζόν όπου δυσκολεύεται να εκτελέσει ακόμη και τα στοιχειώδη. Η εικόνα του ήταν ξανά θλιβερή, αφήνοντας εκτεθειμένους όλους: τον προπονητή, τους παίκτες και όσους έχτισαν ένα σύνολο που, παρά τις 21 αγωνιστικές που έχουν ήδη παιχτεί, δεν δείχνει ούτε ίχνος προόδου. Το κοινό του βιώνει εβδομάδα με την εβδομάδα ένα βασανιστικό μαρτύριο, βλέποντας μια ομάδα που μοιάζει να βουλιάζει αργά αλλά σταθερά.
Με τέτοιες εμφανίσεις, η συζήτηση για 5η θέση μοιάζει χωρίς ουσία.Στο Πανθεσσαλικό, το σύνολο του Μανόλο Χιμένεθ ήθελε να κάνει μια νέα αρχή, θεωρώντας ότι το πρόγραμμα γίνεται πιο βατό. Στην πράξη, όμως, δεν έδειξε ούτε στιγμή ότι πήγε στη Μαγνησία για να επιτεθεί, να πιέσει ή να επιβληθεί. Η ένταση και η ενέργεια του ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ εξαφανίστηκαν, δίνοντας τη θέση τους σε μια ομάδα αργή, προβλέψιμη, άνευρη και δημιουργικά ακίνδυνη από κάθε σημείο του γηπέδου.
Κι όμως, χωρίς να έχει τελική στο πρώτο μέρος, βρέθηκε μπροστά χάρη στο αυτογκόλ του Κάργα. Αντί να εκμεταλλευτεί το δώρο, κατάφερε μέσα σε λίγα λεπτά στην επανάληψη να δεχθεί ένα αδιανόητο πέναλτι, να μείνει με δέκα παίκτες λόγω της απερισκεψίας του Χόνγκλα (δύο κάρτες σε πέντε λεπτά) και να παλεύει απλώς να κρατηθεί όρθιος. Στο τέλος, ο Αθανασιάδης ήταν αυτός που τον γλίτωσε από την ήττα, για ακόμη μία φορά.
Στο κάδρο μπαίνει και ο Χιμένεθ, με επιλογές που προκάλεσαν απορία, όπως η αλλαγή του Φρίντεκ και η μετατόπιση του Γένσεν στο δεξί άκρο της άμυνας. Οι συνεχόμενες αλλαγές αντί να δώσουν φρεσκάδα, αποσυντόνισαν πλήρως την ομάδα. Με δέκα παίκτες, χάθηκε κάθε δομή, κάθε πλάνο, κάθε ελπίδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΑΡΗΣ ενώ ολοκλήρωσε το ματς με μία τελική στην εστία κι αυτή στις καθυστερήσεις.
Πέντε μήνες μετά την έναρξη της σεζόν και χωρίς πλέον το άλλοθι των τραυματισμών, η ομάδα δεν δείχνει καμία βελτίωση. Κάνει παιδικά λάθη, χάνει τη συγκέντρωσή της, αλλάζει πρόσωπο από εβδομάδα σε εβδομάδα και δυσκολεύεται αφόρητα στο γκολ. Παίκτες που αποκτήθηκαν για να κάνουν τη διαφορά μοιάζουν χαμένοι στο γήπεδο, άλλοι βγάζουν νεύρα, άλλοι δεν έχουν ρόλο. Η αγωνιστική ταυτότητα έχει εξαφανιστεί — αν υπήρξε ποτέ.
Οι ευθύνες της διοίκησης για τις συνεχείς ανακατατάξεις στο ρόστερ είναι δεδομένες. Όμως πλέον, για τη στασιμότητα και τις επαναλαμβανόμενες κακές εμφανίσεις, μεγάλο μερίδιο ευθύνης βαραίνει και τον προπονητή. Και το χειρότερο; Η κατάσταση μοιάζει να μην αλλάζει.