– Ακολούθησε η Λαμία, η Παναχαϊκή και η επιστροφή στον Πανσερραϊκό, με τον οποίο βρέθηκες στα δικαστήρια. Γιατί συνέβη αυτό με μία ομάδα στην οποία ξεκίνησες την καριέρα σου;
«Γύρισα στον Πανσερραϊκό όταν η ομάδα ανέβηκε στη Β’ Εθνική και υπήρχε πλάνο σε δύο- τρία χρόνια να επανέλθει στην Α’ Εθνική. Η αρχή ήταν δύσκολη, ειδικά την πρώτη σεζόν που παλεύαμε για να μείνουμε στη Β’ κατηγορία. Μετά αποφάσισε η διοίκηση να χτίσει ένα ρόστερ για να ανέβει στη Superleague 1. Όταν όμως επεμβαίνεις σαν αρχηγός για να καταβληθούν στους συμπαίκτες σου τα δεδουλευμένα της προηγούμενης χρονιάς, ενώ γνώριζαν οτι οι νέες μεταγραφές έχουν λάβει προκαταβολές, γίνεσαι αυτόματα μαύρο πρόβατο. Από την άλλη, το νέο αρχηγό της ομάδας τον κάνουν γενικό αρχηγό όταν η ομάδα ανεβαίνει στην Superleague 1.
Το καλοκαίρι του 2022 ήρθε ένας κύριος, ονόματι Μπιτζίδης, ως αυτός που θα έφτιαχνε την ομάδα. Με πλησίασε και μου είπε ότι, είτε θα αποδεχθώ μείωση των αποδοχών μου ή θα μείνω εκτός ομάδας και δεν θα είμαι αρχηγός. Εννοείται ότι δεν μου άρεσαν αυτά που μου είπε, γιατί έχω μεγαλώσει σε αυτή την ομάδα, έχω ιδρώσει τη φανέλα της και ένιωσα ότι ήταν πισώπλατο, εκβιαστικό χτύπημα. Επισημαίνω ότι δεν ήταν οικονομικός ο λόγος που γύρισα στον Πανσερραϊκό αλλά αγωνιστικός και συναισθηματικός. Αντιλήφθηκα όμως ότι υπήρχε έλλειψη σεβασμού προς ένα ποδοσφαιριστή – γέννημα θρέμμα της ομάδας. Παρά ταύτα, το άφησα στην άκρη, ξεκίνησα την προετοιμασία, έβλεπα όμως διαφορές με το πρόσφατο παρελθόν, αρχής γενομένης από το ότι με έβγαλαν από τους αρχηγούς. Εκτιμώ ότι ο πρόεδρος της ομάδας, Τάσος Kαζίας, που με γνωρίζει από μικρό παιδί, είχε ξεκινήσει έναν «έμμεσο πόλεμο» προς εμένα. Στο πρώτο γύρο είχα συμμετοχές επειδή με χρειάζονταν, μόλις πήραν παίκτες δεν με υπολόγιζαν. Έτσι τελείωσε η σεζόν και πήραμε την άνοδο στα μεγάλα σαλόνια.
Ο κος Δερμιτζάκης μου έδωσε κάποια λεπτά συμμετοχής αλλά ήταν θέμα του προέδρου ότι δεν έπαιζα. Χωρίς να έχω προκαλέσει πρόβλημα. Την επόμενη σεζόν βίωσα οδυνηρές καταστάσεις. Έγιναν πράγματα και θαύματα. Για να μην λέω πολλά, έτρεχα απομονωμένος όλη τη χρονιά, απαγόρευσαν στον γυμναστή που ήταν μαζί μου να μου δίνει μπάλα, είχα φέρει πρόταση για να φύγω με την προϋπόθεση να μου δώσουν τα οφειλόμενα. Εν τέλει και τα δεδουλευμένα δεν μου έδωσαν εκείνη την περίοδο και μου έκοψαν την μεταγραφή. Έτρεχα όλη τη χρονιά γύρο από ένα γήπεδο και τίποτα άλλο. Προσέφυγα στα δικαιοδοτικά όργανα της ΕΠΟ, όπου ήρθε ως μάρτυρας της ομάδας, ο Τάσος Παπάζογλου, πρώην συμπαίκτης μου και τότε γενικός αρχηγός στην ομάδα, με τον οποίο γνωριζόμαστε από μικρά παιδιά, και κατέθεσε ότι κάνω κανονικά προπόνηση με την πρώτη ομάδα και ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Είχα πάθει σοκ, όταν τα άκουγα. Έχω φωτογραφίες, συνομιλίες, βίντεο, μαρτυρίες και στο τέλος έκριναν ότι, όντως, έκανα προπόνηση με την ομάδα. Περί τον Ιούνιο 2024 εκδόθηκε απόφαση από την ΕΠΟ ότι, παρά το γεγονός ότι έκανα προπόνηση μόνος μου, χάνω όλα τα λεφτά που διεκδικούσα και ότι το συμβόλαιο μου είχε λυθεί από τον Σεπτέμβριο 2023.
Μία απόφαση ντροπή για την ΕΠΌ, το ελληνικό ποδόσφαιρο και την δικαιοσύνη. Οι συμπαίκτες μου φοβόντουσαν να πάρουν θέση καθώς θα τους έθεταν εκτός ομάδας. Μόνο ένας πρώην Ολλανδός συμπαίκτης μου που είχε αποχωρήσει τον Ιανουάριο 2024 έκανε ένορκη κατάθεση για τα πραγματικά γεγονότα που βίωνα. Αλλά ανακάλεσε το Δικαστήριο την απόφαση που, αφενός καλούσε να προσκομίσουμε αποδείξεις, μεταξύ των οποίων και η ως άνω κατάθεση του Ολλανδού, αφετέρου να καταθέσουν τρια προσωπα από το προπονητικό team του Πανσερραϊκού, τα οποία αρνήθηκαν να έρθουν να καταθέσουν εναντίον μου, δηλαδή να έλεγαν πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Τρεις φορές αναβλήθηκε η υπόθεση για να έρθουν, αλλά δεν ήρθαν. Οπότε εύκολα γίνεται αντιληπτό, τί έγινε στα «παρασκήνια» και εκδόθηκε απόφαση κατά εμού. Είναι μία υπόθεση που αντικατοπτρίζει όλη τη βρομιά που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ότι αν πας να τα βάλεις με το σύστημα δεν έχεις την στήριξη κανενός, είσαι μόνος σου. Οι άνθρωποι που προβαίνουν σε αυτές τις πράξεις και όσοι τις “επιβραβεύουν” με τις αποφάσεις τους στα δικαστήρια πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι ο εκάστοτε ποδοσφαιριστής δεν είναι μόνος του, από πίσω του υπάρχει μία οικογένεια που επηρεάζεται και αυτή ψυχολογικά. Ήθελα να ήξερα αν θα έκριναν με τον ίδιο τρόπο, δικά τους πρόσωπα.
Και είχαμε φτάσει Ιούνιο 2024, όταν εκδόθηκε η απόφαση. Τη στιγμή που έτρεχα μόνος από τον Ιούλιο 2023 και ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε ο προπονητής να με συμπεριλάβει στην προπόνηση και να αγωνιστώ. Ο κ. Γκαρσία τα έβλεπε, τον κάλεσαν στο δικαστήριο και δεν εμφανίστηκε. Εκεί κατάλαβα τι γίνεται με το ελληνικό ποδόσφαιρο και την ΕΠΟ. Όταν εγώ τρέχω μόνος μου, πληρώνω δικαστήρια και δεν παίρνω ούτε ένα ευρώ και έρχεται Ιούνιος και μου λες ότι το συμβόλαιο λύθηκε έναν χρόνο πριν περίπου με αβάσιμες αιτιολογίες, μόνο για να «εξυπηρετήσει» καταστάσεις, κατάλαβα τι γίνεται».
[embedded content]
– Σε πλήγωσε όλο αυτό;
«Ήταν ψυχοφθόρα διαδικασία, έμεινα πίσω αγωνιστικά, οικονομικά ένα χάος. Με πλήγωσε περισσότερο γιατί είχα να κάνω με ανθρώπους που μεγάλωσα μαζί τους και μου έκαναν αδιανόητο πόλεμο άνευ λόγου και αιτίας. Μακάρι να αλλάξει κάτι για να μην τα περάσει κανένας άλλος αυτά τις απαράδεκτες καταστάσεις».
– Πλέον ανήκεις στη Μαρκό, ομάδα με την οποία ανέβηκες στη Β’ Εθνική. Πες μου λίγα λόγια για αυτό το κλαμπ.
«Είχα μία εικόνα στην αρχή για το πλάνο. Δεν την ήξερα σαν ομάδα σε πρώτη φάση. Έκανα κάποιες προπονήσεις μαζί τους στην αρχή και κατάλαβα τι παίζει. Ο κ. Πίκουλας που είναι πρόεδρος της ομάδας είναι αξιόλογος άνθρωπος σε θέματα ανθρωπιάς και επικοινωνίας. Έχει ένα όραμα και ένα πλάνο για την ομάδα και έχει πετύχει σε πρώτη φάση. Ήθελα να μείνω στην Αθήνα για να μείνω με τη γυναίκα μου και ήθελα να μπω και στη διαδικασία να ξεκινήσω την προπονητική και μία ακαδημία. Ήταν δύσκολο να βρω κάτι αρχικά μετά από όλα αυτά που έγιναν με τον Πανσερραϊκό. Εξελίχθηκαν όλα εξαιρετικά τελικά. Είναι σε άριστα επίπεδα η σχέση με τον πρόεδρο και την ομάδα για αυτό και συνεχίζουμε μαζί. Το πλάνο είναι η ομάδα να παραμείνει σε επαγγελματικό επίπεδο, έχει το δικό της γήπεδο, καλές εγκαταστάσεις, κάνει καλή δουλειά και εύχομαι να το πετύχει. Είναι δύσκολο το οικονομικό σε αυτές τις ομάδες με περιορισμένα έσοδα, οπότε οι διοικήσεις είναι δύσκολο να στηρίξουν τέτοιες προσπάθειες».
– Πες μου τον πιο δύσκολο αντίπαλο που αντιμετώπισες στην καριέρα σου;
«Θα σου πω δύο. Ο ένας είναι ο Ζιλμπέρτο Σίλβα του Παναθηναϊκού και ο άλλος είναι ο Βιτόλο του ΠΑΟΚ, από τον οποίο είχα φάει πολύ ξύλο (γέλια)».
– Έναν παίκτη που είδες αυτά που κάνει στο γήπεδο και είπες «ουάου»;
«Είχα ξεχωρίσει σε μεγάλο βαθμό όταν παίξαμε κόντρα στην Ίντερ σε φιλικό με την ΑΕΚ, τον Ικάρντι. Φαινόταν το επίπεδο του, ο τρόπος που έβαζε πλάτη, πώς έσπαγε την μπάλα, πώς κινούνταν. Είχα εντυπωσιαστεί»
– Καλύτερος συμπαίκτης αγωνιστικά που είχες;
«Ο Μάνταλος. Παίξαμε μικροί στην Εθνική και μετά στην ΑΕΚ, είχαμε εξαιρετική χημεία στο γήπεδο επειδή ταιριάζουν τα χαρακτηριστικά μας. Θέλαμε στα χαφ έναν αμυντικογενή πίσω μας και μετά συνεργαζόμασταν μεταξύ μας. Ξέραμε πώς να ανοίξουμε τους χώρους, πώς να συνδυαστούμε, τι κινήσεις να κάνουμε».
– Καλύτερος συγκάτοικος και γιατί;
«Πλατέλλας (γέλια). Είμαστε και κουμπάροι. Να τον βλέπεις να έχει το οδοντικό νήμα και τις κρέμες στο πρόσωπο, να τρώει τα γιαουρτάκια του… Άστο, πολύ γέλιο τότε που ήμασταν στην ΑΕΚ (γέλια)».
– Ο μικρός Δημήτρης για ποια στιγμή της καριέρας του Ανάκογλου είναι υπερήφανος;
«Θα έλεγα το παιχνίδι με την Ίντερ όπου ήμουν αρχηγός. Έπαιξα με μία ομάδα που ονειρευόμουν. Όπως και τη Ρόμα έτσι. Άλλοι έχουν παίξει ευρωπαϊκά παιχνίδια με αυτές και εγώ το έκανα σε φιλικό. Αλλά έπαιξα σε ένα τέτοιο παιχνίδι και έζησα αυτή τη στιγμή. Ένα όνειρο που είχα μικρός».