Είναι σαν μία άτυπη ιεροτελεστία για να ξορκιστεί το κακό. Όσοι έχουν ανέβει σε πούλμαν, όσοι έχουν κάνει έστω και μία οπαδική εκδρομή στην ζωή τους, το ξέρουν: “Όσοι πάμε, τόσοι γυρνάμε”.
Δεν είναι τόσο ευχή, όσο ένας αδιόρατος φόβος, ό,τι κάτι μπορεί να συμβεί.
Μία άτυπη υπόσχεση πως κανείς, ποτέ και πουθενά, δεν θα μείνει πίσω.
Ό,τι κι αν γίνει…
Μέσα σου το ξέρεις. Το ξέρεις πολύ καλά.
Από την στιγμή που βγαίνεις στον δρόμο, από την στιγμή που αψηφάς τα χιλιόμετρα, την κούραση, τα κρύα, τα χιόνια, τους δρόμους – καρμανιόλες, το ξέρεις.
Το ξέρεις ότι υπάρχει πιθανότητα, σήμερα, αύριο, μεθαύριο να είσαι εσύ.
Το ξέρεις, αλλά τίποτα δεν μπορεί να το υπερνικήσει.
Ο φόβος του θανάτου δεν γίνεται ποτέ να νικήσει την όρεξη για ζωή.
Δεν έχει να κάνει με την νίκη, με το αποτέλεσμα, με το γκολ.
Έχει να κάνει με την ζωή.
Με το ταξίδι.
Το ξέρουν πολύ καλά, όσοι μοιράστηκαν ένα τσιγάρο, ένα σάντουιτς, μια μπύρα, όσοι σταμάτησαν για να ξαλαφρώσουν ομαδικά σε ένα από τα ουρητήρια της εθνικής οδού.
Το ξέρουν όσοι ξεπάγιασαν σε μία εξέδρα και ξελαρυγγιάστηκαν με τις ώρες.
Το ξέρουν όσοι μοιράστηκαν ένα όραμα, μία ιδέα, ένα όνειρο.
Το ξέρουν καλά όσοι μεγάλωσαν στα τσιμέντα, όσοι ωρίμασαν σε σκηνικά που φτιάχνουν ισόβιες φιλίες και ατσαλώνουν καρδιά, νου και πνεύμα.
Το θανατικό θαρρεί κανείς ότι βρίσκεται εμποτισμένο στο DNA του ΠΑΟΚ από την πρώτη του λέξη.
Έγινε τρόπος ζωής του από το 26.
Η γενεσιουργός του αιτία ήταν η προσφυγιά, ο βίαιος ξεριζωμός. Ένας μικρός θάνατος δηλαδή…
Καμία άλλη ομάδα, στην ιστορική της διαδρομή δεν εξοικειώθηκε τόσο πολύ με τον Χάρο. Τον εξανθρώπισε, τον έβαλε μέσα στο στόμα της, στα συνθήματα της. Όχι, με φόβο, αλλά με θάρρος.
Δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί σου.
Θα κάνεις εσύ την δουλειά σου, αλλά κι εμείς θα κάνουμε την δική σου.
“ΠΑΟΚ, σ’ αγαπώ κι όταν θα πεθάνω, θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω”.
“Κι όταν μια μέρα ΠΑΟΚ θα πεθάνω, κι εκεί ψηλά πουτάνα θα τα κάνω”.
Η μοίρα για τον πιο εκδρομικό λαό του πλανήτη θαρρεί κανείς ό,τι είναι σακατεμένη. Ό,τι αγαπάει, αυτός, πεθαίνει.
Τα Τέμπη. Ο Κατσούρης. Η Ρουμανία.
Μα, ξαναρχίζει απ’ την αρχή.
Προσθέτοντας νέα αθάνατα σύμβολα. Νέους… πεσόντες.
Δεν υπάρχουν κατάλληλες λέξεις για να απαλύνουν τον πόνο.
Ούτε για να φέρουν πίσω αυτούς που έφυγαν.
Ναι, θα είναι για πάντα εδώ, μα δεν θα είναι.
Θα ζουν στην μνήμη όλων, αλλά στην πραγματικότητα οι ίδιοι δεν θα ζουν.
Θα βρίσκονται σε κάθε γήπεδο, σ’ όλη τη γη, θα είναι σε κάθε σύνθημα, μα η φωνή τους δεν θα ενώνεται μαζί με των άλλων.
Θα λείπουν όλο και πιο αφόρητα κάθε μέρα που περνάει στους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς.
Ο Δικέφαλος θα συνεχίσει το πέταγμα του, έστω κι αν έχει νέες πληγές.
Για κάποιους όμως η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε ως εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα.
Κι αυτό είναι αδιανόητο.
Ανυπόφορο.
Ποτέ ξανά…
Πηγή: FORZA