Χωρίς να κάνει το απόλυτο ματς ο Ολυμπιακός είχε έναν ανέλπιστο πρωταγωνιστή και συγκεκριμένους παιχταράδες να τον οδηγήσουν στο Super Cup. Γράφει ο Δημήτρης Τομαράς.
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είχε στείλει το μήνυμα από αρκετά νωρίς: ότι οι διακοπές έλαβαν τέλος για άπαντες στον πειραϊκό σύλλογο και υπήρχε ένα τρόπαιο (για τον Ολυμπιακό) μπροστά του. Ένας τίτλος του Super Cup με αντίπαλο τον ΟΦΗ για να τον διεκδικήσει και να τον κατακτήσει. Κάθε τίτλος άλλωστε έχει την μεγαλύτερη δυνατή σημασία για τον Ολυμπιακό και αυτό προφανώς και ίσχυσε και για το πρώτο Κύπελλο της χρονιάς που παίχθηκε στο Παγκρήτιο.
Όχι ο Ολυμπιακός δεν ήταν… μαγικός στο αγωνιστικό σκέλος. Ήταν καλύτερος του μαχητικότατου ΟΦΗ αλλά δεν ήταν σούπερ. Έδειξε σε πρώτο επίπεδο μετά την επιστροφή του από τις γιορτές ότι χρειάζεται ακόμα να δουλέψει κυρίως στο κομμάτι της κυκλοφορίας, των μεταβιβάσεων προς την επίθεση αλλά και των τελικών επιλογών (σουτ δηλαδή). Έδειξε πως η απουσία του Ελ Καμπί τον επηρεάζει καθώς ο Μαροκινός πιστοποιεί με κάθε τρόπο πόσο δεινός σκόρερ είναι.
Η αλήθεια είναι επίσης ότι ο Ολυμπιακός από αρκετούς κομβικούς παίκτες του (βλέπε Ποντένσε) περίμενε σαφώς περισσότερα. Ο Ζέλσον ήταν πιο κινητικός, έφθειρε αρκετά και την άμυνα του ΟΦΗ με κερδισμένα φάουλ αλλά και πάλι και εκείνος δεν έπιασε τοπ απόδοση.
Οι επεμβάσεις του Τζολάκη, οι παιχταράδες και ο Καλογερόπουλος
Εάν πρέπει να πάμε σε χρονικό επίπεδο σε σχέση με την ροή του αγώνα ο γκολκίπερ Κωνσταντής Τζολάκης έχει κάνει ματσάρα έχοντας τουλάχιστον 3 φοβερές επεμβάσεις και κρατώντας το μηδέν στα μετόπισθεν εκεί που χρειάστηκε. Ένα άλλο ελληνάκι της ομάδας, ο Χρήστος Μουζακίτης ήταν εκ των διακριθέντων και ενώ είχε φανταστική εκτέλεση στο ακυρωθέν τέρμα του και φοβερό φάουλ στο γκολ του Καλογερόπουλου.
Οι δύο παιχταράδες που του χάρισαν στην συνέχεια τον τίτλο από χρονικής πλευράς ήταν ο Ταρέμι (των 12 γκολ σε 20 αγώνες) στο 1-0 και ο Γιαζίτζι με την γκολάρα του στο 3-0 που κλείδωσε έτσι για τα καλά τον τίτλο. Φυσικά και ο Χανιώτης γκολκίπερ έχει αποδείξει σε ουκ ολίγες περιπτώσεις ότι και αυτός είναι παίκτης κλάσης. Ένας παιχταράς κάτω από τα γκολπόστ. Και βέβαια ο MVP του τελικού. Ένα από τα σημαντικά projects του Ολυμπιακού, ο Αλέξης Καλογερόπουλος, με κερδισμένο πέναλτι αλλά και γκολ για το 2-0 ήταν στο τέλος ο κορυφαίος παίκτης των Ερυθρόλευκων. Ένα παιδί που το πρωτομάθαμε επί Μαρτίνς, πήγε δανεικός στον Βόλο και επέστρεψε στον Ολυμπιακό για να δώσει λύσεις και τελικώς το κάνει και μπράβο του.
Αυτόν τον τίτλο στον Ολυμπιακό δεν τον έδωσαν τα βαριά του… όπλα. Τον έδωσε ο δεύτερος σέντερ φορ του Μέχντι Ταρέμι (και τρίτος ενίοτε λόγω Γιάρεμτσουκ), ένας εκ των αναπληρωματικών μεσοεπιθετικών του, ο Γιουσούφ Γιαζίτζι και ο 4ος στην ιεραρχία των στόπερ, Αλέξης Καλογερόπουλος, που μπήκε στον αγώνα επειδή χτύπησε ο Μπιανκόν. Και φυσικά πριν απ’ όλους αυτούς ο Τζολάκαρος. Πολύ ευχάριστο στοιχείο μεν ως προς το γεγονός ότι ο Μεντιλίμπαρ πήρε βοήθειες από τις εφεδρείες του αλλά όχι θετικό δείγμα ως προς το γεγονός ότι τοπ παίκτες των Πειραιωτών δεν είχαν καλή βραδιά.
Ο Ολυμπιακός μετά το ιστορικό του νταμπλ στην χρονιά των 100 χρόνων του επί διοίκησης Μαρινάκης – και ενώ είχαν προηγηθεί το Youth League και το ιστορικό Conference – κατακτά λοιπόν ένα ακόμα τρόπαιο. Φυσικά υπάρχει και συνέχεια που θα είναι δύσκολη και απαιτητική σε τρεις διοργανώσεις (Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Champions League) και ενώ βέβαια μένει να φανεί και το τι προσθήκες να περιμένουμε από τον Ολυμπιακό.