Η φετινή χρονιά για τον Παναιτωλικό είναι αλλιώς, ολότελα διαφορετική και όλοι το γνωρίζουν.
Του Θωμά Μαυραγάνη
Νομοτελειακά όταν μια ομάδα «κλείνει» τα 100 χρόνια ζωής, οι απαιτήσεις του κόσμου αυξάνονται και πηγαίνουν στον… Θεό, πράγμα που είναι φυσιολογικό. Μία φορά περνάει η ομάδα της καρδιάς σου ένα τέτοιο ορόσημο. Κι αν είσαι τυχερός να το ζήσεις, σίγουρα έχεις απαιτήσεις και κάθε δικαίωμα να θες να την δεις όσο ψηλότερα γίνεται. Ακόμα και αν την φετινή σεζόν ο Παναιτωλικός «κατέβαινε» να αγωνιστεί με παιδιά μόνο από τις ακαδημίες πάλι θα υπήρχαν απαιτήσεις.
Η ομάδα πέρυσι δεν έκλεισε καλά τη σεζόν. Είχε έναν καλό πρώτο γύρο, «τρύπησε το ταβάνι» της και μόνος του ο Γιάννες Πετράκης πήγε τον πήχη στον στόχο της εισόδου στο «5-8», που στο φινάλε απέτυχε να κατορθώσει. Στα Play Outs που ακολούθησαν η εικόνα ήταν μέτρια, «στρώνοντας» κάπως στο φινάλε. Μην ξεχνάμε ότι παλαιότερα, ο Γιάννης Αναστασίου πλήρωσε την κακή εικόνα που είχε παρουσιάσει η ομάδα στην ίδια διαδικασία και αποχώρησε.
Η εικόνα του Τίτορμου δεν πείθει τον κόσμο από τα ξεκινήματα του 2025. Ως εκ τούτου, λογικό και η κριτική να είναι αυστηρή, ειδικά όσο η εικόνα αυτή συνεχίζει να υφίσταται. Είναι ακόμα αρχή, δεν χρειάζεται καταστροφολογία, όμως δεν υπάρχει και χρόνος ώστε να είναι… καθησυχασμένος κανείς.
Ο Παναιτωλικός με μερικές ποιοτικές προσθήκες ακόμα μπορεί να πάει καλύτερα από πέρυσι. Όμως κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση και ο προπονητής που ξέρει καλύτερα από όλους μα έχει και την μεγαλύτερη ευθύνη από όλους.
Ο Γιάννης Πετράκης είναι ένας πετυχημένος προπονητής που στην πρώτη του σεζόν κατόρθωσε κάτι που έμοιαζε αδύνατο. Να σώσει την ομάδα και να συσπειρώσει τον κόσμο, που συνέδραμε κι αυτός στην εξέλιξη των πραγμάτων. Στην 2η σεζόν του έφερε τον Παναιτωλικό άνετα σχεδόν στην μέση της βαθμολογίας, είτε έθελξε είτε όχι το ποδόσφαιρο που έπαιξε αναδεικνύοντας παράλληλα νέους ποδοσφαιριστές.
Φέτος είναι αλλιώς όμως, όπως είπαμε και παραπάνω. Μεγαλύτεροι στόχοι και μεγαλύτερες απαιτήσεις. Αυτοδίκαια.
Σε κάθε περίπτωση, λογικό είναι να υπάρχει το άγχος. Όταν η ομάδα στο παρελθόν σε αρκετές περιπτώσεις έχει πετύχει την παραμονή στο τέλος, είναι αναμενόμενο ο κόσμος να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ακόμη και το σενάριο του υποβιβασμού. Δεδομένα ουδείς θέλει να συμβεί κάτι τέτοιο, την χρονιά των 100, διότι απλούστατα θα μιλάμε για την μεγαλύτερη αποτυχία των τελευταίων ετών.
Κλείνοντας ορισμένοι προβληματισμοί.
Η χθεσινή εικόνα του Παναιτωλικού δεν ήταν καλή και δεδομένα οι δηλώσεις του κόουτς Πετράκη περί του αντιθέτου εγείρουν απορίες. Ο Ατρόμητος, ομάδα που θα παλέψει για την οκτάδα, ήταν καλύτερος και όταν το σκορ έφτασε στο 0-2, θα μπορούσε να είχε πετύχει και περισσότερα γκολ.
Προβληματική ήταν και η εικόνα στον αγώνα του κυπέλλου απέναντι σε μια ομάδα που είναι από τα φαβορί για άνοδο αλλά αγωνίζεται μια κατηγορία κάτω.
Τέλος εύλογο προβληματισμό στις τάξεις του κόσμου προκαλεί η χρησιμοποίηση των νέων μεταγραφικών αποκτημάτων. Είναι κάποιοι παίκτες που γνωρίζουν την ομάδα μέσα σε τρεις προπονήσεις και είναι έτοιμοι να αγωνιστούν και άλλοι παίκτες θέλουν τρεις μήνες, αναρωτήθηκαν πολλοί…
Υ.Γ. 1: Θετική εικόνα Κόγιτς και Λουίς (όσο είχε ανάσες). Ιδιαίτερα προβληματική του Μανρίκε.
Υ.Γ. 2: Ηρεμία, είναι αρχή ακόμα αλλά… φέτος είναι αλλιώς.
