Πλατιά χαμόγελα, θερμές αγκαλιές: Πελέ και δικτατορία
Τούτο το «κάτι παραπάνω» βέβαια το είχε χάσει προ πολλού. Όχι επειδή είχε τσαλακώσει για τα καλά τη φιγούρα του εξαιτίας της πολυτάραχης ερωτικής και σεξουαλικής του ζωής, όχι λόγω των πολλών παιδιών που – όπως ο ίδιος έχει παραδεχθεί – δεν αναγνώρισε ποτέ, αφήνοντας τις μητέρες τους να τα μεγαλώσουν μόνες τους. Δική του η προσωπική του ζωή, δικές του και οι όποιες σχετικές περιπέτειες.
Η μεγαλύτερη κηλίδα του είναι άλλη. Ο Πελέ είχε μια άβολα στενή σχέση με το δικτατορικό καθεστώς της Βραζιλίας. Από το πραξικόπημα του 1964 μέχρι και το 1985, η χώρα βίωσε μια κόλαση στα χέρια του στρατού που έκανε κουμάντο κατά το δοκούν με βασανιστήρια, εξορίες και φίμωση οποιασδήποτε διαφορετικής άποψης.
Ο Πελέ βέβαια δεν βασάνιζε το κεφάλι του με αυτά. «Αν έλεγα ότι δεν ήξερα τι συμβαίνει, θα έλεγα ψέματα. Για εμένα όμως, η δικτατορία δεν άλλαξε το παραμικρό. Το ποδόσφαιρο συνεχίστηκε κανονικά», έχει πει. Και όχι, δεν τηρούσε ουδέτερη στάση. Πλατιά χαμόγελα και θερμούς εναγκαλισμούς με δικτάτορες όπως ο Εμίλιο Γκαράσταζου Μέντικι βλέπουμε στις διασωθείσες φωτογραφίες.
«Αποδεχόταν το καθεστώς μόνο και μόνο επειδή του φερόταν καλά, επειδή ήξεραν πόσο σημαντικός είναι», έχει πει ο Βραζιλιάνος δημοσιογράφος Πάουλο Σέζαρ Βασκονσέλος για την πολιτική στάση του Πελέ.
Πολιτική στάση με διαφορετική βαρύτητα, μιας και μιλάμε για έναν μαύρο σταρ σε μια χώρα που ταλανίστηκε όσο καμία από τη «φυλετική δημοκρατία» και τον αόρατο αλλά συστημικό ρατσισμό.
Ο άλλοτε συμπαίκτης του και Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο πλευρό του το 1970, Καζού έχει δηλώσει χαρακτηριστικά: «Λατρεύω τον Πελέ, αλλά δεν μπορώ να μην τον επικρίνω. Ένιωθα πως η συμπεριφορά του ήταν η συμπεριφορά ενός μαύρου άντρα που έλεγε πάντα “ναι, κύριε”. Ήταν ένας υποτακτικός μαύρος. Δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε αυτό, γιατί ακόμη και μια δήλωση από το στόμα του Πελέ, θα είχε μεγάλο αντίκτυπο τότε».