Αφού ο Δικέφαλος άντεξε ακόμα και με τέτοιες συνθήκες, ξέρει ότι τίποτα δεν μπορεί να τον λυγίσει. Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος…
Αλήθεια, ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο για τον Ολυμπιακό πριν από ένα τέτοιο ντέρμπι;
Να πετύχει τον ΠΑΟΚ κουρασμένο από μεσοβδόμαδο παιχνίδι κι εκείνος να είναι ξεκούραστος. Συνέβη.
Να τον πετύχει δίχως τον πρώτο του σκόρερ. Συνέβη.
Να τον πετύχει δίχως τον… μάγο του. Συνέβη.
Να τον πετύχει δίχως τον φάρο του στην μεσαία γραμμή. Συνέβη.
Να τον πετύχει δίχως τον γερόλυκο του, αυτόν που κάθε του τρέξιμο προκαλεί πανικό στο γήπεδο. Συνέβη.
Να τον πετύχει δίχως τον βασικό του τερματοφύλακα. Συνέβη.
Να τον πετύχει δίχως τον μπακ που έχει συλλέξει φέτος αμέτρητες ταυτότητες. Συνέβη.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, συνέβη και κάτι άλλο, που έγειρε ακόμα περισσότερο την πλάστιγγα υπέρ του.
Είδε τον αντίπαλο του να χάνει στο ζέσταμα και τον αρχηγό του. Τον πιο επιδραστικό παίκτη σε τέτοια ντέρμπι βάσει αριθμών. Αυτόν που μετρά φέτος 17 ασίστ.
Το τέλειο, το ιδανικό, το ανεπανάληπτο σενάριο.
Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Πόσο πιο ιδανικές να είναι οι συνθήκες πριν από την σέντρα για έναν γηπεδούχο;
Κι όμως. Κι όμως για μία φορά όλοι λησμόνησαν κάτι.
Όσο υπάρχουν 11 ασπρόμαυρες φανέλες στο γήπεδο.
Όσο υπάρχουν 11 κομμάτια ύφασμα με τον δικέφαλο στο στήθος και 11 άτομα με διάθεση να τα μουσκέψουν από ιδρώτα, ο ΠΑΟΚ θα είναι ζωντανός.
Δεν θα παραδίνεται ποτέ.
Διαβάστε ολόκληρο το blog του Σωτήρη Μήλιου πατώντας εδώ