Μόλις μερικά 24ωρα από τον πετυχημένο τελικό Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ κι αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «αυτονόητο», ο Μιχάλης Τσαμπάς σχολιάζει την απόφαση για… άδεια καθίσματα στο Πανθεσσαλικό στον τελικό των γυναικών και βάσει αντιπάλων το θεωρεί (δυστυχώς) κι αυτό «αυτονόητο»!
Μόλις την περασμένη Κυριακή, το σχετικό blog που αναφέρονταν στον τελικό Κυπέλλου του ΟΑΚΑ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΟΦΗ, σχολιάζοντας το γεγονός ότι μετά από… χρόνια ένας τόσο σημαντικός αγώνας διεξήχθη με φίλους και των δύο ομάδων, κατέληγε ως εξής: «Σαφώς και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην ΕΠΟ (και την αστυνομία) που μετά από χρόνια διοργάνωσε άψογα ένα τελικό με 50.000 κόσμο και των δύο φιναλίστ. Μακάρι να πούμε το ίδιο και σε ένα χρόνο όπου πιθανότατα η κληρωτίδα δεν θα είναι το ίδιο… γενναιόδωρη προς την Ομοσπονδία».
Δεν χωράει συζήτηση ότι ήταν σημαντικό γεγονός πως είδαμε έναν τελικό με περισσότερους από 50.000 φιλάθλους και των δύο ομάδων και όχι με άδεια καρεκλάκια, αλλά σε αυτό βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός ότι ο ένας εκ των δύο φιναλίστ δεν άνηκε στο λεγόμενο «Big5». Εύκολα μπορούσε κάποιος να το κατανοήσει αυτό. Σε απλά Ελληνικά δεν ήταν ένα ματς όπου από εβδομάδες σήμανε… κόκκινος συναγερμός σε ΕΠΟ, ομάδες, Αστυνομία, Πολιτεία.
Ήταν μια άρτια προετοιμασία, όχι υψηλού ρίσκου, αλλά σίγουρα με ρίσκο όταν μιλάμε για 50+ χιλιάδες κόσμο δύο ομάδων και φυσικά όλοι νιώθουν δικαιωμένοι για την πανέμορφη εικόνα που είδαμε είτε live, είτε από την τηλεόραση. Όλοι είπαμε πως ήταν ένας τελικός όπως θέλουμε να είναι κάθε φορά. Εδώ στο Gazzetta με αφιερώματα, blogs και σχόλια σταθήκαμε στα όλα όσα ωραία είδαμε πριν και μετά τη σέντρα. Μια πραγματική ποδοσφαιρική γιορτή, από αυτές που είχαμε ξεχάσει πως είναι να διεξάγονται στη χώρα μας. Οξυγόνο, οξυγόνο, οξυγόνο…
Περισσότερο από όλους φάνηκε να νιώθει δικαιωμένος ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Μάκης Γκαγκάτσης, ο οποίος και είχε βάλει ένα μεγάλο στοίχημα να το πετύχει από τη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία στο Γουδί. Αν είχε σύμμαχο την κλήρωση; ΟΚ, την είχε κι αυτή, οπότε είχε και περισσότερο χρόνο να το οργανώσει αυτό που είχε στο μυαλό του. Κρατήστε την λέξη χρόνος στην άκρη για τις παρακάτω γραμμές.
Ο επικεφαλής της ΕΠΟ μετά τον τελικό του περασμένου Σαββάτου συνεχώς χρησιμοποιούσε τη φράση «δεν γίνεται να δεχόμαστε συγχαρητήρια επειδή επιστρέψαμε στην κανονικότητα». Ανέφερε το απολύτως σωστό ενώ μιλώντας στην κάμερα του Gazzetta επισήμανε πως είναι αυτονόητο ότι το επόμενα χρόνια οι τελικοί θα γίνονται με κόσμο! Μια ατάκα που προφανώς και είναι εύηχη στα αυτιά όλων, αλλά από την άλλη όλοι όσοι ασχολούνται από οποιοδήποτε πόστο με το ελληνικό ποδόσφαιρο καταλαβαίνουν πόσο απέχουν τα «θέλω» από τις πράξεις.
Ο ίδιος ο Γκαγκάτσης πρώτος από όλους το γνωρίζει αυτό, δηλαδή πόσο δουλειά χρειάζεται όχι μόνο από τον πρόεδρο της ΕΠΟ (ο οποίος κι από την μπαρουτοκαπνισμένη θητεία του στον ΠΑΟΚ ξέρει πόσο δύσκολο είναι τελικός με φιλάθλους κι από τις δύο ομάδες), αλλά από όλους για να… κλειδώσει το «τελικός με κόσμο». Γιατί για να συμβεί πρέπει να ευθυγραμμιστούν τα άστρα. Όπου άστρα βάλτε ΕΠΟ, ομάδες, αστυνομία, υπουργείο και πάει λέγοντας. Σε ένα χρόνο από τώρα, εκεί κάπου στα μέσα Μαϊου 2026 όταν θα γίνει δηλαδή ο επόμενος τελικός θα μπορούμε και με βεβαιότητα να κρίνουμε την συνάρτηση λόγων και έργων. Ας περιμένουμε…
Επιστρέφουμε όμως στο… σήμερα.
Μετά τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος ανδρών, ένας άλλος τελικός Κυπέλλου, αυτός των γυναικών θα γίνει χωρίς την παρουσία φιλάθλων! Τι άλλαξε σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα και δεν θα γίνει το «αυτονόητο» το Σάββατο στο Πανθεσσαλικό; Απλή η απάντηση. Το ζευγάρι των φιναλίστ δεν είναι ΑΕΚ – ΡΕΑ ή Παναθηναϊκός – Αστέρας Τρίπολης. Είναι ΑΕΚ – Παναθηναϊκός!
Ότι δηλαδή «αποφύγαμε» στον τελικό των ανδρών… έσκασε σε τελικό γυναικών. Θυμάστε που παραπάνω είχαμε πει να μπει στην άκρη η λέξη χρόνος; Τώρα την βρίσκουμε πάλι μπροστά μας. Το ότι ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ τελικός μεταξύ ομάδων του Big5 το γνωρίζαμε από τις 2 Οκτωβρίου! Τότε είχε τα… κέφια η κληρωτίδα και έφτιαξε τα δικά της μονοπάτια με σούπερ ντέρμπι σε προημιτελικά και ημιτελικά. Ούτε λίγο, ούτε πολύ η ΕΠΟ είχε μπροστά της άπλετο χρόνο να… χτίσει τελικό με κόσμο. Είχε μπροστά της 8 μήνες και ξέροντας πως ζευγάρια τύπου Παναθηναϊκός- Ολυμπιακός, ΑΕΚ – ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός – ΑΕΚ, Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ, Αρης – ΠΑΟΚ κλπ δεν… παίζουν.
Σε επίπεδο γυναικών η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός προκρίθηκαν στον τελικό στις 14 του τρέχοντος μήνα. Μια βδομάδα πριν. Δύσκολο να οργανώσεις οτιδήποτε. Προσοχή, μιλάμε προφανώς για ένα πολύ μικρότερο όγκο φιλάθλων – οπαδών που θα πήγαιναν στο Πανθεσσαλικό του Βόλου, από έναν ανάλογο τελικό ανδρών είτε στο ίδιο γήπεδο, είτε στο ΟΑΚΑ, αλλά θυμίζω ότι μιλάμε ΑΕΚ – Παναθηναϊκός, με τις… σχέσεις των οπαδών των δύο φιναλίστ στα «κόκκινα», ειδικά μετά τα γεγονότα στη Νέα Φιλαδέλφεια, τον Αύγουστο του 2023, που είχαν ως τραγική κατάληξη τη δολοφονία του Μιχάλη, μετά την επιδρομή των χούλιγκανς από την Κροατία.
Στην Ελλάδα ζούμε. Δεν μπαίνουν αυτά κάτω από το χαλί. Και φυσικά ούτε ως ανέκδοτο δεν στέκει το επιχείρημα «έλα μωρέ τελικός γυναικών είναι». Ας θυμηθεί κανείς σε τι αγώνες είχαμε τις τραγωδίες Φιλόπουλου και Λιγγερίδη.
Επικοινωνιακά φαντάζομαι και για την ΕΠΟ δεν είναι ό,τι καλύτερο μερικά 24ωρα μετά τον πιο πετυχημένο τελικό των τελευταίων ετών πως γυρίσαμε σε τελικό των άδειων καθισμάτων και των 50+50 προσκλήσεων, αλλά και για την αστυνομία, που δεν παίρνει και συχνά μπράβο όπως το περασμένο Σάββατο! Το «κόκκινο» που ανάβει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις η αστυνομία και μοιάζει η εύκολη λύση για όλα!
Σε μια σεζόν, που το ποδόσφαιρο γυναικών έχει… πάρει τα πάνω του, με την πρωταθλήτρια ΑΕΚ πριν 10 μέρες να μαζεύει 15000 κόσμο (!!!) στη Νέα Φιλαδέλφεια, σε μια σεζόν που βλέπουμε σε τελικό ένα άκρως εμπορικό ζευγάρι, σε μια σεζόν που στον Ολυμπιακό ενεργοποιήθηκαν και φτιάχνουν και δική τους ομάδα ώστε να κάνει ακόμη πιο ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα στο μέλλον, είναι στενάχωρο το γεγονός ότι ο τελικός του Βόλου θα γίνει χωρίς κόσμο και μάλιστα αφενός σε μέρα που γίνεται κι ο τελικός του Champions League γυναικών (το Gazzetta θα βρεθεί στη Λισαβόνα) κι αφετέρου εν μέσω του Final Four του μπάσκετ. Αυτόματα το ενδιαφέρον περιορίζεται.
Όμως στο συγκεκριμένο ζήτημα υπάρχει και η άλλη ανάγνωση που προφανώς την «ακούω». Μπροστά στο ενδεχόμενο να πάνε… «200 από δω, 200 από κει» και να… σκοτωθούν, να ισοπεδώσουν το γήπεδο, να αναπνέουν τα παιδάκια και οι αθλήτριες δακρυγόνα και άλλες τέτοιες «ομορφιές», είναι αυτονόητο πως είναι προτιμότερο το άδειο γήπεδο. Αυτό όμως πρέπει να υπάρχει πάντα στο μυαλό όλων όσων ασχολούνται με ένα τελικό. Πως θα το αλλάξουν. Το βήμα μπρος τα μπρος έγινε το περασμένο Σάββατο. Αν θέλετε τα «10 βήματα» προς τα μπρος, κρίμα να γίνουν και δύο προς τα πίσω.